2018 buitenlandreis Zwitserland

Op zondag 17 juni reden Magiel, Karel, Brigitte en Henri vanuit CTC Fietsen de Alpenchallenge Lenzerheide. Dwars door Graubunden met Albulapass, Julierpass en een mooie slotklim terug naar Lenzerheide. Een flinke cyclo. Door onze goede voorbereidingen ook wel weer goed te doen. Door het prachtige weer en zeker ook door de afstand van 116 km. De Splügen Pass moest namelijk door rotsval afgesloten worden, de 190 km kon niet gereden worden. Het was een prachtige tocht! Met ook achteraf nog plezier met de topfoto’s en de ‘ergebnisse’ waarin je heel mooi kunt zien waar je fietst t.o.v. alle deelnemers, je categorie, je leeftijd- en landgenoten etc. Al met al een erg geslaagde en gezellige fietsweek van Magiel, Karel, Brigitte en Henri. Hieronder een verslag met de ‘gory details’, dat je maar weet wat je gemist hebt 🙂

De dagen die vooraf gingen

Magiel vertrekt op zaterdag 9 juni voor een grondige voorbereiding en lekkere fietsweek. Eerst naar Frankrijk waar hij een paar flinke beklimmingen doet. Karel, Brigitte en ik, Henri, vertrekken woensdagochtend. We horen van Brigitte uitgebreid waar de Schwäbische Alpen liggen, wat typisch Schwäbisch is en dat bv. de Schwäbische mensch een stuk leuker is dan bv. de Beierische. Wat we nog niet weten is dat de term Schwäbisch de komende dagen nog vaak terug zal komen. Het zal zelfs echt een begrip worden: is het Schwäbisch of is het niet Schwäbisch, dat wordt de vraag.

In Tiefencastel treft Magiel ons in een lichte paniek. Want wat niet kan is toch gebeurd: we hebben de fietsen in de verkeerde garage gezet, want die was toevallig gewoon open. Vervolgens – wat eigenlijk niet kan – deur op slot gedraaid (dat slot is natuurlijk kapot en daarom zat hij niet op slot) en toen pas bleek: verkeerde garage! De sleutel die we hebben is van de juiste garage en de eigenaar van de verkeerde garage zit ergens in Duitsland. Dus stel je voor: we gaan op fietsvakantie naar Zwitserland en nu kunnen we niet meer bij onze fietsen: consternatie alom!

We gaan – moeten – het oplossen! Wie heeft een sleutel? Klara de appartementeigenaresse? De congierge? De slotenmaker uit (??) laten komen en slot laten vervangen? Dure grap. Het wordt al laat, 21.30u. Gelukkig is er toch een lichtpunt: Herr Kohler, de manus van alles in het dorp. Maar het is al laat en we willen hier niet meteen de boel op stelten zetten. Er brandt nog licht en we besluiten dan toch maar brutaal te zijn en aan te bellen. Hij doet open en wat fijn dat Brigitte mee is: vloeiend Duits spreken opent deuren. Hij probeert wat met een grote bos sleutels. Eerst lukt dat 5x niet en dan … hoe is het mogelijk: hij heeft de goede sleutel! We kunnen weer bij onze fietsen. Wat komen we hier goed weg! Moraal van het verhaal volgens Magiel: ‘always read the fucking manual!’

Dus: we kunnen de donderdag gaan voorbereiden. Wat gaan we doen? En dat is wel een mooie puzzel. Welke route, beklimming, hoe kunnen we de zondag het mooist voorbereiden? Laptops op tafel, het is alsof je in een snoeptrommel mag graaien: de ene route is nog mooier dan de andere. Dus zo moeilijk is het eigenlijk ook weer niet. Want zelfs als je hier bij het huis gewoon wegrijdt, zit je ook meteen al goed. Dat wordt alvast een mooie fietsdag.

