2018 Esneux: leuke ‘instap’ MTB wedstrijd

– Tekst en foto’s van Jeroen –

Via het mountainbikeforum werd ik een tijdje geleden getipt voor deze leuke ‘instap’ enduro wedstrijd. Aangezien ik veel ervaring op moet doen om de Megavalanche te gaan rijden leek me dit een zeer geschikte manier om eens de sfeer te proeven van een wedstrijd al zou ik zeker niet mee doen om te winnen.

De wedstrijd bestaat uit 3 races:
11 maart – Esneux
22 april – D’Amay
18 augustus – D’Hamoir

Elke race bestaat uit 6 specials (technische afdalingen) welke getimed worden. Er zijn 9 categorieën waarin gereden wordt op basis van leeftijd, e-bike en dames. Ik rijdt in de categorie Masters 2 (40+) De eerste race was al snel volgeboekt. 200 deelnemers zouden aan de start verschijnen. Een simpele rekensom gaf aan dat er genoeg tijd tussen de specials zou zitten om op een rustig tempo weer +/- 130 meter omhoog te klimmen.

De wekker stond vroeg op 11 maart; 04:30 en om 05:30 in de auto richting Esneux alwaar ik iets over 08:00 aan kwam. De parkeerplaats was al afgeladen maar net voor de afdaling naar de parkeerplaats was nog genoeg plek. Eerst maar eens inschrijven met mijn gebrekkige Frans. Naast het inschrijfgeld van € 90,- voor alle 3 de races moet er ook nog € 3,- voor een daglicentie en € 5,- voor de nummerplaat afgetikt worden. Daar zat dan wel weer een ‘repas’ kaartje bij voor de BBQ achteraf.

De inschrijving lijkt gelukt, ik heb in ieder geval een nummerplaat. Nu maar de fiets pakken, bescherming aan doen en samen met Theo en Hessel wachten op de briefing welke om 09:15 zou beginnen. Wederom een heel verhaal in het Frans waar geen van ons iets van kon bakken. We reden de horde maar achterna en kwamen na een leuke warming-up aan bij de start van special 1.

Special 1
Hier werd gestart op nummer en er werd gecontroleerd op knie-, elleboog- en rugbescherming en full-face helm. Ik heb nummer 323 dus moest nog wel even wachten en liep een stukje het parcours op om de eerste deelnemers te zien starten. Wat een snelheid zeg…. tot ik vanaf de andere kant van de rijbaan iemand mijn naam hoorde roepen. Bleek de MTB-crew van het Stadion uit Utrecht ook aanwezig te zijn. We hadden de dag ervoor nog staan scheppen op het MTBparcours op de Nederlandse Berg, maar helemaal niet gesproken over vandaag.

De nummers liepen ineens snel op, het ging gebeuren! Snel in de rij aan sluiten, positie nemen; ‘GO’ en binnen enkele minuten stond ik weer beneden, niet heel hard gereden omdat het best glad was met hier en daar drops waarvan ik niet wist dat ik ze kon nemen maar toch doet zo’n wedstrijd wat met je, net even dat beetje extra en kwam al snel in een soort flow of rush maar toch voorzichtig.

Special 2 was een heel stuk fietsen en was al wat technischer dan 1. Hier ben ik 1 x afgestapt i.v.m. een enorme drop een geul in, toch maar even niet.

Special 3 had een enorme steile technische afdaling waar ik eerst van schrok en stopte maar deze moest ik doen, ik was hier toch niet voor niets. Klein stukje terug gelopen en gaan! Wow, zie je wel peanuts! Adrenaline level steeg behoorlijk. Wat een gave run. Op de automatische piloot weer naar boven, de hoogtemeters begonnen hun tol te eisen maar de afdalingen maakte dat meer dan goed.

Special 4 en 6 waren hetzelfde. Op de klim werd best veel gelopen. Een lekker technisch stuk door een geul met gladde wanden; ik kon maar net op het zadel blijven. Vlak voor de finish nog even door een beekje heen en als je nog geen natte voeten had na run 4 dan had je na run 6 zéker natte sokken. Gelukkig was het heerlijk weer!

Special 5 was redelijk kort en had een heel venijnig klimmetje op een iets te glad heuveltje. Gelukkig stond daar een behulpzame Fransoos die mijn fiets met mij erachter het heuveltje op trok. Daarna lekker technisch over flinke keien en veel modder weer naar beneden.

Al met al een zeer geslaagde dag met een super sfeertje. Na de klimmen kon je nog even in de rij bijpraten en bijkomen voordat je weer mocht starten. Heerlijk relaxed tempo.

Rond 14:30 zat ik weer ik de auto richting Gouda. Moe maar voldaan was ik om 17:00 weer thuis.
Wat een dag!

2017 MTB-weekend Eifel

Op pad!
Reinart: Vrijdagochtend 27 oktober, na de koffie, vertrokken wij (ik met Gerrit-Jan, en Judith) naar Heimbach in de Eifel. Net na de middag draaiden we de parkeerplaats op. Jeroen en René stonden daar al hun fietsen af te stellen, en Anneke en Fab waren in aantocht. Dus snel uitpakken, omkleden en op de bikes voor onze eerste rit!

Jeroen had een rondrit 35 km om het stuwmeer op het programma gezet. Een waterig zonnetje kleurde de herfst rood, geel en bruin. Al naar een paar kilometer werden we het bos ingestuurd, met een steile klim omhoog. Wat een puist! Iedereen moest eraf. Hier bleef het niet bij, de beklimmingen en afdalingen werden langer, zwaarder en spannender. Iedereen had er zin in, daarom pakten we toch nog een extra lusje richting brouwerij, alwaar het bier lonkte.

‘s Avonds schoven we aan voor een 3-gangen maaltijd met Pasta a la Jeroen. Het was perfect! Daarna gezellig natafelen waarbij de mountainbikeverhalen steeds wilder en vreemder werden. Toen we voldaan een beetje inzakten werd er plots aangebeld, wie zou dat zijn….?

Nieuw in de groep
Valeria en Nisha: Het is 19.30 vrijdagavond. Twee mountainbike-groentjes staan in donker Utrecht te trekken aan hun mountainbikes, wat straps en een fietsrek. Toch nog even een hulplijn ingeschakeld, “oh, moet ie zo?” Even later stappen we in de auto op weg naar een mountainbikeweekend van CTC Fietsen in de Eifel. Afgelopen 2 weken zijn we als nieuwkomers in de CTC MTB-appgroep geslingerd en hebben we vol verbazing en nieuwsgierigheid de MTB-terminologie gevolgd. En stiekem ook wel gedacht “waar zit dat dan, een achterderailleur?” Het enthousiasme spat van de appgroep en is aanstekelijk. In de auto op weg dus naar 8 nog onbekenden mountainbikers in een huisje in Duitsland. Een beetje gespannen zijn we, maar vooral heel nieuwsgierig. Ruim 2 uur later zitten we aan tafel met deze 8, wat rozige, lui…een wintersport gevoel. Er zijn vandaag al wat kilometers gepakt en iedereen zit hard na te genieten met een hapje en drankje. De route voor de volgende dag wordt besproken en we mogen aanschuiven als oude bekenden. Bijzonder!

