Lange afstandsfietsen (race)

Lange afstandsfietsen, een diepe inkijk in de (geheime?) trainingspraktijk

Door Wolfgang Wieser

…. Het gaat vandaag rustig voor de wind, ik rij alleen boven op de dijk, nauwelijks verkeer, liggend op het tijdritstuur dwalen mijn gedachten af. De snelheid gaat eruit, steady state op de fiets, het is een prachtige dag, oer-Hollandse luchten kaderen het kronkelende rivierenlandschap. Eerst had ik het helemaal niet door, maar ineens was die er: De schaduw van een ander voorwiel op het asfalt, vlak achter mijn eigen zwartgrijze silhouette. Oké, ik heb blijkbaar gezelschap gekregen, verder dus met ze tweeën.

In één klap ben ik klaarwakker. Nerveus verstijft mijn lichaam en haast automatisch begin ik harder te trappen. De schaduw volgt op een kleine, maar constante afstand. Het gaat tegen de 35 km/u. Na enkele kilometers nog steeds geen teken dat de schaduw wil overnemen: Of het is een van de eikels die uitrusten in het wiel van de ander, of hij kan het niet op deze snelheid. Maar als hij niet overneemt, is er alleen één keuze: Hij MOET UIT HET WIEL ….!! Maar hoe doe ik dat? Daar hoort een strategie bij. Eigenlijk is het simpel, het tempo hoog houden, je tegenstander vermoeien, maar niet proberen meteen te lossen, anders loop je nog op een counter, en dan, op het moment suprême, als het parcours zich daarvoor leent: AANVALLEN!

De schaduw gaat gestaag mee, inmiddels weer 1 a 2 km/u erbij gedaan. Ik overdenk mijn mogelijkheden. Straks moeten wij van de dijk af en dan, na een vlakke kilometer,gedurende een paar honderd meter omhoog naar de sluis: Dat is DE KANS! Met afdalen halen wij 40 km/u, de schaduw verder in mijn wiel. Ik zal het je eens leren! De kans is er, dat het verkeerd gaat aflopen, dan sta je in je hemd. Nu niet aan denken! Verder, naar de voet van de helling, ik hou de 40 km/u erop. Nu geen krimp geven, hoor! De bovenbenen zeuren en ik hoop dat de schaduw zal stikken in de pijn, anders zou dit ….?

De eerste meters omhoog, een helling van amper 3%. Meer dan 1 a 2 km/u hoef ik niet toe te geven. Nog 300 m te gaan. Van zeuren naar stekende pijn, volhouden man! De schaduw volgt, ik hoor geen zware adem achter mij, de twijfels nemen toe. Het zou toch niet? En als, wat dan? Nog 100 m, het tempo blijft erop en plotseling: De schaduw laat een piepklein gaatje vallen. Het is niet meer dan 20 cm, maar het is er wel, het eerste teken van verzwakking. OPLUCHTING! Ik kan het bijna niet geloven: Nu of nooit! Dat is het moment suprême. Nog eens alles eruit persen! Aanzetten, aanzetten man! Ik kom uit het zadel en snel vooruit: 40 km/u! YES!! Ik wist dat ik dit kon.

De schaduw valt verder terug, eerst centimeter voor centimeter tot hij eindelijk helemaal is verdwenen uit mijn ooghoek. Nu alleen niet omdraaien, doorzetten man! Boven op de sluis, niet inhouden, geen uitrusten, je kunt nog niet zeker zijn van je zaak. En dan, aan de overkant van de sluis, meteen scherp rechts af, het is een haakse bocht en ik kan eventjes naar achteren kijken, overzie de hele sluis, maar de schaduw? De schaduw is weg, VERDWENEN!! Bijna zo, alsof die nooit had bestaan.

Trainen in de winter

Trainen in de winter*

Door Heinz Schiller

De winter is dé periode om je duurvermogen op en uit te bouwen. Daar pluk je het hele seizoen door de vruchten van. Neemt niet weg dat echte rust ook van belang is. Een paar weken niks doen is geen ramp, sterker nog, het helpt om kleine blessures te laten herstellen. Je hoeft eigenlijk er alleen maar op te letten dat je niet te veel kilo’s aankomt!

