2017 aprilweekend (race&mtb) Willingen, Duitsland

– door Camille van der Harten, wielrenner –

Als herintredende fietser was het voor mij een weerzien met heuvels en steile klimmen. Na een jaartje op zondagochtend regelmatig te hebben meegefietst met CTC dacht ik er wel klaar voor te zijn. Dat was wat opportunistisch – het was voor mij aanhaken en harken. En dan vraagt Saskia mij ook nog een verslagje te maken.

Dat doe ik graag want het was een super leuk en gezellig weekend! Een geweldig leuke groep, een schitterend huis, een super kok (dank Heinz) en mooie tochten. En ook een  weekend met de Garmin gadgets en de koppeling met Strava en Relive. Het begon al in de voorbereiding, met de mails en whatsapp-groep. Vooruitzicht op een mooie omgeving die van te voren al werd verkend door Saskia en Heinz. Er waren chauffeurs, en gelukkigen die konden meerijden.

Ik werd vrijdagmorgen opgehaald door Magiel en Michel, en zoals het hoort bij Magiel gingen wij meteen op kop richting Willingen. Gerrit Jan, met Reinart en Boukje, zat vlak achter ons gevolgd door Giel en Karel. Wij arriveerden als eersten rond half 1 in Willingen waar wij door de vriendelijke Frau Hausmeister werden opgewacht. Zij leidde ons rond in het mooie huis met alle faciliteiten en vooral een uiterst zorgvuldig ingerichte keuken. Snel na ons arriveerden de anderen en wij besloten een rondje te gaan fietsen.

Magiel was al vertrokken voor een eigen ronde en Gerrit Jan en Reinart gingen op hun mountainbike hun eerste tocht maken. Boukje, Giel, Karel, Michel en ik besloten een rondje te maken van 64 km met 1365 hoogtemeters. Na 8 km en de eerste 160 hoogtemeters besloten Boukje en ik samen verder te gaan, zodat Giel, Karel en Michel sneller konden doorrijden. Boukje en ik waren van plan een kortere variant te rijden, maar mijn Garmin dacht daar anders over. Het werd toch nog een tocht van zo’n 48 km en ruim 800 hoogtemeters. Daar waren ondertussen ook Saskia en Heinz gearriveerd. Jeroen en Henri waren er ook en zij hadden ook nog de tijd gehad om een stuk te fietsen. Later arriveerden ook Anneke en Fab, Michiel en Marije en Cor-Jan.

Terwijl we aan het borrelen waren zorgde Heinz voor het diner. Verschillende gangen in Italiaanse vegetarische sfeer werden met een toelichting van Heinz opgediend. Het was heerlijk. Na een gezellige avond, waar bleek dat we allemaal toch geen totale vreemden voor elkaar waren, zocht iedereen zijn kamer op.

Zaterdagochtend begon relaxed. Half 9 ontbijt waarna we ons klaarmaakte voor de klimtraining onder leiding van Heinz. Magiel, Fab en Michiel vertrokken voor een eigen koers. Reinart, Gerrit Jan en Anneke gingen mountainbiken. Saskia en Heinz hadden een mooie tocht uitgezet. Het eerste stuk ging na een korte klim vooral bergafwaarts. Dat was een mooi stuk om teamfietsen met doordraaien te oefenen. Na een korte stop bij de stuwdam van de Diemelsee, volgens Henri een van de oudste stuwdammen van Duistsland, gingen we gestaag bergop. Voorbij het dorpje Heringhausen lag onze eerste steile uitdaging bergop en weer naar beneden. Dit was een geasfalteerd landbouwweggetje, een zijstraat van de hoofdweg met de toepasselijke naam Seestrasse. Nadat we dit klimmetje twee keer hadden gedaan gingen we weer verder langs het meer en de rivier de Diemel. Bij Hemmighausen lieten we de rivier achter ons en lag er een mooie klim op ons te wachten. Die werd door iedereen nog een keer gefietst terwijl ik er in gezelschap van Henri voor koos om even uit te rusten in het gras op de top. Daarna gingen wij weer verder richting Willingen, waar we nog een laatste klimmetje hadden richting ons huis.

Na de lunch was het tijd voor het eerste CTC Clubkampioenschap. Een heuse bergtijdrit van 1,8 km, uitgezet door Henri en Heinz. De kenners hielden het op een proloog, vanwege de korte explosieve afstand. Fietsen werden geprepareerd en alle overtollige grammetjes werden verwijderd. Voor deze uitdaging had iedereen zich weer gemeld, terwijl wij berichten ontvingen van de moutainbikers dat zij zwaar moesten ‘afzien’ en nog onderweg waren. De tijdrit ging van start met de snelle heren als eersten. Wat opviel was de haperende tijdwaarneming en doorschietende renners die vergaten een bocht te nemen. Uiteindelijk werd onder leiding van de uitstekende jurering door Henri en Heinz toch een resultaat behaald. ’s Avonds tijdens het alweer uitstekende diner zorgde Henri voor een uiterst transparante prijsuitreiking waarin iedereen winnaar werd in zijn eigen categorie. Er was nog wel enige discussie en twijfel. Uiteindelijk werd duidelijk dat de de snelste tijd was neergezet door Magiel, die zich terecht mocht kronen tot winnaar.  Iedereen kreeg een prijs – hoewel het mij niet duidelijk is hoeveel stenen uiteindelijk meegenomen zijn naar Nederland.

Zondagochtend werden wij weer rond half 9 verwacht voor het ontbijt. Afspraak was om rond half 10 te gaan fietsen. Door de prestatie van Max Verstappen in China begonnen we uiteindelijk wat later. We vertrokken voor een tocht van 100+ km. Boukje, Cor-Jan, Marije en ik reden de eerste 40 km mee met deze groep om daarna zelf een kortere variant te rijden. We kwamen helaas geen Kneipe tegen voor ‘kaffee und kuchen’. Dat had ik namelijk aangeboden, omdat er vaak op mij moest worden gewacht. Na onze splitsing kwamen wij na de lunch de andere groep weer tegen in Winterberg. Zij waren daar net neergestreken.  Vervolgens dachten wij dat we rustig zouden kunnen terugrijden naar Willingen, maar niets was minder waar. We moesten nog een paar venijnige klimmetjes nemen en uiteindelijk werden wij op de laatste klim voor aankomst weer bijgehaald door de grote groep. Het was een heerlijke ochtend – lekker gefietst.

Na thuiskomst gingen we na een late lunch weer terug naar Nederland. Voldaan en terugkijkend op een hartstikke leuk weekend met mooie fietstochten, lekker eten en heel veel gezelligheid. Top – dank allemaal!

– door Reinart Koops, mountainbiker –

Vrijdagochtend om 9 uur vertrokken wij, MTB-ers Gerrit Jan en Reinart samen met Boukje (race) in GJ’s bolide richting Willingen, Duitsland. Vroeg in de middag komen wij aan.Het weer is goed. Wij kunnen niet wachten en vertrekken een halfuur later vanuit Schwalefeld. Gelijk hebben wij het naar ons zin, het landschap is mooi met heuvels links en een bosbeek rechts beneden ons.