Zaterdagochtend staan we om 9u paraat aan het ontbijt. Een letterlijk overvolle ontbijttafel (met veel dank aan Jeroen!) nodigt uit de voorraden stevig aan te vullen, en dan gaan we! Interessant om te zien hoe ieder zich voorbereidt; bandjes worden gepompt of juist leeg gelaten, opladers geduc-taped aan sturen, go-pro wordt bevestigd, bananen steken uit zakken en dan gaan we. Het park uit is al een stevige klim, maar meteen boven volgt al een eerste beloning. Een fantastisch uitzicht, dat maar niet stopt.

Wat een omgeving! Onze trail is 45 km lang. Er zitten flinke klims tussen, technische stukken, met wortels, stenen en rotsen en vooral ook veel, heel veel prachtige afdalingen, natuur en verzichten. Het is genieten! En passant krijgen we wat tips, super waardevol om dat meteen te kunnen uitproberen, en we voelen ons al minder groentjes. Het is mooi te ervaren hoe dat samen rijden als groep is.

Op zondag splitsen we op. Drie van ons leven zich uit in een bikepark. Wij rijden met de groep weer een prachtig trail, van 35 km. We kwamen weer allemaal samen voor een heerlijke lunch met bijzondere bediening. Dan was er natuurlijk nog heerlijke koffie, Flamkuchen, Erdinger, schwanz haxe, Rolling Stones… Und alles mit einlage. Het was top!

Mijn eerste Bike-Park ervaringen.
René: Toen mede MTB-er Jeroen me vroeg of ik zondag meeging naar het bike park had ik wel even zoiets van: eeuh, kan/durf ik dat? Zeker ook omdat ik na een lullige val op de weg een nare blessure had opgelopen, die nog niet helemaal was hersteld. Toch de knoop doorgehakt en zondagmorgen samen met Rudo onze kniebeschermers en full-face helmen bij Jeroen in de bus gegooid. Jeroen was er al eerder geweest en kent het klappen van de zweep.

Bij aankomst bij de wachtrij voor de bus omhoog keken Rudo en ik onze ogen uit. Onze 120mm veerweg fully’s die bij een gewoon rondje in Nederland er best serieus uitzien, verbleekten bij de fietsen die daar stonden! Dubbele voorvorken, spiraalveren, 150-200mm veerweg, rijders in complete downhill outfit. Toch een buskaartje gekocht, waarbij Rudo en ik in eerste instantie die niet eens kregen omdat we nog onze normale MTB helmen op hadden; een full face helm en beschermers zijn verplicht in het park (toch die Deutsche grundlichkeit). In beschermende outfit uiteindelijk onze fietsen op de aanhanger gezet en daarna de bus ingestapt. Boven aangekomen bleek er naast een downhill en free ride track ook een flow track die wat beter verteerbaar was voor onze fietsen (en skills).

Eerste keer zo’n afdaling af is wel even wennen omdat je niet weet wat er komen gaat en hoe heftig dat is. Bij een ‘normaal’ rondje op een nieuw MTB parcours in Nederland is het makkelijker om een eerste rondje te fietsen, omdat je daar nauwelijks sprongen/rotsen/afgronden etc tegenkomt. Maar vertrouwend op je techniek, je fiets én gezond verstand kom je toch goed naar beneden. Uiteindelijk hebben we 2 rondes gefietst waarbij we ons kostelijk hebben vermaakt, ondanks de inspanning die het kost, zowel fysiek als mentaal. Om hier echt hard naar beneden te gaan, moet je toch wat meer rondjes maken. Waarbij de kans op vallen groter wordt, omdat je jezelf meer gaat pushen. Dat blijft altijd een spanningsveld.

Thnx Jeroen voor het vragen/pushen om dit te doen! Weer een ervaring rijker en zodanig vet dat ik wel vaker wil doen. Af en toe je grenzen verleggen met bv een sprong/steile afdaling o.i.d. blijft je prikkelen om beter te worden. En dat maakt mountainbiken ook zo gaaf!


Foto’s van Nisha, Gerrit Jan, Jeroen, Fab, Valeria

Lange afstandsfietsen

Lange afstanMannenstraijd Wolfgangdsfietsen, een diepe inkijk in de (geheime?) trainingspraktijk

Door Wolfgang Wieser

…. Het gaat vandaag rustig voor de wind, ik rij alleen boven op de dijk, nauwelijks verkeer, liggend op het tijdritstuur dwalen mijn gedachten af. De snelheid gaat eruit, steady state op de fiets, het is een prachtige dag, oer-Hollandse luchten kaderen het kronkelende rivierenlandschap.
Eerst had ik het helemaal niet door, maar ineens was die er: De schaduw van een ander voorwiel op het asfalt, vlak achter mijn eigen zwartgrijze silhouette. Oké, ik heb blijkbaar gezelschap gekregen, verder dus met ze tweeën.

In één klap ben ik klaarwakker. Nerveus verstijft mijn lichaam en haast automatisch begin ik harder te trappen. De schaduw volgt op een kleine, maar constante afstand. Het gaat tegen de 35 km/u. Na enkele kilometers nog steeds geen teken dat de schaduw wil overnemen: Of het is een van de eikels die uitrusten in het wiel van de ander, of hij kan het niet op deze snelheid. Maar als hij niet overneemt, is er alleen één keuze: Hij MOET UIT HET WIEL ….!! Maar hoe doe ik dat? Daar hoort een strategie bij. Eigenlijk is het simpel, het tempo hoog houden, je tegenstander vermoeien, maar niet proberen meteen te lossen, anders loop je nog op een counter, en dan, op het moment suprême, als het parcours zich daarvoor leent: AANVALLEN!