Maar wat is nu een goede wintertraining? De kern is: je benen veel rondjes laten draaien (duurvermogen)! Aangevuld met krachttraining. Dat laatste kan zowel met als zonder fiets. Sowieso is het goed in de winter wat meer variatie op te zoeken, verschillende prikkels doen het lichaam goed. Core-stability lessen bijvoorbeeld of (als je dat leuk vindt) wat hardlopen. Maar wie met wat ambitie het komende wegseizoen wil voorbereiden legt de echte basis met duurtrainingen.

De focus bij duurtraining is gelijkmatige inspanning. Dat betekent gerieflijk uren in het zadel (kunnen) blijven zitten. Duurtraining vergroot niet je aerobe vermogen bij hoge hartslag en ook niet je snelheid, maar het levert je dit op:

  • je slaat beter koolhydraten op in je spieren en lever
  • je vervoert beter zuurstof naar de spieren die ertoe doen
  • je hart pompt beter bloed rond
  • je trapt soepeler
  • je gebruikt meer vet als brandstof

Dit alles maakt dat je efficiënter fietst en geen energie verliest. Resultaat: met minder brandstof en inspanning verder en sneller.

Maar wat kan je precies doen als het vroeg donker is, je elke dag naar je werk gaat en je in het weekend ook nog allerlei sociale verplichtingen (ook leuk) hebt. Elke dag 4 tot 5 uur op de fiets zitten gaat ‘m niet worden. Het wordt wat passen en meten maar weet dat je duurvermogen al met sprongen vooruit gaat als je elke week een lekker lange rit doet en dat aanvult met een paar kortere ritten of andere vormen van (kortere) training.

Die wekelijkse duurtraining, dat doen we bij CTC op zondag, duurt minimaal 90 minuten en wordt in een lage intensiteit gereden. Een veelgemaakte fietsersfout is dat een zware training te licht, en een lichte training te zwaar wordt afgewerkt. Resultaat: twee keer géén resultaat. Bij een duurtraining blijf je in zone 1-2, dus op 60-80 procent van je maximale hartslag. Blijf daadwerkelijk in die zones dus laat je niet verleiden om te sprinten bij de plaatsnaambordjes, je ego kan je thuis laten.

Naast de duurtraining werk je aan het sterker maken van je lichaam. Dat kan op verschillende manieren. Bij CTC bieden we bijvoorbeel core-stability lessen. Of probeer eens yoga of pilatus, heel goed voor je lichaam ook al zweet je niet. Ook een paar uurtjes in de sportschool kunnen zeker geen kwaad, mits goed begeleid (een beetje sportschool heeft gediplomeerde trainers in huis die voor jou een programma op maat kunnen maken gericht op het fietsen).

Ook spinning is een goede aanvulling. Maar let op: de reguliere spinningles in een sportschool is geen aanrader. Dat zijn eigenlijk meer fitnesstrainingen en hebben weinig tot niets van doen met het onderhouden van je fietsconditie. De nadruk in de spinningtraining moet dan liggen op kracht; beperkt afgewisseld met cardio of trainen om je omslagpunt te verleggen. In de winter is dat niet het hoogste doel.

Aan de andere kant weet je dat bij alleen duurtraining je VO2max daalt, dus het vermogen om veel zuurstof op te nemen en de verzuring uit te stellen. Je lichaam heeft in de winter wel zo af en toe een prikkel nodig om dat enigszins op niveau te houden. Dat kan heel goed door het 1 x per (maximaal) drie weken een HiiT of intensieve intervaltraining af te werken.

