2019 aprilweekend in Schleiden, Duitsland

Voorjaars klimtochten met winterse streken

– Tekst van Jeroen (wielrenner) –

April 2019: dertig CTC-ers trekken naar de Eifel voor het jaarlijkse klimweekend. Fietsen, lol en clubgevoel gaan perfect samen. Plus een gratis lesje fietsonderhoud.

Zondagochtend 14 april 8.20 uur 

Een blik naar buiten levert gemengde gevoelens op. Een laagje sneeuw bedekt de heuvels in Schleiden. Twee graden boven nul. Brr….. Het plaatsje in de Eifel is de uitvalsbasis voor het vijfde klimweekend van CTC Fietsen. De buitenwereld ziet er prachtig uit. De sneeuwvlokken dwarrelen gestaag naar beneden. De heuvels krijgen een mooie witte waas. De lucht is grijs zwanger van meer winterse buien. Binnen verorberen de twintig wielrenners en tien mountainbikers een riant ontbijt. De stemming is goed. Weinig ochtendhumeur onder deze sporters. “Laten we vast de foto voor de CTC-kerstkaart maken”, wordt er geopperd. “Met kerstballen aan jouw helm”.

Maar er is ook discussie onder de wielrenners. Wel of niet fietsen? De weerapps maken overuren. Wanneer stopt het met sneeuwen? Hoe snel stijgt de temperatuur? In het dal blijft de sneeuw niet op de weg liggen. Dus waarom niet nog een tochtje maken? Maar hoe is het bovenop de heuvels? Zou het daar niet spekglad zijn? Wordt het afdalen niet een grote glibberpartij met alle risico’s van dien? En ach we hebben er toch al twee mooie tochten opzitten. Bij enkelen sputteren de bovenbenen al een beetje tegen. De sneeuw is dan een mooi excuus om met opgeheven hoofd te stoppen.

De twijfel zit vooral bij de wielrenners met hun dunne bandjes op gladde natte wegen. De mountainbikers hebben er met hun brede banden met veel profiel wel zin in. Lekker rossen door de besneeuwde bossen. Het maakt de tocht alleen maar leuker.

SUST 

De sneeuwnood wordt een praktische deugd met dank aan de Samen-uit-Samen-Thuis-filosofie (SUST) van CTC. Vandaag gaan we niet eerst fietsen en daarna met z’n allen het huis opruimen voor vertrek. Nee, we doen het gewoon andersom. Iedereen ruimt zijn of haar kamer op. Het vuile beddengoed wordt op stapels verzameld in de gang. De tassen worden gepakt. De fietsonderhoudspullen vast in de auto gezet. De vaatwasser spoelt de resten van het ontbijt weg. De restanten proviand worden verdeeld onder belangstellenden. En tussen de bedrijven door is er steeds weer die blik naar buiten. Stopt de sneeuw al?  Verrek, het wordt al minder. Wie gaat er fietsen? Nee, toch nog even wachten.

Na een uurtje ligt Hotel Höddelbusch er weer spic en span bij. En ook wordt steeds duidelijker wie denkt te gaan fietsen of wie stopt. Een aantal fietsers komt in spijkerbroek en winterjas de Stübe in. Anderen hebben hun lycra in meerdere lagen aan en maken zich op voor 60 kilometer stijgen en dalen rondom de Rursee. Alle mountainbikers staan buiten al te stuiteren om de bospaden op te gaan met hun flextails en hardtails.

Rond halfelf is het duidelijk. Tien wielrenners gaan op pad over de kronkelende wegen van de Eifel. De mountainbikers kiezen de onverharde paden. De rest gaat naar huis of pikt ergens onderweg in Nederland nog een tochtje mee. Een eind van een weekend in CTC-stijl. Plezier staat voorop.

Het begint allemaal al weken van tevoren. Naarmate het aprilweekend nadert groeit de activiteit in de aparte Eifel-appgroep. Het meerijden regelt zich bijna organisch. Er zijn genoeg fietsendragers om de stalen rossen mee te nemen. De proviand voor dertig personen krijgt zijn plek. De kooktaken worden verdeeld. De routes zijn bekend. De voorpret groeit met de dag.

Vrijdag 12 april rond 13.00 uur

Het is al een gezellige drukte op het parkeerterrein van Höddelbusch. Bijna iedereen arriveert rond dezelfde tijd. Sommige kennen elkaar van de wekelijkse wielren- of mountainbike-ritten. Een deel ontmoet elkaar voor het eerst. Het is wel kleumen op de parkeerplaats. Het pand is nog op slot. Het afladen van de fietsen zorgt voor wat inspanning om warm te blijven. Uiteindelijk blijkt de voordeur toch open en mogen we alvast naar binnen. “Aber nicht in dem Zimmer”, zegt de strenge, stevig gebouwde Duitse Mutti, de eigenaresse van deze wonderlijke groepsaccommodatie. Pas als de huur contant is betaald mogen wij het pand in gebruik nemen.