In Willingen pakken wij route 27 op voor 50 kilometer met 900 hoogtemeters. Daar fietsen wij de paden en steile heuvels op. Al snel zien wij onze eerste top, da’s effe wat anders dan Zeist. We praten nog even maar worden snel koest. Na de top volgt de beloning in een lange afdaling door een dennenbos. Snel volgt echter de volgende beklimming en zo gaat het verder.

Middenin het donkere dennenbos komen wij een groepje verdwaalde MTB-ers tegen. Na wat Duits heen-en-weer gekletst blijken het Nederlanders te zijn. Het groepje jonge mannen op het juiste spoor gezet. Al snel denderen ze met hun fully’s met groot verzet ons voorbij. We wilden nog roepen “Uit je zadel man!”, maar het was al te laat. Onbezonnenheid of een geplande stop?  Daar ging er één over de kop.  Een ander verdween na een stuurfout in het bos. Een shortcut ? Zeker een gewaagde, want die takken geven niet mee. Een paar kilometers verderop lagen ze al ras, uitgeteld, met bebloede koppen in het gras.

Wij reden in een gestaag tempo fluitend verder de heuvels op. Voelden ons goed, dronken wat en hadden geen zorgen aan ons hoofd. Weer een heuvel op en gelijk na een bocht een steil grindpad naar beneden. Snel uit het zadel, kont naar achteren, staand op de pedalen, geen rust voor de vermoeide leden. Onderweg komen wij bovenlangs de skipiste van Usseln. De afdaling is zelfs zonder ski’s heftig. Terug in Willingen drinken wij op terras met uitzicht op de skipiste een paar Erdinger’s . Daarna afzakken naar Schwalefeld  voor de nabeschouwing en het afpilsen in ons mooie onderkomen.

’s Avonds een heerlijke primi met pasta met pesto en daarna een secondi van India’s brood, bloemkool, tomaten en komkommer begeleid door wijn en bier. Wat is het wielerleven goed!

Zaterdag: Ontbijt, met brood, bonen en eieren, wat kan ons nog gebeuren die dag. Samen met Anneke vertrekken we voor route 45, 60 km met 1500 hgt. Het beloven weer flinke klimmen en spectaculaire afdalingen te worden. Net de koffie achter de kiezen en koud 5 minuten onderweg of daar doemt de eerste steile bosklim al op. Schakelen bijtrappen en nog eens schakelen, daarna puffen, hijgen en zweten en blijven draaien en doortrappen. Met de laatste 20 meter in het vizier en bijna op de top, brak het lijntje bij de mannen en was het omvallen of afrollen. Alleen unsere Spitzenkonigin pedaleerde met gemak naar de top.

Kwam je dan uiteindelijk boven dan stond daar onze blitzlicht Photographer Gert Jan op de top. Geen tijd om je shirt rechttrekken of voor een lach op je gezicht maar direct de flitslamp voor je kop. Dan weer verder naar beneden. Met de blik strak vooruit, niet naar beneden kijkend in de donkere ski-schacht. Hobbelend over boomwortels, stuiterend over keien, scheren wij links en rechts langs bomen in een achtbaanvaart naar het dal. Hoe vertel ik het mijn moeder, is dit fijn? Nee dit is niet fijn, dit is geweldig! Over single tracks en smalle bospadjes vervolgen wij onze weg richting de Langenberg. Uiteindelijk bereiken wij via een hoogplateau de Langenberg met 843m het hoogste punt van Sauerland. Daar aangekomen duikt Gertjan gelijk op de hangmat

Gelukkig hebben we goed ontbeten , want met zero horeca en met slechts 1 krentenbol met z’n drieën houdt het niet over. Ja daar rij je dan in Niemandsland, geen hond of Bauernhof te bekennen en ook het water raakt op. Een eindje verder rijden we boven op de piste in Willingen dwars door de eeuwige sneeuw. Tijd om onze bidons te vullen.  Terug op de basis, komen wij lekker bij in het zonnetje met een Warsteiner.

Daarna met zijn allen genieten van de door Heinz bereide wielermaaltijd. Verkocht niet Abel zijn eerste geboorterecht aan Ezau voor een bord linzen? Na Heinz’s bietensoep en linzenschotel is zelfs je (schoon)moeder niet meer veilig.

Zondag: vandaag sluit Jeroen ook aan. Met zijn vieren vertrekken wij voor Route 30, 45km 1150 hgt naar de Diemelsee. Het weer vandaag is heerlijk, 18 C dus kortebroek-en-shirten-weer. Ook vandaag wordt ons niets bespaard. Direct worden wij getest bij dezelfde berg en vallen wij door de mand. Wat blijft die klim toch lastig en wat zijn onze lijven zwaar. Vandaag lijken de klimmen en afdalingen nog zwaarder en langer te worden. Is het het weer of zit het tussen de oren ?

Der Abtallungspezialist Jeroen toont weer eens zijn specialisme in de afdalingen. Hij snelt weg en is niet te volgen. Pas onderaan de berg zien wij hem terug rustend in het veld, terwijl bij ons de adrenaline nog door de bloedvaten giert. Halverwege zetten wij GJ op een zijspoor, ja genoeg is genoeg, voor een shortcut richting Schwalefeld. Later die dag vernemen wij dat hij het toch gehaald heeft. Over onkruid gesproken. Dit keer hebben wij geluk, we vinden zowaar een eettentje met Hollandische spezialitaten bij der Diemelsee. “He he, eindelijk vlees” roepen wij in koor. Daarna vervolgen wij weer onze weg

Terwijl het groen voor ons wegschiet, neuriën wij zacht een wielerlied:

“Hij kijkt vooruit ziet niets. Hij denkt niet na hij fietst
Al doen zijn benen pijn. Hij moet de snelste zijn
Ze halen nooit meer in. Hij denkt: verdomd ik win
Met de laatste meter in zicht, breekt hij dan toch en zwicht
Vallen of afrollen is wat rest en hij deed nog zo zijn best”

Na nog een aantal forse klimmen en spectaculaire afdalingen, mooi vastgelegd door Jeroen komen wij aan in Schwalefeld. Daar omkleden, inpakken en vervolgens verlaten wij Sauerland voor…even…

2017 Clinic baanwielrennen

Baanwielrennen met CTC Fietsen

– door Gina Mimpen –

Bij de aankondiging vanuit CTC had ik eigenlijk alleen maar bedacht ‘leuk’! Gaandeweg naar de bewuste avond kreeg ik om me heen wel wat verontruste geluiden te horen: “dat is toch eng” en “vallen kun je maar beter niet doen”, en als laatste “trouwens wist je al dat er geen remmen op de fiets zitten”? Vrij naïef ben ik dit avontuur aangegaan….