De schaduw gaat gestaag mee, inmiddels weer 1 a 2 km/u erbij gedaan. Ik overdenk mijn mogelijkheden. Straks moeten wij van de dijk af en dan, na een vlakke kilometer,gedurende een paar honderd meter omhoog naar de sluis: Dat is DE KANS!
Met afdalen halen wij 40 km/u, de schaduw verder in mijn wiel. Ik zal het je eens leren! De kans is er, dat het verkeerd gaat aflopen, dan sta je in je hemd. Nu niet aan denken! Verder, naar de voet van de helling, ik hou de 40 km/u erop. Nu geen krimp geven, hoor! De bovenbenen zeuren en ik hoop dat de schaduw zal stikken in de pijn, anders zou dit ….?
De eerste meters omhoog, een helling van amper 3%. Meer dan 1 a 2 km/u hoef ik niet toe te geven. Nog 300 m te gaan. Van zeuren naar stekende pijn, volhouden man! De schaduw volgt, ik hoor geen zware adem achter mij, de twijfels nemen toe. Het zou toch niet? En als, wat dan?
Nog 100 m, het tempo blijft erop en plotseling: De schaduw laat een piepklein gaatje vallen. Het is niet meer dan 20 cm, maar het is er wel, het eerste teken van verzwakking. OPLUCHTING! Ik kan het bijna niet geloven: Nu of nooit! Dat is het moment suprême. Nog eens alles eruit persen! Aanzetten, aanzetten man! Ik kom uit het zadel en snel vooruit: 40 km/u! YES!! Ik wist dat ik dit kon.

De schaduw valt verder terug, eerst centimeter voor centimeter tot hij eindelijk helemaal is verdwenen uit mijn ooghoek. Nu alleen niet omdraaien, doorzetten man! Boven op de sluis, niet inhouden, geen uitrusten, je kunt nog niet zeker zijn van je zaak.
En dan, aan de overkant van de sluis, meteen scherp rechts af, het is een haakse bocht en ik kan eventjes naar achteren kijken, overzie de hele sluis, maar de schaduw? De schaduw is weg, VERDWENEN!! Bijna zo, alsof die nooit had bestaan.

Trainen in de winter

slapenTrainen in de winter*

Door Heinz Schiller

De winter is dé periode om je duurvermogen op en uit te bouwen. Daar pluk je het hele seizoen door de vruchten van. Neemt niet weg dat echte rust ook van belang is. Een paar weken niks doen is geen ramp, sterker nog, het helpt om kleine blessures te laten herstellen. Je hoeft eigenlijk er alleen maar op te letten dat je niet te veel kilo’s aankomt!

Maar wat is nu een goede wintertraining? De kern is: je benen veel rondjes laten draaien (duurvermogen)! Aangevuld met krachttraining. Dat laatste kan zowel met als zonder fiets. Sowieso is het goed in de winter wat meer variatie op te zoeken, verschillende prikkels doen het lichaam goed. Core-stability lessen bijvoorbeeld of (als je dat leuk vindt) wat hardlopen. Maar wie met wat ambitie het komende wegseizoen wil voorbereiden legt de echte basis met duurtrainingen.

De focus bij duurtraining is gelijkmatige inspanning. Dat betekent gerieflijk uren in het zadel (kunnen) blijven zitten. Duurtraining vergroot niet je aerobe vermogen bij hoge hartslag en ook niet je snelheid, maar het levert je dit op:

  • je slaat beter koolhydraten op in je spieren en lever
  • je vervoert beter zuurstof naar de spieren die ertoe doen
  • je hart pompt beter bloed rond
  • je trapt soepeler
  • je gebruikt meer vet als brandstof

Dit alles maakt dat je efficiënter fietst en geen energie verliest. Resultaat: met minder brandstof en inspanning verder en sneller.

Maar wat kan je precies doen als het vroeg donker is, je elke dag naar je werk gaat en je in het weekend ook nog allerlei sociale verplichtingen (ook leuk) hebt. Elke dag 4 tot 5 uur op de fiets zitten gaat ‘m niet worden. Het wordt wat passen en meten maar weet dat je duurvermogen al met sprongen vooruit gaat als je elke week een lekker lange rit doet en dat aanvult met een paar kortere ritten of andere vormen van (kortere) training.

Die wekelijkse duurtraining, dat doen we bij CTC op zondag, duurt minimaal 90 minuten en wordt in een lage intensiteit gereden. Een veelgemaakte fietsersfout is dat een zware training te licht, en een lichte training te zwaar wordt afgewerkt. Resultaat: twee keer géén resultaat. Bij een duurtraining blijf je in zone 1-2, dus op 60-80 procent van je maximale hartslag. Blijf daadwerkelijk in die zones dus laat je niet verleiden om te sprinten bij de plaatsnaambordjes, je ego kan je thuis laten.

Naast de duurtraining werk je aan het sterker maken van je lichaam. Dat kan op verschillende manieren. Bij CTC bieden we bijvoorbeel core-stability lessen. Of probeer eens yoga of pilatus, heel goed voor je lichaam ook al zweet je niet. Ook een paar uurtjes in de sportschool kunnen zeker geen kwaad, mits goed begeleid (een beetje sportschool heeft gediplomeerde trainers in huis die voor jou een programma op maat kunnen maken gericht op het fietsen).

Ook spinning is een goede aanvulling. Maar let op: de reguliere spinningles in een sportschool is geen aanrader. Dat zijn eigenlijk meer fitnesstrainingen en hebben weinig tot niets van doen met het onderhouden van je fietsconditie. De nadruk in de spinningtraining moet dan liggen op kracht; beperkt afgewisseld met cardio of trainen om je omslagpunt te verleggen. In de winter is dat niet het hoogste doel.

Aan de andere kant weet je dat bij alleen duurtraining je VO2max daalt, dus het vermogen om veel zuurstof op te nemen en de verzuring uit te stellen. Je lichaam heeft in de winter wel zo af en toe een prikkel nodig om dat enigszins op niveau te houden. Dat kan heel goed door het 1 x per (maximaal) drie weken een HiiT of intensieve intervaltraining af te werken.

Ten slotte. Het ís niet altijd even makkelijk om op je fiets te stappen als het donker, nat en koud is. Een paar tips om de drempel iets makkelijker over te komen. Zorg dat je winterfiets in goede staat is en niet een seizoen heeft staan roesten. Leg al je spullen de avond ervoor klaar, zelfs in de juiste volgorde. Hou je aan een gouden regel: hoe slecht of futloos je je ook voelt, je gaat er in ieder geval 20 minuten op uit. Bijna altijd valt het dan wel mee en als je dan toch alles al aan hebt: ach, doorrijden maar. Is het weer echt te slecht, dan stap je toch op een fietstrainer thuis? Lekker muziekje erbij of een mooie natuurfilm op en gaan met de beentjes. En dan lekker lang en goed slapen, want je weet wat Jochem Uytdehaage tijdens de CTC/Stoempers workshop zei: “Hard werken, hard rusten!”

* geschreven mede op o.b.v. een artikel in FietsMagazine en tips van Alan Smeets, inspanningsfysioloog.