Höddelbusch is een voormalig hotel met alles erop en eraan. Flink gedateerd. Veel robuust eiken houtwerk en andere elementen van degelijke Duitse inrichting. De reclame van ‘klop, klop, massief eiken meubels uit Oisterwijk’, is hier waarschijnlijk bedacht. De biertap staat er nog, alleen niet aangesloten. De ijscoupes voor de Dame Blanche staan netjes in de kast. De schaaltjes waar vroeger de Pommes Frites und andere Beilagen in werden geserveerd blijken voor ons zeer bruikbaar als yoghurtbakjes. Bij de stereo-installatie liggen cd’s nog met o.a. de bestseller ‘Fröhlige Weihnachtslieder’. Gemütlig zullen we maar zeggen. Een goed uurtje later is iedereen geïnstalleerd. De keuken is ingericht, de ijskasten gevuld. De bak met bananen en Snelle Jelles staat prominent in de hal. Het fietsen kan beginnen. Schleiden…. CTC ist angekommen.

Eerste rit 

Het Duitse asfalt wordt met verschillende snelheden geranseld. Op de bospaden springen de eekhoorntjes weg voor de aanstormende bikers. Moe, voldaan en enthousiast strijken de diverse groepen in de loop van de middag weer neer in Hüddelbusch. Chips, bier, thee, stroopwafels, wijn, frisdrank, droge worst; het is borreltijd. Maar het is ook tijd om een diner voor dertig mensen neer te zetten. Ook dan geldt SUST.

De keukenkapitiens Heinz und Karel, zorgen dat een bonte mengeling CTC-ers uien snijdt, komijn roostert, peterselie hakt, linzensoep maakt, tomaatjes halveert en lasagne bedekt. Als ploegleiders zetten zij met hun keukenpeleton een prima vegetarische maaltijd neer. Ongemerkt hebben andere knechten de tafel al gedekt. Iedereen pakt ongevraagd een taak op. Korte tijd later is het in de eetzaal van het voormalige hotel weer een drukte zoals het ooit in de hoogtij dagen moet zijn geweest.

Het gonst natuurlijk ook al over wat zaterdag zal brengen. Terwijl op de ene plek prettig gekeuveld wordt over wielerwetenswaardigheden worden op een andere plek de routes fijngeslepen. GPSies en Basecamp zijn onze fietsvrienden. De weersverwachting is altijd op de achtergrond aanwezig. Er wordt in de loop van de avond neerslag verwacht. Zelfs sneeuw hoort tot de mogelijkheden. De vrijdagmiddagrit was koud maar droog. Gaat dat zaterdag weer lukken?

De autorit naar de Eifel, de wielertocht, het goede eten, de wijn en de Weihenstephaners doen zich voelen. Rond elven daalt de rust neer in het CTC-kamp. Het is nog steeds droog. Iedereen kan dromen over heroïsche ritten door de Duitse heuvels.

Zaterdagochtend 13 april 08.00 uur

Een zucht van opluchting gaat door het huis. Het is droog gebleven. Alleen een dun laagje rijp ligt er op de auto’s. Vol goede moed schuift iedereen aan bij het ontbijt. Alle CTC-ers hebben ongevraagd een taakje gedaan. De eitjes zijn gekookt. Het brood is gesneden. De tafel gedekt. De yoghurt en muesli staan klaar. Beleg is er in overvloed. De brandstof voor een dagje koersen en mountainbiken kan fors worden ingenomen.

Vlak voor vertrek onthult zich buiten een mooi verschil tussen de aanwezige mountainbikers en wielrenners. De eerste groep kwebbelt, grapt en grolt er lustig op los. De wielrenners zijn kalmer en concentreren zich op de komende tocht. Het is het enige moment in het weekend dat er een verschil is tussen de verschillende type sporters. Heeft het te maken heeft met het type inspanning? Mountainbiken is explosiever; is dat terug te zien in de aard van de fietser? Wielrennen is een duursport en dat kent rustigere mensen op? Dit is natuurlijk wielerpsychologie van de koude grond!

De gereden tochten zijn mooi. Lekkere klimmetjes, goede wegen, mooie afdelingen. In de bossen ontdekken de mountainbikers zelfs mysterieuze Romeinse watertunnels.

Het weer is af en toe twee seizoenen binnen een uur. In het dal rijdt je soms in een lekker voorjaarzonnetje met kwetterende vogels in het struweel. Een klimmetje waar iedereen lekker van opwarmt, brengt je naar de hogere de delen van de Eifel. Sneeuw is daar soms ons lot. Af en toe zelfs met straffe wind tegen waardoor je je midden in de winter waant. En dan de afdeling. Daar is maar een woord voor……koud!!! Der Kaffee mit Kuchen in der Bäckerei, brengt iedereen weer op de juiste fietstemperatuur. Voor het geld hoef je het niet te laten. Slechts 3,20 euro voor twee koffie en een stuk taart. Kom daar maar eens om na een zondagochtendritje in Nederland.