Ten slotte. Het ís niet altijd even makkelijk om op je fiets te stappen als het donker, nat en koud is. Een paar tips om de drempel iets makkelijker over te komen. Zorg dat je winterfiets in goede staat is en niet een seizoen heeft staan roesten. Leg al je spullen de avond ervoor klaar, zelfs in de juiste volgorde. Hou je aan een gouden regel: hoe slecht of futloos je je ook voelt, je gaat er in ieder geval 20 minuten op uit. Bijna altijd valt het dan wel mee en als je dan toch alles al aan hebt: ach, doorrijden maar. Is het weer echt te slecht, dan stap je toch op een fietstrainer thuis? Lekker muziekje erbij of een mooie natuurfilm op en gaan met de beentjes. En dan lekker lang en goed slapen, want je weet wat Jochem Uytdehaage tijdens de CTC/Stoempers workshop zei: “Hard werken, hard rusten!”

* geschreven mede op o.b.v. een artikel in FietsMagazine en tips van Alan Smeets, inspanningsfysioloog.

2017 aprilweekend (race&mtb) Willingen, Duitsland

– door Camille van der Harten, wielrenner –

Als herintredende fietser was het voor mij een weerzien met heuvels en steile klimmen. Na een jaartje op zondagochtend regelmatig te hebben meegefietst met CTC dacht ik er wel klaar voor te zijn. Dat was wat opportunistisch – het was voor mij aanhaken en harken. En dan vraagt Saskia mij ook nog een verslagje te maken.

Dat doe ik graag want het was een super leuk en gezellig weekend! Een geweldig leuke groep, een schitterend huis, een super kok (dank Heinz) en mooie tochten. En ook een  weekend met de Garmin gadgets en de koppeling met Strava en Relive. Het begon al in de voorbereiding, met de mails en whatsapp-groep. Vooruitzicht op een mooie omgeving die van te voren al werd verkend door Saskia en Heinz. Er waren chauffeurs, en gelukkigen die konden meerijden.

Ik werd vrijdagmorgen opgehaald door Magiel en Michel, en zoals het hoort bij Magiel gingen wij meteen op kop richting Willingen. Gerrit Jan, met Reinart en Boukje, zat vlak achter ons gevolgd door Giel en Karel. Wij arriveerden als eersten rond half 1 in Willingen waar wij door de vriendelijke Frau Hausmeister werden opgewacht. Zij leidde ons rond in het mooie huis met alle faciliteiten en vooral een uiterst zorgvuldig ingerichte keuken. Snel na ons arriveerden de anderen en wij besloten een rondje te gaan fietsen.

Magiel was al vertrokken voor een eigen ronde en Gerrit Jan en Reinart gingen op hun mountainbike hun eerste tocht maken. Boukje, Giel, Karel, Michel en ik besloten een rondje te maken van 64 km met 1365 hoogtemeters. Na 8 km en de eerste 160 hoogtemeters besloten Boukje en ik samen verder te gaan, zodat Giel, Karel en Michel sneller konden doorrijden. Boukje en ik waren van plan een kortere variant te rijden, maar mijn Garmin dacht daar anders over. Het werd toch nog een tocht van zo’n 48 km en ruim 800 hoogtemeters. Daar waren ondertussen ook Saskia en Heinz gearriveerd. Jeroen en Henri waren er ook en zij hadden ook nog de tijd gehad om een stuk te fietsen. Later arriveerden ook Anneke en Fab, Michiel en Marije en Cor-Jan.

Terwijl we aan het borrelen waren zorgde Heinz voor het diner. Verschillende gangen in Italiaanse vegetarische sfeer werden met een toelichting van Heinz opgediend. Het was heerlijk. Na een gezellige avond, waar bleek dat we allemaal toch geen totale vreemden voor elkaar waren, zocht iedereen zijn kamer op.

