2017 Trainen Willingen, Duitsland

– door Camille van der Harten, wielrenner –

Als herintredende fietser was het voor mij een weerzien met heuvels en steile klimmen. Na een jaartje op zondagochtend regelmatig te hebben meegefietst met CTC dacht ik er wel klaar voor te zijn. Dat was wat opportunistisch – het was voor mij aanhaken en harken. En dan vraagt Saskia mij ook nog een verslagje te maken.

Dat doe ik graag want het was een super leuk en gezellig weekend! Een geweldig leuke groep, een schitterend huis, een super kok (dank Heinz) en mooie tochten. En ook een  weekend met de Garmin gadgets en de koppeling met Strava en Relive. Het begon al in de voorbereiding, met de mails en whatsapp-groep. Vooruitzicht op een mooie omgeving die van te voren al werd verkend door Saskia en Heinz. Er waren chauffeurs, en gelukkigen die konden meerijden.

Ik werd vrijdagmorgen opgehaald door Magiel en Michel, en zoals het hoort bij Magiel gingen wij meteen op kop richting Willingen. Gerrit Jan, met Reinart en Boukje, zat vlak achter ons gevolgd door Giel en Karel. Wij arriveerden als eersten rond half 1 in Willingen waar wij door de vriendelijke Frau Hausmeister werden opgewacht. Zij leidde ons rond in het mooie huis met alle faciliteiten en vooral een uiterst zorgvuldig ingerichte keuken. Snel na ons arriveerden de anderen en wij besloten een rondje te gaan fietsen.

Magiel was al vertrokken voor een eigen ronde en Gerrit Jan en Reinart gingen op hun mountainbike hun eerste tocht maken. Boukje, Giel, Karel, Michel en ik besloten een rondje te maken van 64 km met 1365 hoogtemeters. Na 8 km en de eerste 160 hoogtemeters besloten Boukje en ik samen verder te gaan, zodat Giel, Karel en Michel sneller konden doorrijden. Boukje en ik waren van plan een kortere variant te rijden, maar mijn Garmin dacht daar anders over. Het werd toch nog een tocht van zo’n 48 km en ruim 800 hoogtemeters. Daar waren ondertussen ook Saskia en Heinz gearriveerd. Jeroen en Henri waren er ook en zij hadden ook nog de tijd gehad om een stuk te fietsen. Later arriveerden ook Anneke en Fab, Michiel en Marije en Cor-Jan.

Terwijl we aan het borrelen waren zorgde Heinz voor het diner. Verschillende gangen in Italiaanse vegetarische sfeer werden met een toelichting van Heinz opgediend. Het was heerlijk. Na een gezellige avond, waar bleek dat we allemaal toch geen totale vreemden voor elkaar waren, zocht iedereen zijn kamer op.

Zaterdagochtend begon relaxed. Half 9 ontbijt waarna we ons klaarmaakte voor de klimtraining onder leiding van Heinz. Magiel, Fab en Michiel vertrokken voor een eigen koers. Reinart, Gerrit Jan en Anneke gingen mountainbiken. Saskia en Heinz hadden een mooie tocht uitgezet. Het eerste stuk ging na een korte klim vooral bergafwaarts. Dat was een mooi stuk om teamfietsen met doordraaien te oefenen. Na een korte stop bij de stuwdam van de Diemelsee, volgens Henri een van de oudste stuwdammen van Duistsland, gingen we gestaag bergop. Voorbij het dorpje Heringhausen lag onze eerste steile uitdaging bergop en weer naar beneden. Dit was een geasfalteerd landbouwweggetje, een zijstraat van de hoofdweg met de toepasselijke naam Seestrasse. Nadat we dit klimmetje twee keer hadden gedaan gingen we weer verder langs het meer en de rivier de Diemel. Bij Hemmighausen lieten we de rivier achter ons en lag er een mooie klim op ons te wachten. Die werd door iedereen nog een keer gefietst terwijl ik er in gezelschap van Henri voor koos om even uit te rusten in het gras op de top. Daarna gingen wij weer verder richting Willingen, waar we nog een laatste klimmetje hadden richting ons huis.