Thuisgekomen kruipt iedereen snel onder een lekkere warme douche. De ruim voorradige snoeperij en lekkere drankjes brengt iedereen weer op krachten. Dan ontwikkelt zich een mooi staaltje van groepsdynamiek. Een enkeling is driftig in de weer het fietsmateriaal weer op en top schoon en gesmeerd te krijgen. Terwijl een enkele ketting al weer glimt als een spiegel, gaan anderen als beginnende soigneurs aarzelend aan de slag “Misschien is het toch wel goed wat aan onderhoud te doen”, zie je de meeste denken. Maar ja, je hebt onderhoud en onderhoud. Simpel een doekje over je ketting halen kan niet door de beugel. Iedereen krijgt tussen neus en lippen door les in eredivisie onderhoud. De schoonmaakmeesters halen hun vingers nog eens langs de ogenschijnlijk propere ketting. Oeps….. Hij geeft nog zwart af. De poetser weet wat hem of haar te doen staat: nog een keer de doek erlangs.

Intussen is het keukenpeloton weer hecht bijeen en koerst voor een volwaardig driegangen diner. Als bij het serveren het woord quinoa valt, wordt het een enkele carnivoor wit om de neus. Ben je in het land van Schnitzels und Brattwursten moet je het supersymbool van de vegetarische keuken eten! En daar houdt het niet op. De sojaburger als hoofdgerecht wakkert bij een enkeling het verlangen aan om in de Imbiss van de buren iets te gaan halen. Het is slechts klein, kortdurend vlees minnend gesputter. De smaak is zo goed dat carnivoor, flexitariër en vegetariër zijn of haar bordje met gretigheid verorbert waarna zich een avondje wielerpraat en ander gezellig geklets ontspint. Dat blijkt een goede opmaat voor een goed humeur op de besneeuwde zondagochtend.

Zondagavond 14 april na 16.00 uur

Iedereen kijkt uiteindelijk terug op een geslaagd weekend. De Eifel-app stroomt vol met bedankjes, tevreden terugblikken, foto’s filmpjes en commentaren. De agenda voor april 2020 staat bij menig renner al geblokt voor het volgende CTC-weekend. Mallorca is een van de suggesties.

Mountainbikers: es war knackiger spass!

– Tekst van Harry (mountainbiker) –

Vrijdag

Na een rondje Utrecht op vrijdagochtend om CTC-ers op te pikken, zat mijn auto aardig vol; op naar Schleiden met 4 fietsen en 4 fietsgekken. Gelukkig hadden wij ook één wielrenster mee, tjee wat zijn die racefietsen licht! Onderweg was er natuurlijk die altijd aanwezige CTC-gezelligheid. Koffie doen? Ja! Want collega chauffeur Gerrit-Jan, die altijd een lading reservebanden bij zich heeft, stond met een lekke band, en niets van zijn voorraad paste op zijn auto. Dat kon nog even duren voordat het opgelost werd. Aangekomen in Schleiden het bekende kamp-tafereel: kamers uitzoeken, spullen dumpen en z.s.m. omkleden, want fietsen zullen we!

De vrijdagtocht start bij het hotel al direct met fikse klim. Een uitkomst want het was met 2 graden aardig koud en van klimmen wordt je als vanzelf warm. Het werd een rondje rond de Obersee. Niet al te moeilijk maar wel met schitterend uitzicht. Lekker om zo het weekend te starten. 45 kilometer en 670 hoogtemeters later waren we weer bij het hotel terug en hadden we echt een hete douche nodig voordat we konden aanschuiven aan het diner, want zo kun je het eten verzorgd door onze eigen CTC koks echt wel noemen.

Zaterdag

Na een nachtje in het voormalige hotel Höddelbusch, gingen we door een doolhof van gangetjes op naar het perfect verzorgde ontbijt. Waarna wij om 9:30 starten met de MTB-koningsrit ten oosten van Schleiden. Wat een dag werd dit; alle mountainbike waren ingrediënten aanwezig. Lange steile beklimmingen waar je zwetend boven komt, met aansluitend snelle afdalingen voor de afkoeling (brrrrrrr). In een besneeuwde omgeving moesten we regelmatig obstakels overwinnen, zo leuk en motiverend. Deze dag was top: samen fietsen en ontdekken, samen afzien, samen knutselen, elkaar aanmoedigen, samen lunchen. De totalen van deze dag: 51 kilometer en 1140 hoogtemeters.

Zondag

Op het zondagprogramma staat (onverwacht toch weer) sneeuw. Sneeuw maakt wielrenners nerveus. Een aantal vertrok alvast richting Nederland, wetende dat het weer vanaf de grens zachter weer was, om daar een rondje re rijden. De andere wielrenners en alle mountainbikers bleven wél, en hadden een hele mooie dag waarbij het weer al snel opklaarde!

We starten voor onze rit van 24 kilometer en 570 hoogtemeters bij -1 graden. In de middag tikten we zelfs even de +18 graden aan. Langs een steile helling omhoog fietsen is altijd spannend. We vonden een leuke koffietent met enorme hoeveelheden gebak, die ons zeer gastvrij toeliet ondanks onze staat (reuze gezellig en reuze smerig). Om 13:30 uur waren we weer terug bij het hotel waar we op ons gemak in de zon onze fietsen konden schoonspuiten en de boel konden inpakken.