Zaterdagochtend begon relaxed. Half 9 ontbijt waarna we ons klaarmaakte voor de klimtraining onder leiding van Heinz. Magiel, Fab en Michiel vertrokken voor een eigen koers. Reinart, Gerrit Jan en Anneke gingen mountainbiken. Saskia en Heinz hadden een mooie tocht uitgezet. Het eerste stuk ging na een korte klim vooral bergafwaarts. Dat was een mooi stuk om teamfietsen met doordraaien te oefenen. Na een korte stop bij de stuwdam van de Diemelsee, volgens Henri een van de oudste stuwdammen van Duistsland, gingen we gestaag bergop. Voorbij het dorpje Heringhausen lag onze eerste steile uitdaging bergop en weer naar beneden. Dit was een geasfalteerd landbouwweggetje, een zijstraat van de hoofdweg met de toepasselijke naam Seestrasse. Nadat we dit klimmetje twee keer hadden gedaan gingen we weer verder langs het meer en de rivier de Diemel. Bij Hemmighausen lieten we de rivier achter ons en lag er een mooie klim op ons te wachten. Die werd door iedereen nog een keer gefietst terwijl ik er in gezelschap van Henri voor koos om even uit te rusten in het gras op de top. Daarna gingen wij weer verder richting Willingen, waar we nog een laatste klimmetje hadden richting ons huis.

Na de lunch was het tijd voor het eerste CTC Clubkampioenschap. Een heuse bergtijdrit van 1,8 km, uitgezet door Henri en Heinz. De kenners hielden het op een proloog, vanwege de korte explosieve afstand. Fietsen werden geprepareerd en alle overtollige grammetjes werden verwijderd. Voor deze uitdaging had iedereen zich weer gemeld, terwijl wij berichten ontvingen van de moutainbikers dat zij zwaar moesten ‘afzien’ en nog onderweg waren. De tijdrit ging van start met de snelle heren als eersten. Wat opviel was de haperende tijdwaarneming en doorschietende renners die vergaten een bocht te nemen. Uiteindelijk werd onder leiding van de uitstekende jurering door Henri en Heinz toch een resultaat behaald. ’s Avonds tijdens het alweer uitstekende diner zorgde Henri voor een uiterst transparante prijsuitreiking waarin iedereen winnaar werd in zijn eigen categorie. Er was nog wel enige discussie en twijfel. Uiteindelijk werd duidelijk dat de de snelste tijd was neergezet door Magiel, die zich terecht mocht kronen tot winnaar.  Iedereen kreeg een prijs – hoewel het mij niet duidelijk is hoeveel stenen uiteindelijk meegenomen zijn naar Nederland.

Zondagochtend werden wij weer rond half 9 verwacht voor het ontbijt. Afspraak was om rond half 10 te gaan fietsen. Door de prestatie van Max Verstappen in China begonnen we uiteindelijk wat later. We vertrokken voor een tocht van 100+ km. Boukje, Cor-Jan, Marije en ik reden de eerste 40 km mee met deze groep om daarna zelf een kortere variant te rijden. We kwamen helaas geen Kneipe tegen voor ‘kaffee und kuchen’. Dat had ik namelijk aangeboden, omdat er vaak op mij moest worden gewacht. Na onze splitsing kwamen wij na de lunch de andere groep weer tegen in Winterberg. Zij waren daar net neergestreken.  Vervolgens dachten wij dat we rustig zouden kunnen terugrijden naar Willingen, maar niets was minder waar. We moesten nog een paar venijnige klimmetjes nemen en uiteindelijk werden wij op de laatste klim voor aankomst weer bijgehaald door de grote groep. Het was een heerlijke ochtend – lekker gefietst.

Na thuiskomst gingen we na een late lunch weer terug naar Nederland. Voldaan en terugkijkend op een hartstikke leuk weekend met mooie fietstochten, lekker eten en heel veel gezelligheid. Top – dank allemaal!

– door Reinart Koops, mountainbiker –

Vrijdagochtend om 9 uur vertrokken wij, MTB-ers Gerrit Jan en Reinart samen met Boukje (race) in GJ’s bolide richting Willingen, Duitsland. Vroeg in de middag komen wij aan.Het weer is goed. Wij kunnen niet wachten en vertrekken een halfuur later vanuit Schwalefeld. Gelijk hebben wij het naar ons zin, het landschap is mooi met heuvels links en een bosbeek rechts beneden ons.

In Willingen pakken wij route 27 op voor 50 kilometer met 900 hoogtemeters. Daar fietsen wij de paden en steile heuvels op. Al snel zien wij onze eerste top, da’s effe wat anders dan Zeist. We praten nog even maar worden snel koest. Na de top volgt de beloning in een lange afdaling door een dennenbos. Snel volgt echter de volgende beklimming en zo gaat het verder.