2017 Vogezen, Frankrijk

– Tekst Fab de Jonge, foto’s Fab/Anneke/Magiel –

Eind juni lijkt al weer een tijd geleden, maar toch zijn we pas een maand terug van de vierde CTC buitenlandreis. Vele kilometers, hoogtemeters, zonnestralen, zweetdruppels, maaltijden en drankjes hebben we geconsumeerd. Dit alles overgoten met de gezelligheid van een gevarieerde en fijne groep fietsers.

Omdat de Vogezen op maar zes uur rijden vanuit Utrecht liggen hadden we de eerste middag meteen al een afspraak met de Col de la Schlucht en Route des Crêtes. Tijdens dit ritje bleek al snel dat het een heerlijke week zou worden over rustige wegen, door mooie natuur en in de volle zon met hoge temperaturen. De eerste paar nachten hebben we doorgebracht in een chambres et tables d’hôtes (Frans voor Bed & Breakfast inclusief diner). Volgens goede traditie (…) was dit verblijf gelegen bovenaan een pittig klimmetje, wat ook nog een Strava-segment bleek te zijn. Ondanks/dankzij dat het eten volledig vegetarisch was, bleek dit een uitstekende uitvalsbasis voor een paar mooie fietsritten en wandeltochten (lahardalle.eu). Maaltijden gericht op sporters, de kamers prima, en de twee Nederlandse eigenaars allervriendelijkst.

Na een paar mooie ritten -en uiteraard het behalen van de KOM en QOM op het klimmetje- konden we voor het tweede deel van ons verblijf door naar een hotel in de buurt van Mulhouse. Daar in de vlakte bleek pas echt hoe warm het was. Ons voorgenomen middagtripje hebben we daar dan ook direct aangepast naar een avondrondje. Vanaf de volgende ochtend ging het vizier al langzaam richting de cyclosportieve L’Alsacienne. Een tocht die vergelijkbaar is met de meer bekende Trois Ballons en daar zeker niet voor onderdoet in zwaarte. Als voorbereiding hebben we een deel van het parcours gefietst en hebben we flink wat Vogezencols beklommen. Grand Ballon, Petit Ballon, Ballon de Servance en Ballon d’Alsace zijn een paar beklimmingen die we hebben afgevinkt. La Planche de Belles Filles hebben we even aan ons voorbij laten gaan tijdens een zoektocht naar een goede middagmaaltijd, en met een blik op de stijgingspercentages. Wel hebben we op het terras van het hotel heerlijk kunnen dineren en ook nog kunnen aanschuiven bij een BBQ in Parijse stijl die vergezeld ging van flinke aantallen juni-kevers.

De apotheose van de week werd dit jaar gevormd door de L’Alsacienne, waar ieder de afstand met hoogtemeters kon uitkiezen die het beste bij hem/haar paste. Ieder van ons heeft de tocht uitgefietst met een meer dan persoonlijke voldoening. Speciale vermelding is er nog voor Anneke die in haar categorie de eerste prijs wegsleepte en als tweede dame overall eindigde, hulde voor die prestatie!

Samen met Anneke, Diederik, Hillie, Magiel, Michel, Michiel, Ronald en Wim was het wederom een toffe week met vooral veel hoogtepunten waar ik met veel plezier aan terugdenk!

 

2017 Trainen Willingen, Duitsland

– door Camille van der Harten, wielrenner –

Als herintredende fietser was het voor mij een weerzien met heuvels en steile klimmen. Na een jaartje op zondagochtend regelmatig te hebben meegefietst met CTC dacht ik er wel klaar voor te zijn. Dat was wat opportunistisch – het was voor mij aanhaken en harken. En dan vraagt Saskia mij ook nog een verslagje te maken.

Dat doe ik graag want het was een super leuk en gezellig weekend! Een geweldig leuke groep, een schitterend huis, een super kok (dank Heinz) en mooie tochten. En ook een  weekend met de Garmin gadgets en de koppeling met Strava en Relive. Het begon al in de voorbereiding, met de mails en whatsapp-groep. Vooruitzicht op een mooie omgeving die van te voren al werd verkend door Saskia en Heinz. Er waren chauffeurs, en gelukkigen die konden meerijden.

Ik werd vrijdagmorgen opgehaald door Magiel en Michel, en zoals het hoort bij Magiel gingen wij meteen op kop richting Willingen. Gerrit Jan, met Reinart en Boukje, zat vlak achter ons gevolgd door Giel en Karel. Wij arriveerden als eersten rond half 1 in Willingen waar wij door de vriendelijke Frau Hausmeister werden opgewacht. Zij leidde ons rond in het mooie huis met alle faciliteiten en vooral een uiterst zorgvuldig ingerichte keuken. Snel na ons arriveerden de anderen en wij besloten een rondje te gaan fietsen.

Magiel was al vertrokken voor een eigen ronde en Gerrit Jan en Reinart gingen op hun mountainbike hun eerste tocht maken. Boukje, Giel, Karel, Michel en ik besloten een rondje te maken van 64 km met 1365 hoogtemeters. Na 8 km en de eerste 160 hoogtemeters besloten Boukje en ik samen verder te gaan, zodat Giel, Karel en Michel sneller konden doorrijden. Boukje en ik waren van plan een kortere variant te rijden, maar mijn Garmin dacht daar anders over. Het werd toch nog een tocht van zo’n 48 km en ruim 800 hoogtemeters. Daar waren ondertussen ook Saskia en Heinz gearriveerd. Jeroen en Henri waren er ook en zij hadden ook nog de tijd gehad om een stuk te fietsen. Later arriveerden ook Anneke en Fab, Michiel en Marije en Cor-Jan.

Terwijl we aan het borrelen waren zorgde Heinz voor het diner. Verschillende gangen in Italiaanse vegetarische sfeer werden met een toelichting van Heinz opgediend. Het was heerlijk. Na een gezellige avond, waar bleek dat we allemaal toch geen totale vreemden voor elkaar waren, zocht iedereen zijn kamer op.