Maandagavond 20 maart verzamelden zich zo’n 15 mannen en ik ons in Amsterdam (Velodrome) om eens te ervaren wat baanwielrennen is. Uitleg kregen we van Carolien van Herrikhuyzen, wereldkampioen masters track cycling 2016 .

Toch wel redelijk onder de indruk van wat we om ons heen zagen was ik inmiddels niet de enige meer met knikkende knieën. Alle dingen die wij zo gewoon zijn op onze racefiets moet je loslaten. Het is dus eigenlijk heel simpel. Je moet heel hard trappen (zo’n 38 km om op een leuke manier de bochten door te komen) op een hoge cadans (tot 160 omwentelingen per minuut) en vooral goed kijken. Je kunt immers niet remmen als er iemand voor je zit die langzamer gaat.

Wel kun je inhalen, maar dan bovenlangs en dus moet je snelheid blijven houden. Let wel de helling van de baan is zo’n 47 graden, bedoeld om niet uit de bocht te vliegen. Best indrukwekkend als je er zo naast staat. Met duidelijke afspraken en met duidelijke instructies (wat er ook gebeurd, blijven trappen) mochten we proefrondjes rijden waarbij de trainster m.b.v. pionnen ons wat uitdaagde om elke rondje wat spannender te maken.

Na wat technische oefeningen, waar gelukkig een opbouw in zit, waren we klaar voor het echte werk. De eerste ronde fiets je samen om het tempo langzaam op te voeren. Op enig moment ga je zo hard dat de bochten in deze banen eigenlijk vanzelf gaan. Nadat ik drie rondes hard had gereden was ik dan ook wel echt heel moe en enorm voldaan. Het gevoel echt iets overwonnen te hebben wat ik normaal niet zo snel zou doen.

Het was echt fantastisch om te doen. Wat een gezellige club mensen waarin we dit soort dingen met elkaar kunnen doen. Bedankt CTC, bedankt Boukje!

2016 oktober MTB-weekend Manhay

img_2142Mountainbike weekend Manhay 2016,
door Anne-Marie Dröes

Vrijdagochtend: iedereen besluit op tijd te vertrekken vanuit Nederland. Na een snelle lunch zitten we ’s middags al op de fiets; even de omgeving verkennen voor de dagtochten van zaterdag en zondag.

Een kuitenbijter zet meteen de toon. Dit weekend gaan we veel klimmen. Maar ook  hard afdalen, en dat vind ik leuk!

Zullen we het doen? Eén voor één rijden we onder het afzetlint door: “Annonce des journees des chasse”. Is dat wel handig? Jachtseizoen. We fietsen verder op het parcour totdat we een bord  met doodshoofd tegenkomen, dan weten we het zeker: dit is niet handig, laten we een andere route kiezen . Tijdens de stijle klim die volgt horen we van alle kanten uit het bos toeters klinken: de klopjacht is begonnen. Daar wil je écht niet tussen rijden, dan maar verder op het asfalt. Na een snelle afdaling weet Ronald ons weer naar een stukje offroad te gidsen. We passeren leuke bruggetjes en prachtige vergezichten: Aaahhh en oooh’s wisselen elkaar af.
Na een tocht van een kleine drie uur komen we terug bij de Guesthouse. Tijd voor een biertje gevolgd door een pasta maaltijd en een gezellig avondje bij de vuurkorf. Ik heb nu al zin in morgen!

Zaterdag
Laaghangende ochtendnevel, dauw op het gras en oogverblindende herfstkleuren. Het landschap wisselt zich in rap tempo af. Het ene moment rijden we nog op asfalt, het andere moment onverhard tussen torenhoge dennenbomen. Een beekje geeft het merendeel van de groep natte voeten. Maar niemand klaagt want hard door beekjes crossen blijft toch altijd leuk. Sommige klimmetjes van het parcours zijn behoorlijk pittig en technisch. In stijgingspercentage maar ook door natte boomwortels en losse stenen. En de lengte, soms lijkt er geen eind aan te komen. Maar wat voel ik me trots als ik toch weer boven ben! Van route 12 gaan we naar 13 en weer terug naar 12. Kan het nog langer, ergens nog een lusje erbij? Het begint te schemeren en ik ben behoorlijk voldaan, we gaan op huis aan. Het uitzicht over het met avondmist gehulde dal is adembenemend.

Zondag
We ontwaken met een kraakheldere lucht. Ik duw het dakraam open en adem wolkjes. Dit beloofd een lekkere dag te worden! Een enkele enthousiasteling hult zich in kuitbroek en korte mouwen, maar voor de meeste is het te fris. “Het is wel gewoon november hé?!” denk ik nog. Maar al snel gaat ook mijn jasje uit. Het is echt een heerlijke dag, een cadeautje van het najaar.
We fietsen door heel afwisselend landschap, iets wat dit gebied typeert. In de omgeving van Manhay vind je niet de meest spannende singletracks. Maar het pittige offroad klimmen, de lange afdalingen en de variatie van landschap en terrein maken dat meer dan goed. We rijden door beekjes, over brede landweggetjes langs koeien, over een verroest spoor met een ouderwets treintje, kriskras door een grasvlakte, langs dennenbomen en over een kalender vlakte met pas gekapte  bomen. We besluiten de dag met blubber, een afdaling waar het behoorlijk glibberen is.

Het was een top weekend. Biken in de Ardennen betekent techniek verbeteren maar vooral heel veel gezelligheid. Het liefst ga ik volgend weekend weer. Moet ik echt een heel jaar wachten?

2016 buitenlandreis (race) Megeve, Franse Alpen

2016 Megeve_32

Fietsen in de bergen met onstabiele hogedrukgebieden
-door Diederik van Dorth-

Van 28 mei tot 6 juni vond de buitenlandreis van CTC plaats, gekozen was voor de omgeving van Megeve in de Franse Alpen. Een mooie streek met diverse bekende en minder bekende cols. Behalve het maken van mooie tochten gedurende de week was het doel ook het rijden van de cyclo Time Megeve Montblanc op zondag, de laatste dag van onze fietsweek.

De deelnemers dit jaar waren Anneke, Brigitte, Fabricio, Magiel, Andries, Ronald, Reinhard, Erwin en Diederik. Naast vaste gastrijder Wim (vader van Fab) was er ook nog een nieuw buitenlid: Michiel Valk.

Fiets je in de bergen dan wil je natuurlijk het liefst mooi weer. Maar helaas voor ons lag er tijdens deze week geen stabiel hogedruk gebied boven de Franse Alpen. Het was elke dag weer even afwachten wat de weergoden voor ons in petto hadden. Maar achteraf bezien hebben we nagenoeg alles kunnen fietsen wat we wilden, en regende het op de ene berg dan was het in het volgende dal toch weer droog.
2016 Megeve_26Bijzonder waren ook de hoge sneeuwwallen waar je tussendoor fietste als je bovenop een col kwam. Wel moesten er in de loop van de week nieuwe remblokjes worden gekocht want die sleten natuurlijk erg hard op het natte wegdek.