Nagenieten

Nog een uurtje of 3 in de auto terug, waarna het nagenieten kon beginnen…. Start de film maar: https://vimeo.com/331393014

2018 buitenlandreis Zwitserland

Op zondag 17 juni reden Magiel, Karel, Brigitte en Henri vanuit CTC Fietsen de Alpenchallenge Lenzerheide. Dwars door Graubunden met Albulapass, Julierpass en een mooie slotklim terug naar Lenzerheide. Een flinke cyclo. Door onze goede voorbereidingen ook wel weer goed te doen. Door het prachtige weer en zeker ook door de afstand van 116 km. De Splügen Pass moest namelijk door rotsval afgesloten worden, de 190 km kon niet gereden worden. Het was een prachtige tocht! Met ook achteraf nog plezier met de topfoto’s en de ‘ergebnisse’ waarin je heel mooi kunt zien waar je fietst t.o.v. alle deelnemers, je categorie, je leeftijd- en landgenoten etc. Al met al een erg geslaagde en gezellige fietsweek van Magiel, Karel, Brigitte en Henri. Hieronder een verslag met de ‘gory details’, dat je maar weet wat je gemist hebt 🙂

De dagen die vooraf gingen

Magiel vertrekt op zaterdag 9 juni voor een grondige voorbereiding en lekkere fietsweek. Eerst naar Frankrijk waar hij een paar flinke beklimmingen doet. Karel, Brigitte en ik, Henri, vertrekken woensdagochtend. We horen van Brigitte uitgebreid waar de Schwäbische Alpen liggen, wat typisch Schwäbisch is en dat bv. de Schwäbische mensch een stuk leuker is dan bv. de Beierische. Wat we nog niet weten is dat de term Schwäbisch de komende dagen nog vaak terug zal komen. Het zal zelfs echt een begrip worden: is het Schwäbisch of is het niet Schwäbisch, dat wordt de vraag.

In Tiefencastel treft Magiel ons in een lichte paniek. Want wat niet kan is toch gebeurd: we hebben de fietsen in de verkeerde garage gezet, want die was toevallig gewoon open. Vervolgens – wat eigenlijk niet kan – deur op slot gedraaid (dat slot is natuurlijk kapot en daarom zat hij niet op slot) en toen pas bleek: verkeerde garage! De sleutel die we hebben is van de juiste garage en de eigenaar van de verkeerde garage zit ergens in Duitsland. Dus stel je voor: we gaan op fietsvakantie naar Zwitserland en nu kunnen we niet meer bij onze fietsen: consternatie alom!

We gaan – moeten – het oplossen! Wie heeft een sleutel? Klara de appartementeigenaresse? De congierge? De slotenmaker uit (??) laten komen en slot laten vervangen? Dure grap. Het wordt al laat, 21.30u. Gelukkig is er toch een lichtpunt: Herr Kohler, de manus van alles in het dorp. Maar het is al laat en we willen hier niet meteen de boel op stelten zetten. Er brandt nog licht en we besluiten dan toch maar brutaal te zijn en aan te bellen. Hij doet open en wat fijn dat Brigitte mee is: vloeiend Duits spreken opent deuren. Hij probeert wat met een grote bos sleutels. Eerst lukt dat 5x niet en dan … hoe is het mogelijk: hij heeft de goede sleutel! We kunnen weer bij onze fietsen. Wat komen we hier goed weg! Moraal van het verhaal volgens Magiel: ‘always read the fucking manual!’

Dus: we kunnen de donderdag gaan voorbereiden. Wat gaan we doen? En dat is wel een mooie puzzel. Welke route, beklimming, hoe kunnen we de zondag het mooist voorbereiden? Laptops op tafel, het is alsof je in een snoeptrommel mag graaien: de ene route is nog mooier dan de andere. Dus zo moeilijk is het eigenlijk ook weer niet. Want zelfs als je hier bij het huis gewoon wegrijdt, zit je ook meteen al goed. Dat wordt alvast een mooie fietsdag.

Donderdag #1

Donderdag, 1e trainingsdag: je leeft door zo’n cyclo echt ergens naartoe. We overleggen nog een keer en Brigitte besluit om eerst even alleen de bergbenen te testen. Ze gaat de Albulapas doen en weer terug. Dat blijkt heel goed te kunnen. Magiel, Karel en ik maken een flinke ronde. Voor mij is het bijna 40 jaar geleden dat ik met racefiets in de Alpen was en het bergbesef bleek wel wat weggezakt. Want waar Karel verstandig zijn eigen tempo ging fietsen op de Flüelapass, denk ik: hé, dat voelt goed, gaat lekker en wat is het leuk hier in de bergen. Dus in beklimming van Davos naar de Flüelapass probeerde ik het wiel van Magiel vast te houden. Het gaat een hele tijd goed, maar dan begint dat bergbesef toch door te dringen. O ja, je moet toch maar je eigen tempo fietsen. Maar het is te laat. De benen zijn toch wel wat opgeblazen. Verdorie, daar is Karel. Gaat ie me nog inhalen ook! De afdaling gaat heel goed en ik herstel weer wat. Denk zelfs dat ik helemaal herstel, maar dat is schijn. Er komt een vlak stuk door het dal en dan de Albulapass zuidzijde. En dan maak ik iets nieuws mee: ook 40 jaar geleden ging ik niet zó een berg op: meer lopen dan fietsen. Draaien gaat niet, trap voor trap omhoog. Stug doorgaan, ik kom boven! Lange, lange afdaling naar beneden en nog netjes voor het eten thuis in Tiefencastel waar Karel, Magiel en Brigitte met de benen op tafel voetbal zaten te kijken.