Na de lunch was het tijd voor het eerste CTC Clubkampioenschap. Een heuse bergtijdrit van 1,8 km, uitgezet door Henri en Heinz. De kenners hielden het op een proloog, vanwege de korte explosieve afstand. Fietsen werden geprepareerd en alle overtollige grammetjes werden verwijderd. Voor deze uitdaging had iedereen zich weer gemeld, terwijl wij berichten ontvingen van de moutainbikers dat zij zwaar moesten ‘afzien’ en nog onderweg waren. De tijdrit ging van start met de snelle heren als eersten. Wat opviel was de haperende tijdwaarneming en doorschietende renners die vergaten een bocht te nemen. Uiteindelijk werd onder leiding van de uitstekende jurering door Henri en Heinz toch een resultaat behaald. ’s Avonds tijdens het alweer uitstekende diner zorgde Henri voor een uiterst transparante prijsuitreiking waarin iedereen winnaar werd in zijn eigen categorie. Er was nog wel enige discussie en twijfel. Uiteindelijk werd duidelijk dat de de snelste tijd was neergezet door Magiel, die zich terecht mocht kronen tot winnaar.  Iedereen kreeg een prijs – hoewel het mij niet duidelijk is hoeveel stenen uiteindelijk meegenomen zijn naar Nederland.

Zondagochtend werden wij weer rond half 9 verwacht voor het ontbijt. Afspraak was om rond half 10 te gaan fietsen. Door de prestatie van Max Verstappen in China begonnen we uiteindelijk wat later. We vertrokken voor een tocht van 100+ km. Boukje, Cor-Jan, Marije en ik reden de eerste 40 km mee met deze groep om daarna zelf een kortere variant te rijden. We kwamen helaas geen Kneipe tegen voor ‘kaffee und kuchen’. Dat had ik namelijk aangeboden, omdat er vaak op mij moest worden gewacht. Na onze splitsing kwamen wij na de lunch de andere groep weer tegen in Winterberg. Zij waren daar net neergestreken.  Vervolgens dachten wij dat we rustig zouden kunnen terugrijden naar Willingen, maar niets was minder waar. We moesten nog een paar venijnige klimmetjes nemen en uiteindelijk werden wij op de laatste klim voor aankomst weer bijgehaald door de grote groep. Het was een heerlijke ochtend – lekker gefietst.

Na thuiskomst gingen we na een late lunch weer terug naar Nederland. Voldaan en terugkijkend op een hartstikke leuk weekend met mooie fietstochten, lekker eten en heel veel gezelligheid. Top – dank allemaal!

– door Reinart Koops, mountainbiker –

Vrijdagochtend om 9 uur vertrokken wij, MTB-ers Gerrit Jan en Reinart samen met Boukje (race) in GJ’s bolide richting Willingen, Duitsland. Vroeg in de middag komen wij aan.Het weer is goed. Wij kunnen niet wachten en vertrekken een halfuur later vanuit Schwalefeld. Gelijk hebben wij het naar ons zin, het landschap is mooi met heuvels links en een bosbeek rechts beneden ons.

In Willingen pakken wij route 27 op voor 50 kilometer met 900 hoogtemeters. Daar fietsen wij de paden en steile heuvels op. Al snel zien wij onze eerste top, da’s effe wat anders dan Zeist. We praten nog even maar worden snel koest. Na de top volgt de beloning in een lange afdaling door een dennenbos. Snel volgt echter de volgende beklimming en zo gaat het verder.

Middenin het donkere dennenbos komen wij een groepje verdwaalde MTB-ers tegen. Na wat Duits heen-en-weer gekletst blijken het Nederlanders te zijn. Het groepje jonge mannen op het juiste spoor gezet. Al snel denderen ze met hun fully’s met groot verzet ons voorbij. We wilden nog roepen “Uit je zadel man!”, maar het was al te laat. Onbezonnenheid of een geplande stop?  Daar ging er één over de kop.  Een ander verdween na een stuurfout in het bos. Een shortcut ? Zeker een gewaagde, want die takken geven niet mee. Een paar kilometers verderop lagen ze al ras, uitgeteld, met bebloede koppen in het gras.

Wij reden in een gestaag tempo fluitend verder de heuvels op. Voelden ons goed, dronken wat en hadden geen zorgen aan ons hoofd. Weer een heuvel op en gelijk na een bocht een steil grindpad naar beneden. Snel uit het zadel, kont naar achteren, staand op de pedalen, geen rust voor de vermoeide leden. Onderweg komen wij bovenlangs de skipiste van Usseln. De afdaling is zelfs zonder ski’s heftig. Terug in Willingen drinken wij op terras met uitzicht op de skipiste een paar Erdinger’s . Daarna afzakken naar Schwalefeld  voor de nabeschouwing en het afpilsen in ons mooie onderkomen.