Voor de kenners van het gebied een opsomming van enkele bekendere beklimmingen die we deden: Col de Saisies, Col du Joly, Col des Aravis en de Col de la Croix Fry. De Tour de France doet deze zomer dit gebied 3 keer (!) aan en een aantal van ons reed het parcours van de klimtijdrit naar Megeve.

Op zondag was de cyclo Time Megeve Montblanc. Er was keuze tussen de afstanden 90 (2.000 hoogtemeters), 120 (2.800 hoogtemeters) en 145 km (3.800 hoogtemeters). Het weer was op deze dag goed, de tocht prachtig en alle CTC-ers en buitenleden hebben de door hen gekozen afstand goed en veilig kunnen volbrengen.

Deze succesvolle dag (en daarmee ook de hele week) werd afgesloten met een zeer gezellige en lekkere kaasfondue in het plaatselijke restaurant.

Foto’s Zijn van Diederik en Magiel:

2016 aprilweekend (race&mtb) Nordeifel, Duitsland

2016apr CTC Nordeifel_Monschau 36Trainingsweekend in de Nordeifel
-Boukje de Haan-

Gingen we in 2015 nog naar Limburg, in 2016 vond het jaarlijkse trainingsweekend van 8 t/m 10 april plaats in de Nordeifel, op ruim 200 km van Utrecht. In totaal gingen dertien fietsers mee naar Monschau, waar CTC een prachtig vakantiehuis aan de rand van het dorp had gehuurd. De meesten vertrokken op vrijdagochtend, om ’s middags alvast een tochtje te kunnen maken. We spraken af om eerst in Monschau te lunchen, en daarna pas naar het huis te gaan. Hadden we dat maar niet gedaan….

In een vreemde loods met allemaal souvenir kraampjes gingen we lunchen. Na een lekker kopje soep, curryworst met friet én een apfelstrudel zochten we de auto’s weer op. De uitgang van het parkeerdek was niet gemakkelijk te vinden en uiteindelijk werden we onder een parkeerdek door naar de uitgang geleid. We hadden al gezien dat Erwin twee fietsen op het dak van de auto had staan, dus stuurden we hem een berichtje om hem te waarschuwen dat hij met de fietsen op het dak waarschijnlijk niet van het parkeerdek kon rijden. Nog maar net in het huisje ontvingen we bericht dat er twee fietsen ‘overleden’ waren. Eerst dachten we nog dat ze een grapje maakten, maar helaas. Erwin was nietsvermoedend met z’n auto tegen het parkeerdek geknald. Het resultaat: één fiets van de auto gevallen, twee fietsframes geknakt en ook het autodak ontwricht. Wat een pech, en wat een ongelukkige start van het fietsweekend. Henk en Reinart herstelden zich razendsnel en wilden maar één ding: snel een fiets huren zodat ze toch konden gaan fietsen. Wat een veerkracht!

Diederik, Anneke, Fab en ik maakten ’s middags ons eerste tochtje. Magiel was al eerder op de fiets vertrokken. Omdat Monschau in een dal ligt begon de tocht met een klimmetje. Daarna hebben we een ontspannen een redelijk vlak opwarmingsritje gemaakt. Terug in het vakantiehuisje stond meesterkok Heinz al in de keuken; wat een luxe! Heinz en Saskia bleken onderweg ook schade opgelopen te hebben. Bij het uitparkeren in Utrecht kwam het achterwiel van de fiets van Jeroen klem te zitten. Gelukkig had Rinus van Cycle Works direct een ander wiel voor hen. Later bleek dat Jeroen net die week een nieuw achterwiel + band had gekocht vanwege een kleine slag in het oude wiel; hij had er nog geen centimeter met het nieuwe wiel gefietst….

2016apr CTC Nordeifel_Monschau 11Jeroen, Nicole en Judith kwamen ’s avonds. De groep was daarmee compleet, en er kon gegeten worden. Heinz verwende ons met een heerlijk voorgerecht, een tussengerecht én een hoofdgerecht. Daarna werden de plannen voor de zaterdag besproken.

Zaterdagochtend was het ontbijt om 8 uur. Het was ’s nachts koud geweest en de ijsbloemen stonden op de ramen, maar de lucht was strak blauw. Op verzoek van Fab maakte Heinz een Jamie Oliver variant van een ‘full English breakfast’. Heerlijk! Rond half 10 vertrokken Henk en Reinart op hun gehuurde mountainbikes voor een tochtje, en maakten wij ons klaar voor de gezamenlijke ochtendtraining. De klim uit het dal was steil (tot 15%), maar gelukkig konden we daarna bijkomen. Via een oude spoorweg (nu geasfalteerd fietspad) reden we naar het startpunt van ons trainingsrondje met een langere en een kortere klim. De opdracht: een ronde in hoge cadans klimmen (schakelen!) en daarna een ronde op kracht klimmen (deels staand). Na de training volgde lunch in het huis. Henk en Reinart waren inmiddels ook weer terug. De route die ze hadden uitgestippeld bleek zeer pittig, meer geschikt voor professionals. Ze hadden al met al vooral met hun fiets op de schouders gelopen en Henk had een ongelukkige val gemaakt met pijnlijke ribben als gevolg.

Ik vond het wel genoeg voor die dag. Om energie te sparen voor de volgende dag besloot ik ’s middags thuis te blijven. Heinz bleef ook thuis, om in alle rust het avondeten te kunnen voorbereiden. De rest vertrok voor een middagrondje. Diederik hield het kort rondje omdat hij aan het eind van de middag alweer terug naar Utrecht moest. Ik heb die middag heerlijk op het terras van het huisje in de zon gezeten, en daarna het pittoreske dorpje verkend. De middagploeg kwam niet helemaal schadevrij terug. De fietsketting van Jeroen brak, maar werd ter plaatse door hem zelf snel en vaardig hersteld waarna hij weer door kon rijden. De bovenbenen van Erwin gingen protesteren. Hij kon geen kracht meer zetten en moest door Magiel met de auto opgehaald worden. Opnieuw maakte Heinz een heerlijke avondmaaltijd en daarna stippelden Magiel en Saskia de route voor zondag uit. Het plan: in totaal zo’n 100 kilometer met ruim 2000 hoogtemeters, met de mogelijkheid om na 70 kilometer af te snijden. Een aantrekkelijke optie voor Nicole, Judith en mij.

Anneke zette de wekker extra vroeg om zondagochtend eerst nog 12 kilometer te gaan hardlopen; haar laatste lange training voor de marathon van 16 april. Henk had teveel last van zijn ribben en besloot niet meer te gaan fietsen. Erwin besloot het rustig aan te doen en ging met Reinart een ontspannen tochtje maken door België. Wij vertrokken daarom met z’n negenen. De bewolking trok snel weg en het werd een stralende dag. Het fietsen ging heerlijk en het was fijn te ervaren dat de automobilisten zoveel rekening hielden met fietsers. Voor de motoren moest je meer oppassen. Vlak voor Schmidt, het plaatsje waar we wilden lunchen, raakte ik de groep kwijt. Stom dat ik mijn telefoon in het huisje had laten liggen. Ik kwam wel bij een prachtig stuwmeer terecht. Ik ben omgedraaid en eenmaal op de weg naar Schmidt kwam Fab me tegemoet gefietst. Dank je wel Fab!