Donderdag #1

Donderdag, 1e trainingsdag: je leeft door zo’n cyclo echt ergens naartoe. We overleggen nog een keer en Brigitte besluit om eerst even alleen de bergbenen te testen. Ze gaat de Albulapas doen en weer terug. Dat blijkt heel goed te kunnen. Magiel, Karel en ik maken een flinke ronde. Voor mij is het bijna 40 jaar geleden dat ik met racefiets in de Alpen was en het bergbesef bleek wel wat weggezakt. Want waar Karel verstandig zijn eigen tempo ging fietsen op de Flüelapass, denk ik: hé, dat voelt goed, gaat lekker en wat is het leuk hier in de bergen. Dus in beklimming van Davos naar de Flüelapass probeerde ik het wiel van Magiel vast te houden. Het gaat een hele tijd goed, maar dan begint dat bergbesef toch door te dringen. O ja, je moet toch maar je eigen tempo fietsen. Maar het is te laat. De benen zijn toch wel wat opgeblazen. Verdorie, daar is Karel. Gaat ie me nog inhalen ook! De afdaling gaat heel goed en ik herstel weer wat. Denk zelfs dat ik helemaal herstel, maar dat is schijn. Er komt een vlak stuk door het dal en dan de Albulapass zuidzijde. En dan maak ik iets nieuws mee: ook 40 jaar geleden ging ik niet zó een berg op: meer lopen dan fietsen. Draaien gaat niet, trap voor trap omhoog. Stug doorgaan, ik kom boven! Lange, lange afdaling naar beneden en nog netjes voor het eten thuis in Tiefencastel waar Karel, Magiel en Brigitte met de benen op tafel voetbal zaten te kijken.

Fietsvakantie. Het is fietsen, fietsen, eten, slapen, rusten, praten over fietsen en verder helemaal niks. Heerlijk! En behulpzaam als het team is maak ik ook nog eens kennis met het verschijnsel van de supplementen: krijg een magnesiumpil aangeprezen. Dat helpt de spieren herstellen, zeggen ze. Ik denk: ik doe het gewoon, ik pak zo’n pil! Baat het niet, dan schaadt het niet.

Vrijdag #2

Dan de vrijdag, trainingsdag 2. Route is vrij snel duidelijk: de Ronde van Zwitserland finished in Arosa. Daar fietsen we naartoe om de sfeer te proeven, maar we blijven niet op de top wachten tot de finish, omdat we dan te laat weer in Tiefencastel zijn. Mooie tocht. Eerst naar Lenzerheide omhoog, dan naar Chur in het dal (erg leuk stadje aan de Rijn) en dan omhoog naar Arosa. Een ‘lopertje’ zoals Magiel dat zo mooi noemt. Brigitte zet vandaag met trein en fiets trouwens de bloemetjes buiten. Ze doet wel de klim van Chur naar Arosa en die doet ze helemaal, net als Magiel (uiteraard).

Karel en ik worden 5 km onder de top overmand door ‘zin in bier en bratwurst’ en gaan lekker op een terras zitten. Ons hoofd heeft ook een prachtige smoes verzonnen om niet ook nog die 5 km omhoog te hoeven: ‘als we dat nu nog doen, komen we in de drukte van de Rond van Zwitserland terecht en kunnen we niet meer op tijd naar beneden’. Het werkt heel goed. Snel afstappen hier en de sfeer proeven! Ik voel het berggevoel al iets terugkomen en heb af en toe een opleving.

We komen allemaal enthousiast thuis, maar we moeten ons inhouden het te delen op Fietsafspraak-groepsapp. Jammer, want nu hebben CTC’ers die niet óók in de appgroep Wielercafé zitten het prachtige filmpje van Magiel met de koebellen gemist (evt. op te vragen bij Magiel). Maar ook hier gelden #therules!