Fietsvakantie. Het is fietsen, fietsen, eten, slapen, rusten, praten over fietsen en verder helemaal niks. Heerlijk! En behulpzaam als het team is maak ik ook nog eens kennis met het verschijnsel van de supplementen: krijg een magnesiumpil aangeprezen. Dat helpt de spieren herstellen, zeggen ze. Ik denk: ik doe het gewoon, ik pak zo’n pil! Baat het niet, dan schaadt het niet.

Vrijdag #2

Dan de vrijdag, trainingsdag 2. Route is vrij snel duidelijk: de Ronde van Zwitserland finished in Arosa. Daar fietsen we naartoe om de sfeer te proeven, maar we blijven niet op de top wachten tot de finish, omdat we dan te laat weer in Tiefencastel zijn. Mooie tocht. Eerst naar Lenzerheide omhoog, dan naar Chur in het dal (erg leuk stadje aan de Rijn) en dan omhoog naar Arosa. Een ‘lopertje’ zoals Magiel dat zo mooi noemt. Brigitte zet vandaag met trein en fiets trouwens de bloemetjes buiten. Ze doet wel de klim van Chur naar Arosa en die doet ze helemaal, net als Magiel (uiteraard).

Karel en ik worden 5 km onder de top overmand door ‘zin in bier en bratwurst’ en gaan lekker op een terras zitten. Ons hoofd heeft ook een prachtige smoes verzonnen om niet ook nog die 5 km omhoog te hoeven: ‘als we dat nu nog doen, komen we in de drukte van de Rond van Zwitserland terecht en kunnen we niet meer op tijd naar beneden’. Het werkt heel goed. Snel afstappen hier en de sfeer proeven! Ik voel het berggevoel al iets terugkomen en heb af en toe een opleving.

We komen allemaal enthousiast thuis, maar we moeten ons inhouden het te delen op Fietsafspraak-groepsapp. Jammer, want nu hebben CTC’ers die niet óók in de appgroep Wielercafé zitten het prachtige filmpje van Magiel met de koebellen gemist (evt. op te vragen bij Magiel). Maar ook hier gelden #therules!

Zaterdag: rust

Zaterdag is dan een rustdag. Morgen is de grote dag en moeten we er ook heel vroeg uit. Om 7 uur aan de start staan. Doe normaal man! Maar ja, ik heb het zelf allemaal zo gewild, dus we gaan het maar doen. Het rusten gaat ons heel goed af. O nee, toch niet, ik maak nog een beginnersfout. Ik eet veel te veel uit angst om morgen zonder energie te komen zitten. En Magiel roept de hele tijd: stapelen! Maar mijn benen nemen het helemaal niet op. Prachtige voorbereiding is ook het ZEN fietsen poetsen door Magiel, Karel en Brigitte. Ik kijk eens goed naar mijn fiets en denkt: die is toch al schoon en kies voor de levenskunst van het ‘dolce far niente’.

Tripje van de dag -in de auto- is het ophalen van onze transponders, rugnummers en – alvast – de müeslikom (voor Stravagebruikers: die KOM hebben we dus al in de tas) met daarop o.a. de mooie en ‘velosofische’ tekst: ‘Sometimes the direct way to happiness is a number of switchbacks’. Brigitte moet dan nu een beslissing nemen: ga ik het doen of ga ik het niet doen? Ze toont zich een ware Schwäbische: ze doet het gewoon! Heel goed!

Lekker sportsfeertje daar merken we. Lenzerheide is een mooie bergsportplek. Het mountainbiken is er bv. zeer populair. We doen nog even wat boodschappen bij de Spar suizen weer naar beneden. Eten maken onder leiding van chef kok Karel (pasta natuurlijk), spullen klaarleggen voor de grote dag morgen. Magiel heeft zijn startnummer al op z’n fiets bevestigd en dat is nog niet zo’n slecht idee. Dus naar beneden, naar de fietsen in de garage, en aan de slag. Het is natuurlijk een simpel klusje, maar beter om dat nu dan maar vast te doen. Morgen zijn we bloednerveus.