Middenin het donkere dennenbos komen wij een groepje verdwaalde MTB-ers tegen. Na wat Duits heen-en-weer gekletst blijken het Nederlanders te zijn. Het groepje jonge mannen op het juiste spoor gezet. Al snel denderen ze met hun fully’s met groot verzet ons voorbij. We wilden nog roepen “Uit je zadel man!”, maar het was al te laat. Onbezonnenheid of een geplande stop?  Daar ging er één over de kop.  Een ander verdween na een stuurfout in het bos. Een shortcut ? Zeker een gewaagde, want die takken geven niet mee. Een paar kilometers verderop lagen ze al ras, uitgeteld, met bebloede koppen in het gras.

Wij reden in een gestaag tempo fluitend verder de heuvels op. Voelden ons goed, dronken wat en hadden geen zorgen aan ons hoofd. Weer een heuvel op en gelijk na een bocht een steil grindpad naar beneden. Snel uit het zadel, kont naar achteren, staand op de pedalen, geen rust voor de vermoeide leden. Onderweg komen wij bovenlangs de skipiste van Usseln. De afdaling is zelfs zonder ski’s heftig. Terug in Willingen drinken wij op terras met uitzicht op de skipiste een paar Erdinger’s . Daarna afzakken naar Schwalefeld  voor de nabeschouwing en het afpilsen in ons mooie onderkomen.

’s Avonds een heerlijke primi met pasta met pesto en daarna een secondi van India’s brood, bloemkool, tomaten en komkommer begeleid door wijn en bier. Wat is het wielerleven goed!

Zaterdag: Ontbijt, met brood, bonen en eieren, wat kan ons nog gebeuren die dag. Samen met Anneke vertrekken we voor route 45, 60 km met 1500 hgt. Het beloven weer flinke klimmen en spectaculaire afdalingen te worden. Net de koffie achter de kiezen en koud 5 minuten onderweg of daar doemt de eerste steile bosklim al op. Schakelen bijtrappen en nog eens schakelen, daarna puffen, hijgen en zweten en blijven draaien en doortrappen. Met de laatste 20 meter in het vizier en bijna op de top, brak het lijntje bij de mannen en was het omvallen of afrollen. Alleen unsere Spitzenkonigin pedaleerde met gemak naar de top.

Kwam je dan uiteindelijk boven dan stond daar onze blitzlicht Photographer Gert Jan op de top. Geen tijd om je shirt rechttrekken of voor een lach op je gezicht maar direct de flitslamp voor je kop. Dan weer verder naar beneden. Met de blik strak vooruit, niet naar beneden kijkend in de donkere ski-schacht. Hobbelend over boomwortels, stuiterend over keien, scheren wij links en rechts langs bomen in een achtbaanvaart naar het dal. Hoe vertel ik het mijn moeder, is dit fijn? Nee dit is niet fijn, dit is geweldig! Over single tracks en smalle bospadjes vervolgen wij onze weg richting de Langenberg. Uiteindelijk bereiken wij via een hoogplateau de Langenberg met 843m het hoogste punt van Sauerland. Daar aangekomen duikt Gertjan gelijk op de hangmat

Gelukkig hebben we goed ontbeten , want met zero horeca en met slechts 1 krentenbol met z’n drieën houdt het niet over. Ja daar rij je dan in Niemandsland, geen hond of Bauernhof te bekennen en ook het water raakt op. Een eindje verder rijden we boven op de piste in Willingen dwars door de eeuwige sneeuw. Tijd om onze bidons te vullen.  Terug op de basis, komen wij lekker bij in het zonnetje met een Warsteiner.

Daarna met zijn allen genieten van de door Heinz bereide wielermaaltijd. Verkocht niet Abel zijn eerste geboorterecht aan Ezau voor een bord linzen? Na Heinz’s bietensoep en linzenschotel is zelfs je (schoon)moeder niet meer veilig.