Zaterdag: rust

Zaterdag is dan een rustdag. Morgen is de grote dag en moeten we er ook heel vroeg uit. Om 7 uur aan de start staan. Doe normaal man! Maar ja, ik heb het zelf allemaal zo gewild, dus we gaan het maar doen. Het rusten gaat ons heel goed af. O nee, toch niet, ik maak nog een beginnersfout. Ik eet veel te veel uit angst om morgen zonder energie te komen zitten. En Magiel roept de hele tijd: stapelen! Maar mijn benen nemen het helemaal niet op. Prachtige voorbereiding is ook het ZEN fietsen poetsen door Magiel, Karel en Brigitte. Ik kijk eens goed naar mijn fiets en denkt: die is toch al schoon en kies voor de levenskunst van het ‘dolce far niente’.

Tripje van de dag -in de auto- is het ophalen van onze transponders, rugnummers en – alvast – de müeslikom (voor Stravagebruikers: die KOM hebben we dus al in de tas) met daarop o.a. de mooie en ‘velosofische’ tekst: ‘Sometimes the direct way to happiness is a number of switchbacks’. Brigitte moet dan nu een beslissing nemen: ga ik het doen of ga ik het niet doen? Ze toont zich een ware Schwäbische: ze doet het gewoon! Heel goed!

Lekker sportsfeertje daar merken we. Lenzerheide is een mooie bergsportplek. Het mountainbiken is er bv. zeer populair. We doen nog even wat boodschappen bij de Spar suizen weer naar beneden. Eten maken onder leiding van chef kok Karel (pasta natuurlijk), spullen klaarleggen voor de grote dag morgen. Magiel heeft zijn startnummer al op z’n fiets bevestigd en dat is nog niet zo’n slecht idee. Dus naar beneden, naar de fietsen in de garage, en aan de slag. Het is natuurlijk een simpel klusje, maar beter om dat nu dan maar vast te doen. Morgen zijn we bloednerveus.

Ik ben snel bij Magiel gaan afkijken hoe die het heeft gedaan en dat gaat helemaal prima. Brigitte doet het lekker helemaal op haar eigen manier en Karel … Ja, Karel. Afgestudeerd in de wiskunde, maar dit blijkt dan toch wel een dingetje. Punt is dat we maar twee tiewraps hebben en als je die eenmaal bevestigd hebt, kun je het niet meer opnieuw doen. Karel denkt goed na, moet lukken. Maar het zit toch niet goed, en dat is niet zo handig als je met 70 km per uur in een afdaling zit. Wat nu?! ‘Het is niet gelukt!’, constateren we met Karel. We hebben inmiddels de slappe lach. Ook dit loopt weer met een sisser af. Karel kan de transponder (waar het natuurlijk allemaal om draait) alsnog netjes bevestigen. We zijn er klaar voor, we kunnen gaan slapen.

Zondag: Alpenchallenge

En dan de zondag heel vroeg op. Om 5.30 uur al. Waar ben ik mee bezig!? Magiel is met Brigitte al snel weg. Karel en Henri zijn iets relaxter, oftewel hebben iets meer tijd nodig. Oftewel, zijn uiteindelijk nog maar net op tijd bij de start. Magiel is dan al op weg. Dan mogen Karel en Henri, Brigitte zit in de ‘rustige, maar gestaag klimmende’ groep. Daar gaat ie dan! Eerst een heel stuk naar beneden. Maar niet zo hard want in een grote groep, en het is héél vroeg, en het is (steen)koud (4 graden) en… Er zit mij iets goed dwars. Ik zie Karel al snel zijn eigen tempo pakken en gaan, maar bij mij gaat het helemaal niet lekker. Ik had meer verwacht van de trainingsdagen. Het loopt voor geen meter. Komt terecht in een groep fietsers waarvan ik denk: wat heb ik nou aan mijn fiets hangen; waar ben ik; ben ik dat toch zo slecht? Maar het wordt al snel duidelijk wat er mis is: de stoelgang. Zoiets banaals kan je op dit niveau de kop kosten! Het ongelofelijke moet gebeuren en ik ben gedwongen te ‘dumoulineren’. Zit niks anders op. Accepteren, face the facts. En het blijkt dat ik wel een heel goed plekje had uitgezocht, want de sfeer is zo amicaal ‘fietsers onder elkaar’ dat er gewoon iemand naast me komt staan pissen. Nog een keer: waar ben ik aan begonnen, wat is dit en ik doe dit nooit meer!