Zaterdagochtend begon relaxed. Half 9 ontbijt waarna we ons klaarmaakte voor de klimtraining onder leiding van Heinz. Magiel, Fab en Michiel vertrokken voor een eigen koers. Reinart, Gerrit Jan en Anneke gingen mountainbiken. Saskia en Heinz hadden een mooie tocht uitgezet. Het eerste stuk ging na een korte klim vooral bergafwaarts. Dat was een mooi stuk om teamfietsen met doordraaien te oefenen. Na een korte stop bij de stuwdam van de Diemelsee, volgens Henri een van de oudste stuwdammen van Duistsland, gingen we gestaag bergop. Voorbij het dorpje Heringhausen lag onze eerste steile uitdaging bergop en weer naar beneden. Dit was een geasfalteerd landbouwweggetje, een zijstraat van de hoofdweg met de toepasselijke naam Seestrasse. Nadat we dit klimmetje twee keer hadden gedaan gingen we weer verder langs het meer en de rivier de Diemel. Bij Hemmighausen lieten we de rivier achter ons en lag er een mooie klim op ons te wachten. Die werd door iedereen nog een keer gefietst terwijl ik er in gezelschap van Henri voor koos om even uit te rusten in het gras op de top. Daarna gingen wij weer verder richting Willingen, waar we nog een laatste klimmetje hadden richting ons huis.

Na de lunch was het tijd voor het eerste CTC Clubkampioenschap. Een heuse bergtijdrit van 1,8 km, uitgezet door Henri en Heinz. De kenners hielden het op een proloog, vanwege de korte explosieve afstand. Fietsen werden geprepareerd en alle overtollige grammetjes werden verwijderd. Voor deze uitdaging had iedereen zich weer gemeld, terwijl wij berichten ontvingen van de moutainbikers dat zij zwaar moesten ‘afzien’ en nog onderweg waren. De tijdrit ging van start met de snelle heren als eersten. Wat opviel was de haperende tijdwaarneming en doorschietende renners die vergaten een bocht te nemen. Uiteindelijk werd onder leiding van de uitstekende jurering door Henri en Heinz toch een resultaat behaald. ’s Avonds tijdens het alweer uitstekende diner zorgde Henri voor een uiterst transparante prijsuitreiking waarin iedereen winnaar werd in zijn eigen categorie. Er was nog wel enige discussie en twijfel. Uiteindelijk werd duidelijk dat de de snelste tijd was neergezet door Magiel, die zich terecht mocht kronen tot winnaar.  Iedereen kreeg een prijs – hoewel het mij niet duidelijk is hoeveel stenen uiteindelijk meegenomen zijn naar Nederland.

Zondagochtend werden wij weer rond half 9 verwacht voor het ontbijt. Afspraak was om rond half 10 te gaan fietsen. Door de prestatie van Max Verstappen in China begonnen we uiteindelijk wat later. We vertrokken voor een tocht van 100+ km. Boukje, Cor-Jan, Marije en ik reden de eerste 40 km mee met deze groep om daarna zelf een kortere variant te rijden. We kwamen helaas geen Kneipe tegen voor ‘kaffee und kuchen’. Dat had ik namelijk aangeboden, omdat er vaak op mij moest worden gewacht. Na onze splitsing kwamen wij na de lunch de andere groep weer tegen in Winterberg. Zij waren daar net neergestreken.  Vervolgens dachten wij dat we rustig zouden kunnen terugrijden naar Willingen, maar niets was minder waar. We moesten nog een paar venijnige klimmetjes nemen en uiteindelijk werden wij op de laatste klim voor aankomst weer bijgehaald door de grote groep. Het was een heerlijke ochtend – lekker gefietst.

Na thuiskomst gingen we na een late lunch weer terug naar Nederland. Voldaan en terugkijkend op een hartstikke leuk weekend met mooie fietstochten, lekker eten en heel veel gezelligheid. Top – dank allemaal!

– door Reinart Koops, mountainbiker –

Vrijdagochtend om 9 uur vertrokken wij, MTB-ers Gerrit Jan en Reinart samen met Boukje (race) in GJ’s bolide richting Willingen, Duitsland. Vroeg in de middag komen wij aan.Het weer is goed. Wij kunnen niet wachten en vertrekken een halfuur later vanuit Schwalefeld. Gelijk hebben wij het naar ons zin, het landschap is mooi met heuvels links en een bosbeek rechts beneden ons.

In Willingen pakken wij route 27 op voor 50 kilometer met 900 hoogtemeters. Daar fietsen wij de paden en steile heuvels op. Al snel zien wij onze eerste top, da’s effe wat anders dan Zeist. We praten nog even maar worden snel koest. Na de top volgt de beloning in een lange afdaling door een dennenbos. Snel volgt echter de volgende beklimming en zo gaat het verder.

Middenin het donkere dennenbos komen wij een groepje verdwaalde MTB-ers tegen. Na wat Duits heen-en-weer gekletst blijken het Nederlanders te zijn. Het groepje jonge mannen op het juiste spoor gezet. Al snel denderen ze met hun fully’s met groot verzet ons voorbij. We wilden nog roepen “Uit je zadel man!”, maar het was al te laat. Onbezonnenheid of een geplande stop?  Daar ging er één over de kop.  Een ander verdween na een stuurfout in het bos. Een shortcut ? Zeker een gewaagde, want die takken geven niet mee. Een paar kilometers verderop lagen ze al ras, uitgeteld, met bebloede koppen in het gras.

Wij reden in een gestaag tempo fluitend verder de heuvels op. Voelden ons goed, dronken wat en hadden geen zorgen aan ons hoofd. Weer een heuvel op en gelijk na een bocht een steil grindpad naar beneden. Snel uit het zadel, kont naar achteren, staand op de pedalen, geen rust voor de vermoeide leden. Onderweg komen wij bovenlangs de skipiste van Usseln. De afdaling is zelfs zonder ski’s heftig. Terug in Willingen drinken wij op terras met uitzicht op de skipiste een paar Erdinger’s . Daarna afzakken naar Schwalefeld  voor de nabeschouwing en het afpilsen in ons mooie onderkomen.

’s Avonds een heerlijke primi met pasta met pesto en daarna een secondi van India’s brood, bloemkool, tomaten en komkommer begeleid door wijn en bier. Wat is het wielerleven goed!

Zaterdag: Ontbijt, met brood, bonen en eieren, wat kan ons nog gebeuren die dag. Samen met Anneke vertrekken we voor route 45, 60 km met 1500 hgt. Het beloven weer flinke klimmen en spectaculaire afdalingen te worden. Net de koffie achter de kiezen en koud 5 minuten onderweg of daar doemt de eerste steile bosklim al op. Schakelen bijtrappen en nog eens schakelen, daarna puffen, hijgen en zweten en blijven draaien en doortrappen. Met de laatste 20 meter in het vizier en bijna op de top, brak het lijntje bij de mannen en was het omvallen of afrollen. Alleen unsere Spitzenkonigin pedaleerde met gemak naar de top.