’s Avonds een heerlijke primi met pasta met pesto en daarna een secondi van India’s brood, bloemkool, tomaten en komkommer begeleid door wijn en bier. Wat is het wielerleven goed!

Zaterdag: Ontbijt, met brood, bonen en eieren, wat kan ons nog gebeuren die dag. Samen met Anneke vertrekken we voor route 45, 60 km met 1500 hgt. Het beloven weer flinke klimmen en spectaculaire afdalingen te worden. Net de koffie achter de kiezen en koud 5 minuten onderweg of daar doemt de eerste steile bosklim al op. Schakelen bijtrappen en nog eens schakelen, daarna puffen, hijgen en zweten en blijven draaien en doortrappen. Met de laatste 20 meter in het vizier en bijna op de top, brak het lijntje bij de mannen en was het omvallen of afrollen. Alleen unsere Spitzenkonigin pedaleerde met gemak naar de top.

Kwam je dan uiteindelijk boven dan stond daar onze blitzlicht Photographer Gert Jan op de top. Geen tijd om je shirt rechttrekken of voor een lach op je gezicht maar direct de flitslamp voor je kop. Dan weer verder naar beneden. Met de blik strak vooruit, niet naar beneden kijkend in de donkere ski-schacht. Hobbelend over boomwortels, stuiterend over keien, scheren wij links en rechts langs bomen in een achtbaanvaart naar het dal. Hoe vertel ik het mijn moeder, is dit fijn? Nee dit is niet fijn, dit is geweldig! Over single tracks en smalle bospadjes vervolgen wij onze weg richting de Langenberg. Uiteindelijk bereiken wij via een hoogplateau de Langenberg met 843m het hoogste punt van Sauerland. Daar aangekomen duikt Gertjan gelijk op de hangmat

Gelukkig hebben we goed ontbeten , want met zero horeca en met slechts 1 krentenbol met z’n drieën houdt het niet over. Ja daar rij je dan in Niemandsland, geen hond of Bauernhof te bekennen en ook het water raakt op. Een eindje verder rijden we boven op de piste in Willingen dwars door de eeuwige sneeuw. Tijd om onze bidons te vullen.  Terug op de basis, komen wij lekker bij in het zonnetje met een Warsteiner.

Daarna met zijn allen genieten van de door Heinz bereide wielermaaltijd. Verkocht niet Abel zijn eerste geboorterecht aan Ezau voor een bord linzen? Na Heinz’s bietensoep en linzenschotel is zelfs je (schoon)moeder niet meer veilig.

Zondag: vandaag sluit Jeroen ook aan. Met zijn vieren vertrekken wij voor Route 30, 45km 1150 hgt naar de Diemelsee. Het weer vandaag is heerlijk, 18 C dus kortebroek-en-shirten-weer. Ook vandaag wordt ons niets bespaard. Direct worden wij getest bij dezelfde berg en vallen wij door de mand. Wat blijft die klim toch lastig en wat zijn onze lijven zwaar. Vandaag lijken de klimmen en afdalingen nog zwaarder en langer te worden. Is het het weer of zit het tussen de oren ?

Der Abtallungspezialist Jeroen toont weer eens zijn specialisme in de afdalingen. Hij snelt weg en is niet te volgen. Pas onderaan de berg zien wij hem terug rustend in het veld, terwijl bij ons de adrenaline nog door de bloedvaten giert. Halverwege zetten wij GJ op een zijspoor, ja genoeg is genoeg, voor een shortcut richting Schwalefeld. Later die dag vernemen wij dat hij het toch gehaald heeft. Over onkruid gesproken. Dit keer hebben wij geluk, we vinden zowaar een eettentje met Hollandische spezialitaten bij der Diemelsee. “He he, eindelijk vlees” roepen wij in koor. Daarna vervolgen wij weer onze weg

Terwijl het groen voor ons wegschiet, neuriën wij zacht een wielerlied:

“Hij kijkt vooruit ziet niets. Hij denkt niet na hij fietst
Al doen zijn benen pijn. Hij moet de snelste zijn
Ze halen nooit meer in. Hij denkt: verdomd ik win
Met de laatste meter in zicht, breekt hij dan toch en zwicht
Vallen of afrollen is wat rest en hij deed nog zo zijn best”

Na nog een aantal forse klimmen en spectaculaire afdalingen, mooi vastgelegd door Jeroen komen wij aan in Schwalefeld. Daar omkleden, inpakken en vervolgens verlaten wij Sauerland voor…even…