Zondag: vandaag sluit Jeroen ook aan. Met zijn vieren vertrekken wij voor Route 30, 45km 1150 hgt naar de Diemelsee. Het weer vandaag is heerlijk, 18 C dus kortebroek-en-shirten-weer. Ook vandaag wordt ons niets bespaard. Direct worden wij getest bij dezelfde berg en vallen wij door de mand. Wat blijft die klim toch lastig en wat zijn onze lijven zwaar. Vandaag lijken de klimmen en afdalingen nog zwaarder en langer te worden. Is het het weer of zit het tussen de oren ?

Der Abtallungspezialist Jeroen toont weer eens zijn specialisme in de afdalingen. Hij snelt weg en is niet te volgen. Pas onderaan de berg zien wij hem terug rustend in het veld, terwijl bij ons de adrenaline nog door de bloedvaten giert. Halverwege zetten wij GJ op een zijspoor, ja genoeg is genoeg, voor een shortcut richting Schwalefeld. Later die dag vernemen wij dat hij het toch gehaald heeft. Over onkruid gesproken. Dit keer hebben wij geluk, we vinden zowaar een eettentje met Hollandische spezialitaten bij der Diemelsee. “He he, eindelijk vlees” roepen wij in koor. Daarna vervolgen wij weer onze weg

Terwijl het groen voor ons wegschiet, neuriën wij zacht een wielerlied:

“Hij kijkt vooruit ziet niets. Hij denkt niet na hij fietst
Al doen zijn benen pijn. Hij moet de snelste zijn
Ze halen nooit meer in. Hij denkt: verdomd ik win
Met de laatste meter in zicht, breekt hij dan toch en zwicht
Vallen of afrollen is wat rest en hij deed nog zo zijn best”

Na nog een aantal forse klimmen en spectaculaire afdalingen, mooi vastgelegd door Jeroen komen wij aan in Schwalefeld. Daar omkleden, inpakken en vervolgens verlaten wij Sauerland voor…even…

2017 Clinic baanwielrennen

Baanwielrennen met CTC Fietsen

– door Gina Mimpen –

Bij de aankondiging vanuit CTC had ik eigenlijk alleen maar bedacht ‘leuk’! Gaandeweg naar de bewuste avond kreeg ik om me heen wel wat verontruste geluiden te horen: “dat is toch eng” en “vallen kun je maar beter niet doen”, en als laatste “trouwens wist je al dat er geen remmen op de fiets zitten”? Vrij naïef ben ik dit avontuur aangegaan….

Maandagavond 20 maart verzamelden zich zo’n 15 mannen en ik ons in Amsterdam (Velodrome) om eens te ervaren wat baanwielrennen is. Uitleg kregen we van Carolien van Herrikhuyzen, wereldkampioen masters track cycling 2016 .

Toch wel redelijk onder de indruk van wat we om ons heen zagen was ik inmiddels niet de enige meer met knikkende knieën. Alle dingen die wij zo gewoon zijn op onze racefiets moet je loslaten. Het is dus eigenlijk heel simpel. Je moet heel hard trappen (zo’n 38 km om op een leuke manier de bochten door te komen) op een hoge cadans (tot 160 omwentelingen per minuut) en vooral goed kijken. Je kunt immers niet remmen als er iemand voor je zit die langzamer gaat.

Wel kun je inhalen, maar dan bovenlangs en dus moet je snelheid blijven houden. Let wel de helling van de baan is zo’n 47 graden, bedoeld om niet uit de bocht te vliegen. Best indrukwekkend als je er zo naast staat. Met duidelijke afspraken en met duidelijke instructies (wat er ook gebeurd, blijven trappen) mochten we proefrondjes rijden waarbij de trainster m.b.v. pionnen ons wat uitdaagde om elke rondje wat spannender te maken.

Na wat technische oefeningen, waar gelukkig een opbouw in zit, waren we klaar voor het echte werk. De eerste ronde fiets je samen om het tempo langzaam op te voeren. Op enig moment ga je zo hard dat de bochten in deze banen eigenlijk vanzelf gaan. Nadat ik drie rondes hard had gereden was ik dan ook wel echt heel moe en enorm voldaan. Het gevoel echt iets overwonnen te hebben wat ik normaal niet zo snel zou doen.

