2019 aprilweekend (race&mtb) in Schleiden, Duitsland

Voorjaars klimtochten met winterse streken

– Tekst van Jeroen (wielrenner) –

April 2019: dertig CTC-ers trekken naar de Eifel voor het jaarlijkse klimweekend. Fietsen, lol en clubgevoel gaan perfect samen. Plus een gratis lesje fietsonderhoud.

Zondagochtend 14 april 8.20 uur 

Een blik naar buiten levert gemengde gevoelens op. Een laagje sneeuw bedekt de heuvels in Schleiden. Twee graden boven nul. Brr….. Het plaatsje in de Eifel is de uitvalsbasis voor het vijfde klimweekend van CTC Fietsen. De buitenwereld ziet er prachtig uit. De sneeuwvlokken dwarrelen gestaag naar beneden. De heuvels krijgen een mooie witte waas. De lucht is grijs zwanger van meer winterse buien. Binnen verorberen de twintig wielrenners en tien mountainbikers een riant ontbijt. De stemming is goed. Weinig ochtendhumeur onder deze sporters. “Laten we vast de foto voor de CTC-kerstkaart maken”, wordt er geopperd. “Met kerstballen aan jouw helm”.

Maar er is ook discussie onder de wielrenners. Wel of niet fietsen? De weerapps maken overuren. Wanneer stopt het met sneeuwen? Hoe snel stijgt de temperatuur? In het dal blijft de sneeuw niet op de weg liggen. Dus waarom niet nog een tochtje maken? Maar hoe is het bovenop de heuvels? Zou het daar niet spekglad zijn? Wordt het afdalen niet een grote glibberpartij met alle risico’s van dien? En ach we hebben er toch al twee mooie tochten opzitten. Bij enkelen sputteren de bovenbenen al een beetje tegen. De sneeuw is dan een mooi excuus om met opgeheven hoofd te stoppen.

De twijfel zit vooral bij de wielrenners met hun dunne bandjes op gladde natte wegen. De mountainbikers hebben er met hun brede banden met veel profiel wel zin in. Lekker rossen door de besneeuwde bossen. Het maakt de tocht alleen maar leuker.

SUST 

De sneeuwnood wordt een praktische deugd met dank aan de Samen-uit-Samen-Thuis-filosofie (SUST) van CTC. Vandaag gaan we niet eerst fietsen en daarna met z’n allen het huis opruimen voor vertrek. Nee, we doen het gewoon andersom. Iedereen ruimt zijn of haar kamer op. Het vuile beddengoed wordt op stapels verzameld in de gang. De tassen worden gepakt. De fietsonderhoudspullen vast in de auto gezet. De vaatwasser spoelt de resten van het ontbijt weg. De restanten proviand worden verdeeld onder belangstellenden. En tussen de bedrijven door is er steeds weer die blik naar buiten. Stopt de sneeuw al?  Verrek, het wordt al minder. Wie gaat er fietsen? Nee, toch nog even wachten.

Na een uurtje ligt Hotel Höddelbusch er weer spic en span bij. En ook wordt steeds duidelijker wie denkt te gaan fietsen of wie stopt. Een aantal fietsers komt in spijkerbroek en winterjas de Stübe in. Anderen hebben hun lycra in meerdere lagen aan en maken zich op voor 60 kilometer stijgen en dalen rondom de Rursee. Alle mountainbikers staan buiten al te stuiteren om de bospaden op te gaan met hun flextails en hardtails.

Rond halfelf is het duidelijk. Tien wielrenners gaan op pad over de kronkelende wegen van de Eifel. De mountainbikers kiezen de onverharde paden. De rest gaat naar huis of pikt ergens onderweg in Nederland nog een tochtje mee. Een eind van een weekend in CTC-stijl. Plezier staat voorop.

Het begint allemaal al weken van tevoren. Naarmate het aprilweekend nadert groeit de activiteit in de aparte Eifel-appgroep. Het meerijden regelt zich bijna organisch. Er zijn genoeg fietsendragers om de stalen rossen mee te nemen. De proviand voor dertig personen krijgt zijn plek. De kooktaken worden verdeeld. De routes zijn bekend. De voorpret groeit met de dag.

Vrijdag 12 april rond 13.00 uur

Het is al een gezellige drukte op het parkeerterrein van Höddelbusch. Bijna iedereen arriveert rond dezelfde tijd. Sommige kennen elkaar van de wekelijkse wielren- of mountainbike-ritten. Een deel ontmoet elkaar voor het eerst. Het is wel kleumen op de parkeerplaats. Het pand is nog op slot. Het afladen van de fietsen zorgt voor wat inspanning om warm te blijven. Uiteindelijk blijkt de voordeur toch open en mogen we alvast naar binnen. “Aber nicht in dem Zimmer”, zegt de strenge, stevig gebouwde Duitse Mutti, de eigenaresse van deze wonderlijke groepsaccommodatie. Pas als de huur contant is betaald mogen wij het pand in gebruik nemen.