Klimmen! Rustig. Eigen tempo heb ik donderdag al geleerd. Ja. Rustig. Niet achter wie dan ook gaan aanfietsen. Geen wiel pakken. Eigen tempo. (Ik kan het niet vaak genoeg zeggen.) En ja, daar komt ie inderdaad: ik haal rijders stuk voor stuk weer in op de klim. Dan de afdaling en ik weet: dit gaat goed komen vandaag. Straks de slotklim naar Lenzerheide. Daar moet ik liefst nog wat over hebben. Zo fiets ik door. Schitterende afdaling van de Julierpas. Heerlijk brede wegen met rechte stukken: 78 kmpu max. Geweldig, kippenvel! Karel haal ik niet meer in. Magiel is behoorlijk snel binnen, dan Karel, dan ik, dan Brigitte. Heel leuk om te finishen in Zwitserland terwijl de speaker je naam omroept. Blij, mooie tocht, leuk, mooie ervaring!

Niet kapot, wel moe en voldaan terug naar Tiefencastel. WE DIT IT! En meteen begint natuurlijk de data-analyse van Garmin, Strava en ook de ‘ergebnisse’. De harde feiten. Helemaal niet zo gek allemaal. Resultaten even op een rij:

  • Brigitte 1 seconde binnen de maximale tijd gebleven: 06:59:59. Dat is nog een timing!
  • Magiel 4:40.37/ 77e in categorie Masters/ 250e overall.
  • Karel 5:27:23/ 167e in categorie Masters/ 537 overall.
  • Henri 5,53.41/ 175e in categorie /Grand Masters/ 635e overall.

Zelf even naar de lijsten gekeken en leuke is: er is perspectief! De snelste man uit 1962 heeft een tijd van 04:07:57 en bij de (nog) oudere heren (geboren ’44 – ’58) zijn er nog 36 mannen sneller dan ik. Leuk om te weten dat het theoretisch nog een stuk harder kan. Maar dan moet ik wel elk jaar naar de bergen. En dát lijkt me nou echt een heel goed plan!

2019: plannenmakerij

De terugreis verloopt voorspoedig, met veel velosofie onderweg. Op naar de volgende CTC Buitenlandreis! We denken al aan Zuid-Spanje. Een planning rond een bestaande Challenge is misschien niet eens nodig, want met alle route-kennis zijn we bij CTC Fietsen prima in staat om een eigen Challenge te ontwikkelen. Wel cruciaal om die Challenge er in te houden denken wij. Je leeft ergens naartoe en je bent geneigd om daar specifiek voor te trainen. 

Wie gaan er mee? Je interesse opgeven kan nu al. Met z’n vieren was het superleuk, maar het wordt natuurlijk nog leuker met meer CTC’ers. Als we zelf de Challenge ontwerpen, kunnen we dat ook heel goed variëren naar ieder wat wils. Ga sowieso maar vast trainen, want Buitenlandchallenge gaat altijd over het zoeken en verleggen van je (fiets)grenzen. Omdat dat leuk is en omdat je er sterker en fitter van wordt en vervolgens ook in eigen land net weer anders op de fiets zit!

Tot slot

Van de site van de Alpenchallenge willen we jullie deze niet onthouden:

“When the spirits are low, when the day appears dark, when work becomes monotonous, when hope hardly seems worth having, just mount a bicycle and go out for a spin down the road, without thought on anything but the ride you are taking.”

― Arthur Conan Doyle

Henri, namens Brigitte, Magiel en Karel