Ik ben snel bij Magiel gaan afkijken hoe die het heeft gedaan en dat gaat helemaal prima. Brigitte doet het lekker helemaal op haar eigen manier en Karel … Ja, Karel. Afgestudeerd in de wiskunde, maar dit blijkt dan toch wel een dingetje. Punt is dat we maar twee tiewraps hebben en als je die eenmaal bevestigd hebt, kun je het niet meer opnieuw doen. Karel denkt goed na, moet lukken. Maar het zit toch niet goed, en dat is niet zo handig als je met 70 km per uur in een afdaling zit. Wat nu?! ‘Het is niet gelukt!’, constateren we met Karel. We hebben inmiddels de slappe lach. Ook dit loopt weer met een sisser af. Karel kan de transponder (waar het natuurlijk allemaal om draait) alsnog netjes bevestigen. We zijn er klaar voor, we kunnen gaan slapen.

Zondag: Alpenchallenge

En dan de zondag heel vroeg op. Om 5.30 uur al. Waar ben ik mee bezig!? Magiel is met Brigitte al snel weg. Karel en Henri zijn iets relaxter, oftewel hebben iets meer tijd nodig. Oftewel, zijn uiteindelijk nog maar net op tijd bij de start. Magiel is dan al op weg. Dan mogen Karel en Henri, Brigitte zit in de ‘rustige, maar gestaag klimmende’ groep. Daar gaat ie dan! Eerst een heel stuk naar beneden. Maar niet zo hard want in een grote groep, en het is héél vroeg, en het is (steen)koud (4 graden) en… Er zit mij iets goed dwars. Ik zie Karel al snel zijn eigen tempo pakken en gaan, maar bij mij gaat het helemaal niet lekker. Ik had meer verwacht van de trainingsdagen. Het loopt voor geen meter. Komt terecht in een groep fietsers waarvan ik denk: wat heb ik nou aan mijn fiets hangen; waar ben ik; ben ik dat toch zo slecht? Maar het wordt al snel duidelijk wat er mis is: de stoelgang. Zoiets banaals kan je op dit niveau de kop kosten! Het ongelofelijke moet gebeuren en ik ben gedwongen te ‘dumoulineren’. Zit niks anders op. Accepteren, face the facts. En het blijkt dat ik wel een heel goed plekje had uitgezocht, want de sfeer is zo amicaal ‘fietsers onder elkaar’ dat er gewoon iemand naast me komt staan pissen. Nog een keer: waar ben ik aan begonnen, wat is dit en ik doe dit nooit meer!

Klimmen! Rustig. Eigen tempo heb ik donderdag al geleerd. Ja. Rustig. Niet achter wie dan ook gaan aanfietsen. Geen wiel pakken. Eigen tempo. (Ik kan het niet vaak genoeg zeggen.) En ja, daar komt ie inderdaad: ik haal rijders stuk voor stuk weer in op de klim. Dan de afdaling en ik weet: dit gaat goed komen vandaag. Straks de slotklim naar Lenzerheide. Daar moet ik liefst nog wat over hebben. Zo fiets ik door. Schitterende afdaling van de Julierpas. Heerlijk brede wegen met rechte stukken: 78 kmpu max. Geweldig, kippenvel! Karel haal ik niet meer in. Magiel is behoorlijk snel binnen, dan Karel, dan ik, dan Brigitte. Heel leuk om te finishen in Zwitserland terwijl de speaker je naam omroept. Blij, mooie tocht, leuk, mooie ervaring!

Niet kapot, wel moe en voldaan terug naar Tiefencastel. WE DIT IT! En meteen begint natuurlijk de data-analyse van Garmin, Strava en ook de ‘ergebnisse’. De harde feiten. Helemaal niet zo gek allemaal. Resultaten even op een rij:

  • Brigitte 1 seconde binnen de maximale tijd gebleven: 06:59:59. Dat is nog een timing!
  • Magiel 4:40.37/ 77e in categorie Masters/ 250e overall.
  • Karel 5:27:23/ 167e in categorie Masters/ 537 overall.
  • Henri 5,53.41/ 175e in categorie /Grand Masters/ 635e overall.

Zelf even naar de lijsten gekeken en leuke is: er is perspectief! De snelste man uit 1962 heeft een tijd van 04:07:57 en bij de (nog) oudere heren (geboren ’44 – ’58) zijn er nog 36 mannen sneller dan ik. Leuk om te weten dat het theoretisch nog een stuk harder kan. Maar dan moet ik wel elk jaar naar de bergen. En dát lijkt me nou echt een heel goed plan!

2019: plannenmakerij

De terugreis verloopt voorspoedig, met veel velosofie onderweg. Op naar de volgende CTC Buitenlandreis! We denken al aan Zuid-Spanje. Een planning rond een bestaande Challenge is misschien niet eens nodig, want met alle route-kennis zijn we bij CTC Fietsen prima in staat om een eigen Challenge te ontwikkelen. Wel cruciaal om die Challenge er in te houden denken wij. Je leeft ergens naartoe en je bent geneigd om daar specifiek voor te trainen. 

Wie gaan er mee? Je interesse opgeven kan nu al. Met z’n vieren was het superleuk, maar het wordt natuurlijk nog leuker met meer CTC’ers. Als we zelf de Challenge ontwerpen, kunnen we dat ook heel goed variëren naar ieder wat wils. Ga sowieso maar vast trainen, want Buitenlandchallenge gaat altijd over het zoeken en verleggen van je (fiets)grenzen. Omdat dat leuk is en omdat je er sterker en fitter van wordt en vervolgens ook in eigen land net weer anders op de fiets zit!