2016apr CTC Nordeifel_Monschau 35In Schmidt was volgens Magiel, die vooruit gefietst was, geen goede lunchplek en dus reserveerde hij een tafeltje in een dorpje verderop. Dat betekende nóg verder fietsen, pff. We kwamen in een wat oubollig 50+ restaurant terecht, waar een organist live-muziek speelde. Nicole en ik probeerden de muziek te herkennen; volgens Jeroen het begin van een CTC koortje voor het eerste lustrum. Wel heel aardig personeel trouwens, alle fietsen mochten we veilig binnen neerzetten. De meesten kozen voor Strammer-Max en er ontstond een discussie of ‘uitsmijter’ de juiste vertaling hiervoor is, en of het klopt dat hier spiegeleieren bij horen. Volgens Saskia moest je de eierdooier kapot prikken, maar nee, bij Strammer-Max eet je spiegeleieren. Kort na de lunch kozen Judith, Nicole en ik voor de kortere route naar huis. Heerlijk uitfietsen over de geasfalteerde spoorbaan, een klein klimmetje en toen de steile afdaling naar huis: 96 kilometer op de teller! Al snel waren ook Saskia, Heinz, Jeroen, Anneke en Fab terug. Na het douchen hebben we alle restjes uit de koelkast opgegeten, en toen in de auto terug naar Utrecht.

Een geweldig weekend, dankzij het gezelschap, het huisje, het heerlijke eten, het prachtige weer en de mooie omgeving. Ik heb me vooraf best zorgen gemaakt of ik dit allemaal wel zou kunnen, zowel het klimmen als het dalen. Blij dat het gelukt was, weer een stapje gezet! Dank je wel CTC voor de organisatie, en dank je wel Heinz voor het heerlijke eten. Hopelijk volgend jaar weer! En Henk, wat een veerkracht. Fiets kapot, lijf beschadigd, maar een positief brein!

2015 oktober MTB-weekend Houffalize, Belgie

MTB weekend Houffalize: 20-22 november 2015

Mountainbike Houffalize 011Verslag van Ronald Hennekes

Koud. Verdomd koud was de start. Een sneeuwstorm gierde om onze corpussen tijdens de start van het weekend op zaterdagochtend de 21ste. De avond daarvoor was de sfeervolle kennismaking met de eigenaren van Les Etables, een prachtig verbouwde boerderij in het gehucht Bonnerue, zo’n 5 km van Houffalize. Een kennismaking met elkaar, met de lokale drank (voortreffelijke zelf gebrouwen bier) en met -tamelijk laat op de avond- de bedden.

Maar we stonden er wel, die zaterdagochtend: 12 bikers en onze instructeur Fons Sommerdijk. Houffalize staat bekend als MTB-eldorado. Er zijn 6 routes uitgezet die door de vele kronkelige dalen van de Ourthe en diens zijriviertjes voeren. De dalen zijn diep en de hellingen redelijk steil. Goed dus voor stevige inspanning. Zo gezegd zo gedaan. Na een leuk afdalinkje en een geinig bruggetje ging het meteen straf omhoog. Eenmaal boven voerde de route via een mooi pad met prachtig uitzicht op de besneeuwde heuvels. Verder ging het, over waanzinnig bemodderde weggetjes langs boerderijen en door bos. Weer een leuke afdaling, die als snel doodliep in een diep dalletje. Geen punt: met bike op de schouder even omhoog klunen en vervolgens via een ander pad weer vrolijk door. MTB-route? Bij deze: gewoon meteen een nieuwe gemaakt.

In de 2e helft van de ochtend zijn we het wat ‘netter aan gaan doen’, door wel een officiële route te volgen. Maar na wat technisch pielen was het toch te leuk om een uitdagende afdaling links te laten liggen. Glibberend en glijdend, soms voetje aan de grond, ging het over supersmalle en bijzonder glibberige singeltrack naar beneden, tot de bodem van het dal bij de Ourthe. Omdat we er nog niet genoeg van hadden, gingen we door met MTB route 6, de meest uitdagende van de regio. Zeer steile klimmetjes, als Tarzan van boom naar boom slingerend weer naar beneden en stuiterend over stenen en boomwortels de route vervolgen….. het lijkt bijna eentonig, maar de werkelijkheid was anders! Toen iedereen meer toonde als een speleoloog i.p.v. een biker, was het tijd voor de lunch.

Mountainbike Houffalize 027’s Middags heeft de groep zich gesplitst. Eén groep is het wat rustiger aan gaan doen, de ander is samen met Fons en Rob, de eigenaar en tevens vervend MTB’er, een eigen en daarmee redelijk onbekend parcours gaan doen. Eerst technisch friemelen op de oefenhelling van Rob: bijzonder kort bochtenwerk, slalommend tussen bomen. Niet makkelijk, want je moest op het juiste moment je achterrem goed inknijpen om zo de bocht door te kunnen slippen. Rem je te vroeg, dan slip je de verkeerde kant op. Was je te laat, dan was de bocht niet te nemen. Soms frustrerend als het niet lukte, maar uiteindelijk kwam iedereen er toch door heen. Dat geeft voldoening, zeg!

Tijd voor een afdaling door het bos, die –volgens Rob- technisch minder moeilijk was. Tja, volgens hem… Schuin op een supersteile afdaling naar beneden, met als opdracht: gewicht helemaal achterop en blijven rijden zonder weg te glippen in deze bizarre omstandigheden (het was weer flink gaan sneeuwen). Je ervaart zoiets als een merkwaardige mix van angst en uitdaging. En als het dan redelijkerwijs lukt, maakt een kinderlijke juichstemming zich van je meester. En zo ploegden wij door, die middag. Dan weer fors klimmend, vervolgens weer met je hart in je keel naar beneden snellend. Waanzinnig leuk!

Na een km of 50, kleddernat, zwaar bemodderd en verkleumd van de kou, vonden we het welletjes. Tijd voor een warme douche, chillen en een maaltijd. Eerst nog even die bikes afspuiten. En ook Anneke, want die wilde minder bemodderd het huis binnentreden. Dat was een kolfje naar mijn hand… Anneke fietste jaren geleden de eerste editie van de Tour for Life, in haar team Spartaanse Vrouwen. Die is dus wel wat gewend.

Afijn: toen de duisternis was ingevallen waren de bikes weer toonbaar en kettingen droog en voorzien van een tikkie olie. Het huis waarin wij verbleven is een voormalige school die bij Les Etables hoort. Een school met maar één lokaal, die al vele jaren niet meer in dienst is wegens het gebrek aan kinderen (of beter: bevolking). Schitterend verbouwd, luxe en warm. Haast te luxe voor ons als MTB’ers. Toch hebben we er heerlijk vertoefd, voortreffelijk gegeten en gedronken en diep geslapen.