Kwam je dan uiteindelijk boven dan stond daar onze blitzlicht Photographer Gert Jan op de top. Geen tijd om je shirt rechttrekken of voor een lach op je gezicht maar direct de flitslamp voor je kop. Dan weer verder naar beneden. Met de blik strak vooruit, niet naar beneden kijkend in de donkere ski-schacht. Hobbelend over boomwortels, stuiterend over keien, scheren wij links en rechts langs bomen in een achtbaanvaart naar het dal. Hoe vertel ik het mijn moeder, is dit fijn? Nee dit is niet fijn, dit is geweldig! Over single tracks en smalle bospadjes vervolgen wij onze weg richting de Langenberg. Uiteindelijk bereiken wij via een hoogplateau de Langenberg met 843m het hoogste punt van Sauerland. Daar aangekomen duikt Gertjan gelijk op de hangmat

Gelukkig hebben we goed ontbeten , want met zero horeca en met slechts 1 krentenbol met z’n drieën houdt het niet over. Ja daar rij je dan in Niemandsland, geen hond of Bauernhof te bekennen en ook het water raakt op. Een eindje verder rijden we boven op de piste in Willingen dwars door de eeuwige sneeuw. Tijd om onze bidons te vullen.  Terug op de basis, komen wij lekker bij in het zonnetje met een Warsteiner.

Daarna met zijn allen genieten van de door Heinz bereide wielermaaltijd. Verkocht niet Abel zijn eerste geboorterecht aan Ezau voor een bord linzen? Na Heinz’s bietensoep en linzenschotel is zelfs je (schoon)moeder niet meer veilig.

Zondag: vandaag sluit Jeroen ook aan. Met zijn vieren vertrekken wij voor Route 30, 45km 1150 hgt naar de Diemelsee. Het weer vandaag is heerlijk, 18 C dus kortebroek-en-shirten-weer. Ook vandaag wordt ons niets bespaard. Direct worden wij getest bij dezelfde berg en vallen wij door de mand. Wat blijft die klim toch lastig en wat zijn onze lijven zwaar. Vandaag lijken de klimmen en afdalingen nog zwaarder en langer te worden. Is het het weer of zit het tussen de oren ?

Der Abtallungspezialist Jeroen toont weer eens zijn specialisme in de afdalingen. Hij snelt weg en is niet te volgen. Pas onderaan de berg zien wij hem terug rustend in het veld, terwijl bij ons de adrenaline nog door de bloedvaten giert. Halverwege zetten wij GJ op een zijspoor, ja genoeg is genoeg, voor een shortcut richting Schwalefeld. Later die dag vernemen wij dat hij het toch gehaald heeft. Over onkruid gesproken. Dit keer hebben wij geluk, we vinden zowaar een eettentje met Hollandische spezialitaten bij der Diemelsee. “He he, eindelijk vlees” roepen wij in koor. Daarna vervolgen wij weer onze weg

Terwijl het groen voor ons wegschiet, neuriën wij zacht een wielerlied:

“Hij kijkt vooruit ziet niets. Hij denkt niet na hij fietst
Al doen zijn benen pijn. Hij moet de snelste zijn
Ze halen nooit meer in. Hij denkt: verdomd ik win
Met de laatste meter in zicht, breekt hij dan toch en zwicht
Vallen of afrollen is wat rest en hij deed nog zo zijn best”

Na nog een aantal forse klimmen en spectaculaire afdalingen, mooi vastgelegd door Jeroen komen wij aan in Schwalefeld. Daar omkleden, inpakken en vervolgens verlaten wij Sauerland voor…even…

2017 Clinic baanwielrennen

Baanwielrennen met CTC Fietsen

– door Gina Mimpen –

Bij de aankondiging vanuit CTC had ik eigenlijk alleen maar bedacht ‘leuk’! Gaandeweg naar de bewuste avond kreeg ik om me heen wel wat verontruste geluiden te horen: “dat is toch eng” en “vallen kun je maar beter niet doen”, en als laatste “trouwens wist je al dat er geen remmen op de fiets zitten”? Vrij naïef ben ik dit avontuur aangegaan….

Maandagavond 20 maart verzamelden zich zo’n 15 mannen en ik ons in Amsterdam (Velodrome) om eens te ervaren wat baanwielrennen is. Uitleg kregen we van Carolien van Herrikhuyzen, wereldkampioen masters track cycling 2016 .

Toch wel redelijk onder de indruk van wat we om ons heen zagen was ik inmiddels niet de enige meer met knikkende knieën. Alle dingen die wij zo gewoon zijn op onze racefiets moet je loslaten. Het is dus eigenlijk heel simpel. Je moet heel hard trappen (zo’n 38 km om op een leuke manier de bochten door te komen) op een hoge cadans (tot 160 omwentelingen per minuut) en vooral goed kijken. Je kunt immers niet remmen als er iemand voor je zit die langzamer gaat.

Wel kun je inhalen, maar dan bovenlangs en dus moet je snelheid blijven houden. Let wel de helling van de baan is zo’n 47 graden, bedoeld om niet uit de bocht te vliegen. Best indrukwekkend als je er zo naast staat. Met duidelijke afspraken en met duidelijke instructies (wat er ook gebeurd, blijven trappen) mochten we proefrondjes rijden waarbij de trainster m.b.v. pionnen ons wat uitdaagde om elke rondje wat spannender te maken.

Na wat technische oefeningen, waar gelukkig een opbouw in zit, waren we klaar voor het echte werk. De eerste ronde fiets je samen om het tempo langzaam op te voeren. Op enig moment ga je zo hard dat de bochten in deze banen eigenlijk vanzelf gaan. Nadat ik drie rondes hard had gereden was ik dan ook wel echt heel moe en enorm voldaan. Het gevoel echt iets overwonnen te hebben wat ik normaal niet zo snel zou doen.

Het was echt fantastisch om te doen. Wat een gezellige club mensen waarin we dit soort dingen met elkaar kunnen doen. Bedankt CTC, bedankt Boukje!

2016 MTB-weekend Manhay

img_2142Mountainbike weekend Manhay 2016,
door Anne-Marie Dröes

Vrijdagochtend: iedereen besluit op tijd te vertrekken vanuit Nederland. Na een snelle lunch zitten we ’s middags al op de fiets; even de omgeving verkennen voor de dagtochten van zaterdag en zondag.

Een kuitenbijter zet meteen de toon. Dit weekend gaan we veel klimmen. Maar ook  hard afdalen, en dat vind ik leuk!