Tot slot

Van de site van de Alpenchallenge willen we jullie deze niet onthouden:

“When the spirits are low, when the day appears dark, when work becomes monotonous, when hope hardly seems worth having, just mount a bicycle and go out for a spin down the road, without thought on anything but the ride you are taking.”

― Arthur Conan Doyle

Henri, namens Brigitte, Magiel en Karel

2018 weekend Houffalize (race & mtb)

– Anne-Marie, mountainbiker –

Vrijdagmiddag
We stappen om half 3 op de pedalen: Judith, Anneke, Gerrit-Jan, Harry, Reinaert, en ik. We hebben er zin in, we zijn terug in de Ardennen! Wat een prachtige omgeving. Het grote huis bovenop de heuvel biedt een grandioos uitzicht. Wijdse velden en bosserijen, schilderachtig mooi.

We zoeven over het asfalt naar beneden, Reinaert gidst ons naar het beginpunt van route 5. Van dalen komt dalen en nog meer dalen.. voordat we het weten staan we in hartje Houffalize. Een mooi gevarieerd trail volgt. Dat is zo lekker aan mountainbiken in dit gebied. Het ene moment fiets je over een rotsig bospad of probeer je een steile klim over leistenen te bedwingen, het andere moment rij je op een single track midden in de velden of glijdt het asfalt onder je door terwijl je een boeren gehucht passeert. Alles komt aanbod, ook de enorme kuitenbijters. Tijdens deze eerste rit pakken we zo’n 640 hoogtemeters; vergeleken daarbij is onze hometrack in Zeist zo plat als een pannenkoek.

We eindigen de rit in een geweldige Belgisch kroeg. Terwijl hond Diana over onze bikes waakt schenkt de tante van Martine Morero -tante Cor- 5 glazen la Chouffe in en hakt een ‘plateau de journe’ in elkaar. Vijf kaboutermutsen maken het tafereel af, de stemming zit er goed in!

Zaterdag
Een kraakheldere dag. We vertekken bijtijds want ’s middags zijn de onofficiële CTC-clubkampioenschappen waar wielrennen en mountainbiken gecombineerd worden; niet te missen natuurlijk!

De rit van vandaag is qua landschap weer even gevarieerd. Ronald heeft verschillende routes met elkaar verbonden. In totaal zullen we zo’n 950 hoogtemeters pakken en ook enkele technisch uitdagende stukken fietsen. We waaien aan bij ‘De School Van Bonnerue’, waar we op het erf in de tuin een pot koffie soldaat maken. De zon schijnt volop en het lijkt alsof we al dagen van huis zijn. Tegen het einde van de dag benoemen we Harry unaniem tot CTC MTB clubkampioen omdat hij ‘fearless’ een trappetje afrijdt.

Na terugkomst rusten we wat uit in het huis, en spelen op een eigen gebouwde stellage in de tuin. Door gecontroleerd op een laag tempo manoeuvres te oefenen groeit je fietscontrole enorm en neemt je zelfvertrouwen op de fiets aanzienlijk toe. Een leerzame ervaring, een heel ander gevoel dan ‘gewoon ergens overheen kletteren’.

Rond half 4 rijden we met de hele groep, wielrenners en mtb-ers, naar de brouwerij van La Chouffe. Dit is het startpunt van de clubkampioenschappen 2018. Heinz start ons 1 voor 1, tijdwaarnemers Judith en Michiel staan boven op de top en klokken de finish. Na het klimmen volgt een behendigheidsparcours, waar de mtb-ers tijd kunnen goed maken ten opzichte van de wielrenners. Leuk om te zien dat asfalt niet voor onze ‘tractoren’ is weggelegd (behalve Anneke, die weet nog enkele wielrenners achter zich te houden). De laagst geëindigden mtb-ers op de klim zegevieren op behendigheid. J!

Zondag
De laatste rit. Vandaag maken we het ons makkelijk, we volgen gewoon een kleurtje. Bijkomstig voordeel is dat de flow van het parcours overeind blijft. En dat is merkbaar; na een steile klim volgt bijvoorbeeld een stuk om te herstellen. Je kan lekker door pedalen want je rijdt in principe niet verkeerd zolang je de bordjes volgt. We stoppen bij een kerkje voor nog een laatste groepsfoto en dan zit het er alweer op.

Dit weekend was weer heerlijk! Op naar de volgende buitenlandtrip: Suggesties?


– Door Gerrit, wielrenner –

Ah, het langverwachte fietsweekend in Houffalize!

Met een aardige groep gingen we vrijdagmiddag alvast een rondje rijden, om er even in te komen. En net als altijd dringt zich bij mij tijdens de 1e klim de vraag op: “Wat is er ook alweer leuk aan klimmen?” Geen sprake meer van gezellig naast elkaar fietsen en kletsen: alle aandacht is nodig voor het omzeilen van de gaten in het creatief gestorte asfalt. En toch zoek ik ’s zomers vaak de heuvels en bergen op om te fietsen. Het is fijn om te merken dat het lukt, een goede cadans vinden en omhoog komen. Maar het echt leuke aan de heuvels is de natuur: berg- of heuvellandschappen zijn mooi. Tijdens een klim of afdaling langs een riviertje zit ik vreselijk te genieten.