Blauwe track = route zaterdag 21/11; paarse track = MTB route 2 (grotendeels)
Blauwe track = route zaterdag 21/11; paarse track = MTB route 2 (grotendeels)

Zondag was het iets droger, maar wel een paar graden kouder, met vers gevallen sneeuw in de hogere delen van de heuvels. We maakten ons op voor de 2e dag. Na een km of 10 zijn de we de groep gaan splitsen. Eén groep (de grootste) is zich gaan storten op de technisch uitdagende MTB route 6, daarbij gegidst door Fons. De andere groep deed route 2, die al met al wat tegenviel, omdat die betrekkelijk veel over wegen gaat. Die heb ik kunnen gidsen. Dat ging zo’n km of 5 voor Houffalize niet helemaal goed, toen we Vreni, die even moest bellen, zijn kwijtgeraakt. Vreni is mijn levensgezel, dus dat was om meerdere redenen geen slimme move… In Houffalize hebben we elkaar weer gevonden. Na een pitchstop met koffie of warme chocomel ging het bloed weer stromen en stapte het hele gezelschap (de groepen waren inmiddels weer verenigd) op de bike om terug te gaan naar Bonnerue En zo sloten we een heerlijk weekend in winterse omstandigheden af.

De locatie is top en voor herhaling vatbaar. Dus volgend jaar nieuwe kansen, ook voor beginnende MTB’ers!

Met dank aan de grote gezelligheid en heel veel lol: Annemarie, Martha, Erwin, Harmke, Hans, Natasha, Bert, Mijndert, Anneke, Fab, Vreni en Fons & Rob voor begeleiding en gastvrijheid.

 

2015 24h Radmarathon Grieskirchen, Oostenrijk

Wolfgang, solorijder CTC Nachtschwärmer
24 uur koersen – Is dat nou leuk?

24 Stunden Radmarathon GrieskirchenMiddernacht in het stadje Grieskirchen, gelegen tussen glooiende korenvelden van het Oostenrijkse Alpenvorland, frisse 16 graden in een sterrenverlichte, glasheldere nacht. De eeuwenoude gevels ondergedompeld in het goudgele licht van straatlantaarns, muziek weerkaatst tussen de huizen. Sporadisch schieten renners op racefietsen door de afgezette binnenstad, gefocust en gehaast, langs een lange rij van bestelbusjes, partytenten en containers, aangemoedigd door een enkeling hebben ze nul besef van hun hoofdrol in dit pittoreske tafereel.

Leuk ?? … Nee, leuk is echt wel anders. Pas de helft van de race verreden, 360 km gekoerst.

Een echte wedstrijd, dat wel, voortdurend bezig met je prestatie, zo veel mogelijk zuinig rijden. Net ingehaald door twee snellere renners, aanhaken of verder op je eigen tempo doorstoempen… Weer niet goed geanticipeerd, te lang geaarzeld met je beslissing, dan maar toch dat sprintje trekken naar het laatste wiel, een paar kilometer vals plat naar beneden, meegesleurd, weer kracht gespaard. Klimmen dan weer op eigen tempo, anders vreet het energie, consequent op het buitenblad, dat wel, dan ben je het snelst boven, je hartslag net onder het maximum gehouden, lonkt al gauw weer de afdaling. In de bevoorradingszone bovenop nog een stuk banaan en een beker drinken aangepakt, haastig weggewerkt, zit je meteen weer op volle snelheid. Onderaan de helling dan een terugdraaiende bocht, is altijd wel uitkijken, zeker met dat gootje waar je overheen moet. En op het vlakke weer omkijken naar wat medestrijders om aan te haken, vlakke kilometers tegen de wind in. Dit keer geen geluk, dan maar op eigen kracht!, liggend op je tijdritstuur, genadeloos bikkelen tot de volgende klim.

Saai ?? … Nee, saai is het niet, elk rondje is anders, voortdurend bezig met de koers, geen tijd om in de tunnel van je gedachten stil te staan.

In het in rennerskamp net gehoord dat ik in het klassement ben opgeklommen naar de vierde plek, in mijn leeftijdscategorie dat wel, maar toch! Dit geeft aanvullende motivatie om nog harder door te gaan, zicht op het podium, dus wie weet …

Later steady state in de nacht, de autopiloot staat aan, alle gevaren van het parcours reeds opgeslagen in je geheugen, zo doezel je bijna weg in de duisternis. Focussen man, wakker blijven! Het is uitkijken naar de schemering, de eerste lichtgrijze streep aan de horizon, het oplossen van de nacht in het heiige ochtendlicht, en kort daarna, het rijzen van een gloedrode vuurbal met de eerste, verwarmende zonnestraal. Wanneer zal het zover zijn? Rondjes aftellen tot dat moment. Zeven rondjes later gaat met eerste ochtendschemering ook deze nacht ten einde.

Het moeilijkste moment dan tegen 9u. Inmiddels is het heet geworden, onbarmhartig vermoeid is het veel te warm om nog lekker te fietsen. De cafeïne werkt al lang niet meer, het beste is eraf, doorbijten op karakter. Nog drie uur te gaan, een halve eeuwigheid!, zo lijkt het wel!

Bijna weer middag in het stadje Grieskirchen, 30 rondjes zitten erop. Het is mooi geweest, 645 km gereden, meer dan ooit van tevoren gedroomd, word ik gegrepen door een alomvattende vermoeidheid. Nu beslissen over een volgende keer, No way!, te vers nog de geleden pijn.

Een week later, in de auto op weg naar huis, ben ik al weer bezig de race kritisch te analyseren. Toch nog 2 uur stilstand gehad, dat is veel te veel, in begin niet altijd slim gereden, zuiniger aandoen, meer profiteren van je tegenstanders, daarmee zouden tenminste 3 rondjes meer haalbaar moeten zijn. De pijn van een week geleden ben ik al lang weer vergeten, het overheerst het euforische gevoel van de overwinning, een overwinning met name over je zelf… en zachtjes beginnen de contouren van een volgende uitdaging concrete vormen aan te nemen.

GRIESKIRCHEN24AlbertkleurAlbert, CTC Nachtschwärmer estafetteteam
Zingend door de nacht…

Naast solo-Radfahrer Wolfgang Wieser was CTC met een mixed team vertegenwoordigd. Doel was, net als bij de solorijders, om een zo groot mogelijke afstand af te leggen in 24 uur. Het parcours: 21,5 km door het glooiende gebied rond het niet perse heel erg pittoresque Grieskirchen met daarin 2 klimmetjes opgenomen.

Bij Wolfgang thuis hadden we al voorzichtig zitten rekenen met schema’s en gemiddeldes van rond de 28-30 km p/uur (meegenomen dat er geklommen moest worden + dat we een flink deel in het duister zouden fietsen). Dat zou zo’n 600 km betekenen. Na onze eerste verkenning stelden we dat echter bij en gingen voor een afstand van boven de 700 km en een gemiddelde van boven de dertig. Dat moest haalbaar zijn. Zeker gezien de door Wolfgang geregelde appartementen in een Bauerhof 10 km verderop die de ideale voorbereidingsplek bleken. Alles zeer relaxed, net als de sfeer onderling.