Zullen we het doen? Eén voor één rijden we onder het afzetlint door: “Annonce des journees des chasse”. Is dat wel handig? Jachtseizoen. We fietsen verder op het parcour totdat we een bord  met doodshoofd tegenkomen, dan weten we het zeker: dit is niet handig, laten we een andere route kiezen . Tijdens de stijle klim die volgt horen we van alle kanten uit het bos toeters klinken: de klopjacht is begonnen. Daar wil je écht niet tussen rijden, dan maar verder op het asfalt. Na een snelle afdaling weet Ronald ons weer naar een stukje offroad te gidsen. We passeren leuke bruggetjes en prachtige vergezichten: Aaahhh en oooh’s wisselen elkaar af.
Na een tocht van een kleine drie uur komen we terug bij de Guesthouse. Tijd voor een biertje gevolgd door een pasta maaltijd en een gezellig avondje bij de vuurkorf. Ik heb nu al zin in morgen!

Zaterdag
Laaghangende ochtendnevel, dauw op het gras en oogverblindende herfstkleuren. Het landschap wisselt zich in rap tempo af. Het ene moment rijden we nog op asfalt, het andere moment onverhard tussen torenhoge dennenbomen. Een beekje geeft het merendeel van de groep natte voeten. Maar niemand klaagt want hard door beekjes crossen blijft toch altijd leuk. Sommige klimmetjes van het parcours zijn behoorlijk pittig en technisch. In stijgingspercentage maar ook door natte boomwortels en losse stenen. En de lengte, soms lijkt er geen eind aan te komen. Maar wat voel ik me trots als ik toch weer boven ben! Van route 12 gaan we naar 13 en weer terug naar 12. Kan het nog langer, ergens nog een lusje erbij? Het begint te schemeren en ik ben behoorlijk voldaan, we gaan op huis aan. Het uitzicht over het met avondmist gehulde dal is adembenemend.

Zondag
We ontwaken met een kraakheldere lucht. Ik duw het dakraam open en adem wolkjes. Dit beloofd een lekkere dag te worden! Een enkele enthousiasteling hult zich in kuitbroek en korte mouwen, maar voor de meeste is het te fris. “Het is wel gewoon november hé?!” denk ik nog. Maar al snel gaat ook mijn jasje uit. Het is echt een heerlijke dag, een cadeautje van het najaar.
We fietsen door heel afwisselend landschap, iets wat dit gebied typeert. In de omgeving van Manhay vind je niet de meest spannende singletracks. Maar het pittige offroad klimmen, de lange afdalingen en de variatie van landschap en terrein maken dat meer dan goed. We rijden door beekjes, over brede landweggetjes langs koeien, over een verroest spoor met een ouderwets treintje, kriskras door een grasvlakte, langs dennenbomen en over een kalender vlakte met pas gekapte  bomen. We besluiten de dag met blubber, een afdaling waar het behoorlijk glibberen is.

Het was een top weekend. Biken in de Ardennen betekent techniek verbeteren maar vooral heel veel gezelligheid. Het liefst ga ik volgend weekend weer. Moet ik echt een heel jaar wachten?

2016 Megeve, Franse Alpen

2016 Megeve_32

Fietsen in de bergen met onstabiele hogedrukgebieden
-door Diederik van Dorth-

Van 28 mei tot 6 juni vond de buitenlandreis van CTC plaats, gekozen was voor de omgeving van Megeve in de Franse Alpen. Een mooie streek met diverse bekende en minder bekende cols. Behalve het maken van mooie tochten gedurende de week was het doel ook het rijden van de cyclo Time Megeve Montblanc op zondag, de laatste dag van onze fietsweek.

De deelnemers dit jaar waren Anneke, Brigitte, Fabricio, Magiel, Andries, Ronald, Reinhard, Erwin en Diederik. Naast vaste gastrijder Wim (vader van Fab) was er ook nog een nieuw buitenlid: Michiel Valk.

Fiets je in de bergen dan wil je natuurlijk het liefst mooi weer. Maar helaas voor ons lag er tijdens deze week geen stabiel hogedruk gebied boven de Franse Alpen. Het was elke dag weer even afwachten wat de weergoden voor ons in petto hadden. Maar achteraf bezien hebben we nagenoeg alles kunnen fietsen wat we wilden, en regende het op de ene berg dan was het in het volgende dal toch weer droog.
2016 Megeve_26Bijzonder waren ook de hoge sneeuwwallen waar je tussendoor fietste als je bovenop een col kwam. Wel moesten er in de loop van de week nieuwe remblokjes worden gekocht want die sleten natuurlijk erg hard op het natte wegdek.

Voor de kenners van het gebied een opsomming van enkele bekendere beklimmingen die we deden: Col de Saisies, Col du Joly, Col des Aravis en de Col de la Croix Fry. De Tour de France doet deze zomer dit gebied 3 keer (!) aan en een aantal van ons reed het parcours van de klimtijdrit naar Megeve.

Op zondag was de cyclo Time Megeve Montblanc. Er was keuze tussen de afstanden 90 (2.000 hoogtemeters), 120 (2.800 hoogtemeters) en 145 km (3.800 hoogtemeters). Het weer was op deze dag goed, de tocht prachtig en alle CTC-ers en buitenleden hebben de door hen gekozen afstand goed en veilig kunnen volbrengen.

Deze succesvolle dag (en daarmee ook de hele week) werd afgesloten met een zeer gezellige en lekkere kaasfondue in het plaatselijke restaurant.

Foto’s Zijn van Diederik en Magiel:

2016 Trainen Nordeifel, Duitsland

2016apr CTC Nordeifel_Monschau 36Trainingsweekend in de Nordeifel
-Boukje de Haan-

Gingen we in 2015 nog naar Limburg, in 2016 vond het jaarlijkse trainingsweekend van 8 t/m 10 april plaats in de Nordeifel, op ruim 200 km van Utrecht. In totaal gingen dertien fietsers mee naar Monschau, waar CTC een prachtig vakantiehuis aan de rand van het dorp had gehuurd. De meesten vertrokken op vrijdagochtend, om ’s middags alvast een tochtje te kunnen maken. We spraken af om eerst in Monschau te lunchen, en daarna pas naar het huis te gaan. Hadden we dat maar niet gedaan….

In een vreemde loods met allemaal souvenir kraampjes gingen we lunchen. Na een lekker kopje soep, curryworst met friet én een apfelstrudel zochten we de auto’s weer op. De uitgang van het parkeerdek was niet gemakkelijk te vinden en uiteindelijk werden we onder een parkeerdek door naar de uitgang geleid. We hadden al gezien dat Erwin twee fietsen op het dak van de auto had staan, dus stuurden we hem een berichtje om hem te waarschuwen dat hij met de fietsen op het dak waarschijnlijk niet van het parkeerdek kon rijden. Nog maar net in het huisje ontvingen we bericht dat er twee fietsen ‘overleden’ waren. Eerst dachten we nog dat ze een grapje maakten, maar helaas. Erwin was nietsvermoedend met z’n auto tegen het parkeerdek geknald. Het resultaat: één fiets van de auto gevallen, twee fietsframes geknakt en ook het autodak ontwricht. Wat een pech, en wat een ongelukkige start van het fietsweekend. Henk en Reinart herstelden zich razendsnel en wilden maar één ding: snel een fiets huren zodat ze toch konden gaan fietsen. Wat een veerkracht!