Sinds ik vorige maand mijn CTC-wegkapiteinsbrevet heb, fiets ik bewust in de achterhoede. Zo kan ik het groepsproces goed in de gaten houden, goede raad geven en assistentie verlenen bij problemen. Deze plek in de achterhoede heb ik dit weekend vrijwillig op me genomen, waardoor ik diverse keren als richtpunt of windvanger voor de levensgenieters achter mij heb kunnen dienen, en hand- en spandiensten heb verricht bij panne. En, ik biecht het maar op, ik ben ook geen snelle klimmer.

In de afgelopen jaren heb ik al een keer of vijf een fijne fietscampeerreis met Cycletours gemaakt, waarbij het gezamenlijk koken en afwassen hoog in het vaandel staat. Dat koken gebeurt dan aan lange tafels, onder een luifel. En afwassen bij -daar vaak niet op berekende- sanitaire voorzieningen, op de budgetcampings die zo’n vakantie betaalbaar houden. Maar: je creëert er een mooi groepsgevoel mee.

Gelukkig is dat bij CTC niet anders. Een kok hoeft mij maar aan te kijken en hij/zij weet onmiddellijk: laat die vent maar uien snipperen! Bij Heinz, chef van de vrijdagmaaltijd, kreeg ik een upgrade: ik mocht tomaten halveren! Karel, chef zaterdag, verviel in de aloude reflex en liet me uien en knoflook snijden. Ik doe dat graag, je hebt wat om handen en drinkt er een glas bij, wat heel goed smaakt na een stevige fietstocht. De maaltijden waren lekker en gezond, met veel koolhydraten en groenten. Er had wat mij betreft wel een rookworst bij gemogen, maar vooruit, één weekend per jaar vegetarisch, dat is te overzien.

De feiten:

  • Vrijdagmiddag een rondje van 44 km met 750 hoogtemeters of een van 67 km met 1400 hoogtemeters. De korte was een mooie route en we werden meteen gewaarschuwd dat onbezorgd fietsen niet aan de orde was: er lag op veel plaatsen EOAB (extreem open asfaltbeton). Uitstekend voor de afwatering van de wegen, maar het zitcomfort was hierdoor wat minder.
  • Zaterdagochtend kon je kiezen tussen zelf fietsen of een klimclinic verzorgd door Heinz. Ik heb de clinic gedaan. Net als bij de spinninglessen werden we gestimuleerd om veel staand op de pedalen te klimmen. Je komt steilere stukken dan wel op, maar damn, het is vermoeiend. Om de boodschap van staand klimmen er goed in te hameren hadden Heinz en Saskia nog de Saint-Roch in Houffalize uitgekozen. Ik citeer een stukje van de website www.klimtijd.nl:

Rondom Houffalize zijn maar weinig echt steile beklimmingen te vinden. De Saint-Roch is daar een absolute uitzondering op. De explosieve bom klimt tussen de huizen op een gruwelijke wijze het dorp uit. […] Direct vanaf de start is duidelijk dat deze muur geen genade kent. Tussen de huizen door klimt de weg in flauwe bochten onder gruwelijke steilheid naar boven. [….] In slechts 900 meter kan deze beklimming je volledig blootleggen.

Daar is geen woord van gelogen, geen wonder dat we best trots waren dat we deze helling konden bedwingen.

  • De gecombineerde clubkampioenschappen zaterdagmiddag waren hilarisch. We begonnen met een klimtijdrit over 2 km, waarbij 100 hoogtemeters werden geklommen. Het was voor iedereen een koude start, dus het hart klopte als een bezetene. Daarna had de MTB-afdeling een behendigheidsparcours opgezet. Het bleek dat racefietsers toch wel moeite hebben met het omzeilen van pionnen en het oppakken van een pion, en surplace op de eindbestemming neerzetten. De MTB-ers lachen daar uiteraard om, en ze klopten de dunne-banden fietsers dik.
  • Als afsluitende rit vertrokken we zondag met het idee dik 100 km te fietsen, maar toen we de kans kregen om hem in te korten werd dit massaal gedaan. We hebben vanuit La Roche de Haussire beklommen. Ik citeer weer:

De Haussire is de moeilijkste beklimming van de Benelux! […] Deze bij veel wielrenners onbekende moordmachine zorgt er met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,2% over een 3.9 kilometer voor dat je benen goed vol zuur zullen lopen. Een onbekend monster van formaat.

Die hebben we dus ook gedaan: check in the box!

Tot zover de feiten. Het belangrijkste was dat het retegezellig was met z’n allen en dat we met het mooie weer in dit mooie gebied drie dagen goddelijk hebben kunnen fietsen. Allemaal bedankt en een extra pluim voor de organisatie.