Het eerste deel reden we allemaal op ons individuele niveau een superrondje, om daarna te merken dat de tweede beurt behoorlijk zwaar was. Doseren dus. Al snel bleek ook dat je op 3 manieren kon rijden: solo (snel), met een maat op het parcours (sneller) of in een groep (snelst). Met name in die laatste variant kon je vaak tijd winnen en energie besparen. Allemaal reden we zowel solo als in groep, op veel plekken luid aangemoedigd door publiek en in Grieskirchen door teamgenoten: Gib Gas!

Hoogtepunt werd het rijden door de schemer en in de nacht. Met kop- en helmlamp over het zwarte asfalt, geleid door de witte strepen en de kattenogen langs de weg. Heel soms afgewisseld door twee echte reeënogen en het geluid van de nachtvogels. Hier kwam het liedje bij me op… ‘dit is een nacht die je normaal alleen in films ziet, dit is een nacht die wordt bezongen in het mooiste lied…’ Onvergetelijk in atmosfeer in combinatie met het tijdrijden en het wachten…

Wat hadden we ‘n mazzel met het zwoele weer en de prachtige zonsopkomst (ik geloof dat Saskia toen reed)… In de ochtend volmaakten we onze tocht en haalde onze doelstelling met verve: 36 rondes hardrijden en 784 km afleggen, dat is toch van München naar Utrecht binnen 24 uur 🙂

Ondertussen draaide Wolfgang in zijn eentje, samen met nog 150 andere solofanaten, in zijn uppie zijn rondjes. Daarbij verzorgd en gemotiveerd (voor zover nodig) door Marian om in zijn categorie (iets met leeftijd) als vijfde te eindigen met een respectabele afstand van 645 kilometer. Daarvoor namen we ons CTC-petje diep af.

In onze categorie: de mixed team werden we ook vijfde. Daar droeg de tijdwaarneming van Charlotte zeker aan bij (dat kan en moet sneller Fab!!) Maar bovenal kregen het geel-groen-glooiende landschap, de zwart-zwoele-nacht en het teamgevoel een vaste plek in ons hart en geheugen. Een Topbelevenis!

 


   		   	

2015 Cycling in Concert “La Bataille”: opening Tour de France

2015juni20_La Bataille in de Domkerk_031Met 2 rondes en 240 deelnemers hebben we een heerlijk en uniek indoor cycling event achter de kiezen! Spinning tijdens het hoogseizoen van het wielrennen lijkt een gekke keuze, maar als dat kan in de Domkerk en op orgelmuziek, dan wisselen we de racefiets graag even in voor een spinning bike.

De entourage was ongekend, de sfeer vrolijk en luchtig en de inspanning dankzij de pieken, beklimmingen en sprintjes, fors. Uitputtend soms. Organist Jan Hage was in topvorm: zijn spel nam ons moeiteloos mee en dweepte ons op om nog harder te trappen. The Opening uit Glassworks van Philip Glass zette de toon. Na een onschuldig kalme start begon bij velen het zweet al na 5 minuten te druppelen. En tijdens het elektrificerende Litanie van Jan Welmers was de beer los: met alle registers open en maximaal volume dankzij de hard werkende balgen die vele liters lucht door de pijpen bliezen, stoomden we in een virtuele storm het kale deel van de Mont Ventoux op. De finale, op Bach’s Toccata und Fuge (in D mineur, jawel), was één groot feest van jumps, volle bak weerstand en een eindeloos lijkende reeks sprints. En dan, na de laatste sprint, de ontlading: een mooie mix van juichstemming en diepe vermoeidheid.

 

Wij van CTC Utrecht hebben van elke seconde genoten! En wij danken al die mensen die dit hebben mogelijk gemaakt: de inzet van CTC-leden bij het opbouwen en afbreken, het lef en initaitief van de Domkerk, de ondersteuning door Le Tour Utrecht, Culturele Zondagen, Fit For Free en Sportcentrum Utrecht. Op naar de Grand Depart en -wat ons betreft- naar een volgend evenement! En ondertussen blijven wij lekker fietsen en trainen. Daar kan je altijd aan meedoen!

Cycle Training Center,
Heinz, Saskia, Anneke en Ronald

Voor de geïnteresseerden: de speellijst
Philip Glass    Glassworks; Opening
Philip Glass    Mad Rush
Jan Welmers    Minimal music for organs; Litanies
Charles Marie Widor    Toccata in F major
Leon Boellmann    Suite Gothique, opus 25; deel 4 Toccata
J.S. Bach    Toccatta and Fugue in F major BWV 540
J.S. Bach    Toccata & Fugue in D minor, BWV 565; Toccata
J.S. Bach    Toccata & Fugue in D minor, BWV 565; Fugue

Foto’s met dank aan Saskia Boesveldt, Caro Buiskool en Anneke de Joode

2015juni20_La Bataille in de Domkerk_001 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_002 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_003 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_004 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_005 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_006 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_007 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_008 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_0092015juni20_La Bataille in de Domkerk_010 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_011 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_012 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_013 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_014 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_015 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_016 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_017 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_018 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_019 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_020 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_021 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_022 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_023 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_024 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_025 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_026 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_0272015juni20_La Bataille in de Domkerk_028 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_029 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_030 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_031 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_033 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_034 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_035 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_036 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_037 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_038 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_039 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_040 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_041 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_042 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_043 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_044 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_045 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_046 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_047 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_048 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_049 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_050 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_051 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_0522015juni20_La Bataille in de Domkerk_053 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_054 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_055 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_056 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_057 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_058 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_059 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_060 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_061 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_062 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_063 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_064 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_065 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_066 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_067 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_068 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_069 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_070 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_071 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_072 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_073 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_074 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_075 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_0762015juni20_La Bataille in de Domkerk_077 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_078 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_079 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_080 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_081 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_082 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_083 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_084 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_085 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_086 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_087 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_088 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_089 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_090 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_091 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_092 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_093 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_094 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_095 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_096 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_097 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_098 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_099 2015juni20_La Bataille in de Domkerk_100

2015 buitenlandreis (race) Ventoux et Vercors, Frankrijk

Voor het tweede jaar op rij was er dit jaar een CTC buitenlandreis. Deze traditionele fietsweek vindt in het voorseizoen plaats en sluit altijd af met een cyclosportieve. Dit jaar was de bestemming Zuid-Frankrijk waar we onderaan de Mont Ventoux een mooi huisje met verwarmd zwembad tot onze beschikking hadden. 2015 CTC Frankrijkweek_001 Van hieruit werden in een paar dagen een aantal mooie tochten gefietst en is uiteraard ook de Mont Ventoux beklommen. Deze tot de verbeelding sprekende mythische berg doet zijn naam eer aan met een beklimming van 21 kilometer en een gemiddelde stijging van meer dan 7%. De boeken die we er in de voorbereiding over hadden gelezen, de films die we hadden gezien en de verhalen die we hadden gehoord kwamen allemaal tot leven in het prachtige en zonovergoten landschap met afwisselend bos en krijtrotsen.