Het was echt fantastisch om te doen. Wat een gezellige club mensen waarin we dit soort dingen met elkaar kunnen doen. Bedankt CTC, bedankt Boukje!

2015 24h Radmarathon Grieskirchen, Oostenrijk

Wolfgang, solorijder CTC Nachtschwärmer
24 uur koersen – Is dat nou leuk?

24 Stunden Radmarathon GrieskirchenMiddernacht in het stadje Grieskirchen, gelegen tussen glooiende korenvelden van het Oostenrijkse Alpenvorland, frisse 16 graden in een sterrenverlichte, glasheldere nacht. De eeuwenoude gevels ondergedompeld in het goudgele licht van straatlantaarns, muziek weerkaatst tussen de huizen. Sporadisch schieten renners op racefietsen door de afgezette binnenstad, gefocust en gehaast, langs een lange rij van bestelbusjes, partytenten en containers, aangemoedigd door een enkeling hebben ze nul besef van hun hoofdrol in dit pittoreske tafereel.

Leuk ?? … Nee, leuk is echt wel anders. Pas de helft van de race verreden, 360 km gekoerst.

Een echte wedstrijd, dat wel, voortdurend bezig met je prestatie, zo veel mogelijk zuinig rijden. Net ingehaald door twee snellere renners, aanhaken of verder op je eigen tempo doorstoempen… Weer niet goed geanticipeerd, te lang geaarzeld met je beslissing, dan maar toch dat sprintje trekken naar het laatste wiel, een paar kilometer vals plat naar beneden, meegesleurd, weer kracht gespaard. Klimmen dan weer op eigen tempo, anders vreet het energie, consequent op het buitenblad, dat wel, dan ben je het snelst boven, je hartslag net onder het maximum gehouden, lonkt al gauw weer de afdaling. In de bevoorradingszone bovenop nog een stuk banaan en een beker drinken aangepakt, haastig weggewerkt, zit je meteen weer op volle snelheid. Onderaan de helling dan een terugdraaiende bocht, is altijd wel uitkijken, zeker met dat gootje waar je overheen moet. En op het vlakke weer omkijken naar wat medestrijders om aan te haken, vlakke kilometers tegen de wind in. Dit keer geen geluk, dan maar op eigen kracht!, liggend op je tijdritstuur, genadeloos bikkelen tot de volgende klim.

Saai ?? … Nee, saai is het niet, elk rondje is anders, voortdurend bezig met de koers, geen tijd om in de tunnel van je gedachten stil te staan.

In het in rennerskamp net gehoord dat ik in het klassement ben opgeklommen naar de vierde plek, in mijn leeftijdscategorie dat wel, maar toch! Dit geeft aanvullende motivatie om nog harder door te gaan, zicht op het podium, dus wie weet …

Later steady state in de nacht, de autopiloot staat aan, alle gevaren van het parcours reeds opgeslagen in je geheugen, zo doezel je bijna weg in de duisternis. Focussen man, wakker blijven! Het is uitkijken naar de schemering, de eerste lichtgrijze streep aan de horizon, het oplossen van de nacht in het heiige ochtendlicht, en kort daarna, het rijzen van een gloedrode vuurbal met de eerste, verwarmende zonnestraal. Wanneer zal het zover zijn? Rondjes aftellen tot dat moment. Zeven rondjes later gaat met eerste ochtendschemering ook deze nacht ten einde.

Het moeilijkste moment dan tegen 9u. Inmiddels is het heet geworden, onbarmhartig vermoeid is het veel te warm om nog lekker te fietsen. De cafeïne werkt al lang niet meer, het beste is eraf, doorbijten op karakter. Nog drie uur te gaan, een halve eeuwigheid!, zo lijkt het wel!