Diederik, Anneke, Fab en ik maakten ’s middags ons eerste tochtje. Magiel was al eerder op de fiets vertrokken. Omdat Monschau in een dal ligt begon de tocht met een klimmetje. Daarna hebben we een ontspannen een redelijk vlak opwarmingsritje gemaakt. Terug in het vakantiehuisje stond meesterkok Heinz al in de keuken; wat een luxe! Heinz en Saskia bleken onderweg ook schade opgelopen te hebben. Bij het uitparkeren in Utrecht kwam het achterwiel van de fiets van Jeroen klem te zitten. Gelukkig had Rinus van Cycle Works direct een ander wiel voor hen. Later bleek dat Jeroen net die week een nieuw achterwiel + band had gekocht vanwege een kleine slag in het oude wiel; hij had er nog geen centimeter met het nieuwe wiel gefietst….

2016apr CTC Nordeifel_Monschau 11Jeroen, Nicole en Judith kwamen ’s avonds. De groep was daarmee compleet, en er kon gegeten worden. Heinz verwende ons met een heerlijk voorgerecht, een tussengerecht én een hoofdgerecht. Daarna werden de plannen voor de zaterdag besproken.

Zaterdagochtend was het ontbijt om 8 uur. Het was ’s nachts koud geweest en de ijsbloemen stonden op de ramen, maar de lucht was strak blauw. Op verzoek van Fab maakte Heinz een Jamie Oliver variant van een ‘full English breakfast’. Heerlijk! Rond half 10 vertrokken Henk en Reinart op hun gehuurde mountainbikes voor een tochtje, en maakten wij ons klaar voor de gezamenlijke ochtendtraining. De klim uit het dal was steil (tot 15%), maar gelukkig konden we daarna bijkomen. Via een oude spoorweg (nu geasfalteerd fietspad) reden we naar het startpunt van ons trainingsrondje met een langere en een kortere klim. De opdracht: een ronde in hoge cadans klimmen (schakelen!) en daarna een ronde op kracht klimmen (deels staand). Na de training volgde lunch in het huis. Henk en Reinart waren inmiddels ook weer terug. De route die ze hadden uitgestippeld bleek zeer pittig, meer geschikt voor professionals. Ze hadden al met al vooral met hun fiets op de schouders gelopen en Henk had een ongelukkige val gemaakt met pijnlijke ribben als gevolg.

Ik vond het wel genoeg voor die dag. Om energie te sparen voor de volgende dag besloot ik ’s middags thuis te blijven. Heinz bleef ook thuis, om in alle rust het avondeten te kunnen voorbereiden. De rest vertrok voor een middagrondje. Diederik hield het kort rondje omdat hij aan het eind van de middag alweer terug naar Utrecht moest. Ik heb die middag heerlijk op het terras van het huisje in de zon gezeten, en daarna het pittoreske dorpje verkend. De middagploeg kwam niet helemaal schadevrij terug. De fietsketting van Jeroen brak, maar werd ter plaatse door hem zelf snel en vaardig hersteld waarna hij weer door kon rijden. De bovenbenen van Erwin gingen protesteren. Hij kon geen kracht meer zetten en moest door Magiel met de auto opgehaald worden. Opnieuw maakte Heinz een heerlijke avondmaaltijd en daarna stippelden Magiel en Saskia de route voor zondag uit. Het plan: in totaal zo’n 100 kilometer met ruim 2000 hoogtemeters, met de mogelijkheid om na 70 kilometer af te snijden. Een aantrekkelijke optie voor Nicole, Judith en mij.

Anneke zette de wekker extra vroeg om zondagochtend eerst nog 12 kilometer te gaan hardlopen; haar laatste lange training voor de marathon van 16 april. Henk had teveel last van zijn ribben en besloot niet meer te gaan fietsen. Erwin besloot het rustig aan te doen en ging met Reinart een ontspannen tochtje maken door België. Wij vertrokken daarom met z’n negenen. De bewolking trok snel weg en het werd een stralende dag. Het fietsen ging heerlijk en het was fijn te ervaren dat de automobilisten zoveel rekening hielden met fietsers. Voor de motoren moest je meer oppassen. Vlak voor Schmidt, het plaatsje waar we wilden lunchen, raakte ik de groep kwijt. Stom dat ik mijn telefoon in het huisje had laten liggen. Ik kwam wel bij een prachtig stuwmeer terecht. Ik ben omgedraaid en eenmaal op de weg naar Schmidt kwam Fab me tegemoet gefietst. Dank je wel Fab!

2016apr CTC Nordeifel_Monschau 35In Schmidt was volgens Magiel, die vooruit gefietst was, geen goede lunchplek en dus reserveerde hij een tafeltje in een dorpje verderop. Dat betekende nóg verder fietsen, pff. We kwamen in een wat oubollig 50+ restaurant terecht, waar een organist live-muziek speelde. Nicole en ik probeerden de muziek te herkennen; volgens Jeroen het begin van een CTC koortje voor het eerste lustrum. Wel heel aardig personeel trouwens, alle fietsen mochten we veilig binnen neerzetten. De meesten kozen voor Strammer-Max en er ontstond een discussie of ‘uitsmijter’ de juiste vertaling hiervoor is, en of het klopt dat hier spiegeleieren bij horen. Volgens Saskia moest je de eierdooier kapot prikken, maar nee, bij Strammer-Max eet je spiegeleieren. Kort na de lunch kozen Judith, Nicole en ik voor de kortere route naar huis. Heerlijk uitfietsen over de geasfalteerde spoorbaan, een klein klimmetje en toen de steile afdaling naar huis: 96 kilometer op de teller! Al snel waren ook Saskia, Heinz, Jeroen, Anneke en Fab terug. Na het douchen hebben we alle restjes uit de koelkast opgegeten, en toen in de auto terug naar Utrecht.

Een geweldig weekend, dankzij het gezelschap, het huisje, het heerlijke eten, het prachtige weer en de mooie omgeving. Ik heb me vooraf best zorgen gemaakt of ik dit allemaal wel zou kunnen, zowel het klimmen als het dalen. Blij dat het gelukt was, weer een stapje gezet! Dank je wel CTC voor de organisatie, en dank je wel Heinz voor het heerlijke eten. Hopelijk volgend jaar weer! En Henk, wat een veerkracht. Fiets kapot, lijf beschadigd, maar een positief brein!