Omdat de geselecteerde cyclosportieve wat verder naar het Noorden, in de Vercors, plaatsvond werd halverwege de week naar die regio verplaatst. De bijna 300 kilometer werden door de meesten met de auto afgelegd en door een iemand per fiets! De Vercors is een vrij onbekend maar zeer mooi fietsgebied. Uitgestrekte hoogvlaktes worden doorsneden door diverse rivieren waardoor een grote variatie aan zogenaamde ‘gorges’ is ontstaan. Deze kloofdalen staan garant voor mooie plaatjes en niet al te steile beklimmingen. In de voorbereiding op de cyclosportieve werden een aantal ritten gereden waaronder de beklimming vanuit Grenoble naar Villard de Lans.

2015 CTC Frankrijkweek_022Al dit fietswerk leidde uiteindelijk tot de afsluiting van onze fietsweek, de ‘Challenge Vercors’. Een van de bijzondere dingen van deze cyclo is dat er op zaterdag een speciale damesversie wordt vereden. Vanuit onze groep deed Marian hieraan mee in een peloton van ongeveer 80 dames heeft zij bijna 100km geklommen en gedaald om daarna vermoeid en voldaan over de streep te komen. De dag erna vond de tocht plaats die voor zowel dames als heren was opengesteld. De Challenge Vercors is geen massale cyclo en met nog geen 1000 deelnemers aan de start ademt de organisatie een ruime mate van ontspannenheid uit. Dit komt ook terug in het parcours waar het nooit echt heel steil wordt, de hoogtemeters beperkt zijn en het asfalt er goed bij ligt. Ieder heeft de tocht naar eigen voldoening volbracht en een zilveren of gouden tijd gereden. Anneke mocht na afloop zelfs op het podium een heuze bokaal in ontvangst nemen omdat ze als derde in haar categorie was geeindigd!

Al met al was het ook dit jaar weer een mooie fietsweek die ook de nodige ontspanning en gezelligheid meebracht. Magiel en Fabricio bedankt voor de perfecte organisatie. Over een bestemming voor volgend jaar wordt al weer driftig gespeculeerd, want tradities moeten in ere gehouden worden…..

Foto’s met dank aan Wolfgang Wieser en Magiel van den Bliek

2015 CTC Frankrijkweek_0012015 CTC Frankrijkweek_002 2015 CTC Frankrijkweek_003 2015 CTC Frankrijkweek_004 2015 CTC Frankrijkweek_007 2015 CTC Frankrijkweek_008 2015 CTC Frankrijkweek_009 2015 CTC Frankrijkweek_010 2015 CTC Frankrijkweek_011 2015 CTC Frankrijkweek_012 2015 CTC Frankrijkweek_013 2015 CTC Frankrijkweek_014 2015 CTC Frankrijkweek_015 2015 CTC Frankrijkweek_016 2015 CTC Frankrijkweek_017 2015 CTC Frankrijkweek_018 2015 CTC Frankrijkweek_019 2015 CTC Frankrijkweek_020 2015 CTC Frankrijkweek_021 2015 CTC Frankrijkweek_022 2015 CTC Frankrijkweek_023 2015 CTC Frankrijkweek_024 2015 CTC Frankrijkweek_025 2015 CTC Frankrijkweek_026 2015 CTC Frankrijkweek_027 2015 CTC Frankrijkweek_028 2015 CTC Frankrijkweek_029

2014 buitenlandreis (race) Dolomieten en Alpen, Italie

In het weekend van 14 juni vertrokken zo’n 10 CTC’ers richting Italië. Het appartement in La Villa (Alta Badia, Dolomieten) druppelde langzaam vol, op maandag was de eerste groep compleet. Vanuit het appartement genoten we van het prachtige uitzicht met de karakteristieke toppen van de Dolomieten. De dagen erna zouden we de hellingen ervaren. Het doel van de fietsweek was een aantal mooie tochten te fietsen in bergachtig gebied, met als afsluiting op zondag 22 juni de Gran Fondo Giordana: een Cyclo Sportieve met de Mortirolo als grootste sportieve uitdaging!

???????????????????????????????De eerste helft van de week logeerden we dus in de Dolomieten. Hier werd onder ander de Sella Ronde gefietst en beten onze kuiten zich vast op de minder bekende, maar zeker niet minder fraaie, Erben Pas. De perfecte uitvalsbasis in La Villa bood de mogelijkheid om zowel korte rondes als ook langere en meer uitdagende parcours te verkennen. Het was maar net waar je die dag zin in had, hoe de benen voelden, de temperatuur was en wie met jou een groepje wilde vormen! Zo verliep het eerste deel van de week uitermate relaxed. Het ontbijt werd verzorgd door de vroege vogels in de groep, onderweg werd samen geluncht, en de voedzame avondmaaltijd collectief bereidt.

Na vier dagen Dolomieten vertrokken we op donderdag naar Aprica, in de Italiaanse Alpen, de startplaats van de GF Giordana. Nog twee CTC-ers sloten aan, en zo waren we op volle sterkte. Op het eerste gezicht leek de omgeving van Aprica wat minder inspirerend dan de Dolomieten. Maar al fietsend kwamen we ook daar bijzondere plekken tegen. Zoals het terras van ‘la familia’, waar het notentaartje uitstekend smaakte, de huishond onze nieuwe beste vriend werd, en het uitzicht adembenemend was. In de dagen voor de GF Giordana werden de omliggende cols verkend, de fietsen gepoetst, en krakende of piepende onderdelen vervangen. Extra aandacht kregen de remblokjes want o, o, wat zijn die afdalingen steil!

Op de dag van de GF Giordana was het prettig warm. Afhankelijk van de afstand die je koos (85, 150 of 175 km) moesten achtereenvolgens de Gavia, de Mortirolo en de Santa Christina worden bedwongen. Met name de laatste twee cols zijn bepaald geen kleine jongens, met stukken van 15% en meer! De tocht leert je wat afzien is, en laat je ook ervaren hoe heerlijk fietsen in de bergen kan zijn…. en hoe lekker bier smaakt na de gedane sportieve arbeid!!

Door het overweldigende landschap met uitdagende beklimmingen, snelle en (soms te) steile afdalingen, het enthousiasme van de deelnemers, het WK voetbal, het mooie weer en de meligheid op de whatsapp, hebben we geweldig genoten van een onvergetelijke fietsweek!

Ideeën voor een fietsweek in 2015 zijn al weer geopperd. Wordt het een Trans Pyreneeën of een combinatieweek met de Dolomieten marathon? We hebben er nu al weer zin in!

Klik op deze link voor foto’s fietsweek Italie 2014