Bijna weer middag in het stadje Grieskirchen, 30 rondjes zitten erop. Het is mooi geweest, 645 km gereden, meer dan ooit van tevoren gedroomd, word ik gegrepen door een alomvattende vermoeidheid. Nu beslissen over een volgende keer, No way!, te vers nog de geleden pijn.

Een week later, in de auto op weg naar huis, ben ik al weer bezig de race kritisch te analyseren. Toch nog 2 uur stilstand gehad, dat is veel te veel, in begin niet altijd slim gereden, zuiniger aandoen, meer profiteren van je tegenstanders, daarmee zouden tenminste 3 rondjes meer haalbaar moeten zijn. De pijn van een week geleden ben ik al lang weer vergeten, het overheerst het euforische gevoel van de overwinning, een overwinning met name over je zelf… en zachtjes beginnen de contouren van een volgende uitdaging concrete vormen aan te nemen.

GRIESKIRCHEN24AlbertkleurAlbert, CTC Nachtschwärmer estafetteteam
Zingend door de nacht…

Naast solo-Radfahrer Wolfgang Wieser was CTC met een mixed team vertegenwoordigd. Doel was, net als bij de solorijders, om een zo groot mogelijke afstand af te leggen in 24 uur. Het parcours: 21,5 km door het glooiende gebied rond het niet perse heel erg pittoresque Grieskirchen met daarin 2 klimmetjes opgenomen.

Bij Wolfgang thuis hadden we al voorzichtig zitten rekenen met schema’s en gemiddeldes van rond de 28-30 km p/uur (meegenomen dat er geklommen moest worden + dat we een flink deel in het duister zouden fietsen). Dat zou zo’n 600 km betekenen. Na onze eerste verkenning stelden we dat echter bij en gingen voor een afstand van boven de 700 km en een gemiddelde van boven de dertig. Dat moest haalbaar zijn. Zeker gezien de door Wolfgang geregelde appartementen in een Bauerhof 10 km verderop die de ideale voorbereidingsplek bleken. Alles zeer relaxed, net als de sfeer onderling.

Het eerste deel reden we allemaal op ons individuele niveau een superrondje, om daarna te merken dat de tweede beurt behoorlijk zwaar was. Doseren dus. Al snel bleek ook dat je op 3 manieren kon rijden: solo (snel), met een maat op het parcours (sneller) of in een groep (snelst). Met name in die laatste variant kon je vaak tijd winnen en energie besparen. Allemaal reden we zowel solo als in groep, op veel plekken luid aangemoedigd door publiek en in Grieskirchen door teamgenoten: Gib Gas!

Hoogtepunt werd het rijden door de schemer en in de nacht. Met kop- en helmlamp over het zwarte asfalt, geleid door de witte strepen en de kattenogen langs de weg. Heel soms afgewisseld door twee echte reeënogen en het geluid van de nachtvogels. Hier kwam het liedje bij me op… ‘dit is een nacht die je normaal alleen in films ziet, dit is een nacht die wordt bezongen in het mooiste lied…’ Onvergetelijk in atmosfeer in combinatie met het tijdrijden en het wachten…

Wat hadden we ‘n mazzel met het zwoele weer en de prachtige zonsopkomst (ik geloof dat Saskia toen reed)… In de ochtend volmaakten we onze tocht en haalde onze doelstelling met verve: 36 rondes hardrijden en 784 km afleggen, dat is toch van München naar Utrecht binnen 24 uur 🙂

Ondertussen draaide Wolfgang in zijn eentje, samen met nog 150 andere solofanaten, in zijn uppie zijn rondjes. Daarbij verzorgd en gemotiveerd (voor zover nodig) door Marian om in zijn categorie (iets met leeftijd) als vijfde te eindigen met een respectabele afstand van 645 kilometer. Daarvoor namen we ons CTC-petje diep af.

In onze categorie: de mixed team werden we ook vijfde. Daar droeg de tijdwaarneming van Charlotte zeker aan bij (dat kan en moet sneller Fab!!) Maar bovenal kregen het geel-groen-glooiende landschap, de zwart-zwoele-nacht en het teamgevoel een vaste plek in ons hart en geheugen. Een Topbelevenis!