Höddelbusch is een voormalig hotel met alles erop en eraan. Flink gedateerd. Veel robuust eiken houtwerk en andere elementen van degelijke Duitse inrichting. De reclame van ‘klop, klop, massief eiken meubels uit Oisterwijk’, is hier waarschijnlijk bedacht. De biertap staat er nog, alleen niet aangesloten. De ijscoupes voor de Dame Blanche staan netjes in de kast. De schaaltjes waar vroeger de Pommes Frites und andere Beilagen in werden geserveerd blijken voor ons zeer bruikbaar als yoghurtbakjes. Bij de stereo-installatie liggen cd’s nog met o.a. de bestseller ‘Fröhlige Weihnachtslieder’. Gemütlig zullen we maar zeggen. Een goed uurtje later is iedereen geïnstalleerd. De keuken is ingericht, de ijskasten gevuld. De bak met bananen en Snelle Jelles staat prominent in de hal. Het fietsen kan beginnen. Schleiden…. CTC ist angekommen.

Eerste rit 

Het Duitse asfalt wordt met verschillende snelheden geranseld. Op de bospaden springen de eekhoorntjes weg voor de aanstormende bikers. Moe, voldaan en enthousiast strijken de diverse groepen in de loop van de middag weer neer in Hüddelbusch. Chips, bier, thee, stroopwafels, wijn, frisdrank, droge worst; het is borreltijd. Maar het is ook tijd om een diner voor dertig mensen neer te zetten. Ook dan geldt SUST.

De keukenkapitiens Heinz und Karel, zorgen dat een bonte mengeling CTC-ers uien snijdt, komijn roostert, peterselie hakt, linzensoep maakt, tomaatjes halveert en lasagne bedekt. Als ploegleiders zetten zij met hun keukenpeleton een prima vegetarische maaltijd neer. Ongemerkt hebben andere knechten de tafel al gedekt. Iedereen pakt ongevraagd een taak op. Korte tijd later is het in de eetzaal van het voormalige hotel weer een drukte zoals het ooit in de hoogtij dagen moet zijn geweest.

Het gonst natuurlijk ook al over wat zaterdag zal brengen. Terwijl op de ene plek prettig gekeuveld wordt over wielerwetenswaardigheden worden op een andere plek de routes fijngeslepen. GPSies en Basecamp zijn onze fietsvrienden. De weersverwachting is altijd op de achtergrond aanwezig. Er wordt in de loop van de avond neerslag verwacht. Zelfs sneeuw hoort tot de mogelijkheden. De vrijdagmiddagrit was koud maar droog. Gaat dat zaterdag weer lukken?

De autorit naar de Eifel, de wielertocht, het goede eten, de wijn en de Weihenstephaners doen zich voelen. Rond elven daalt de rust neer in het CTC-kamp. Het is nog steeds droog. Iedereen kan dromen over heroïsche ritten door de Duitse heuvels.

Zaterdagochtend 13 april 08.00 uur

Een zucht van opluchting gaat door het huis. Het is droog gebleven. Alleen een dun laagje rijp ligt er op de auto’s. Vol goede moed schuift iedereen aan bij het ontbijt. Alle CTC-ers hebben ongevraagd een taakje gedaan. De eitjes zijn gekookt. Het brood is gesneden. De tafel gedekt. De yoghurt en muesli staan klaar. Beleg is er in overvloed. De brandstof voor een dagje koersen en mountainbiken kan fors worden ingenomen.

Vlak voor vertrek onthult zich buiten een mooi verschil tussen de aanwezige mountainbikers en wielrenners. De eerste groep kwebbelt, grapt en grolt er lustig op los. De wielrenners zijn kalmer en concentreren zich op de komende tocht. Het is het enige moment in het weekend dat er een verschil is tussen de verschillende type sporters. Heeft het te maken heeft met het type inspanning? Mountainbiken is explosiever; is dat terug te zien in de aard van de fietser? Wielrennen is een duursport en dat kent rustigere mensen op? Dit is natuurlijk wielerpsychologie van de koude grond!

De gereden tochten zijn mooi. Lekkere klimmetjes, goede wegen, mooie afdelingen. In de bossen ontdekken de mountainbikers zelfs mysterieuze Romeinse watertunnels.

Het weer is af en toe twee seizoenen binnen een uur. In het dal rijdt je soms in een lekker voorjaarzonnetje met kwetterende vogels in het struweel. Een klimmetje waar iedereen lekker van opwarmt, brengt je naar de hogere de delen van de Eifel. Sneeuw is daar soms ons lot. Af en toe zelfs met straffe wind tegen waardoor je je midden in de winter waant. En dan de afdeling. Daar is maar een woord voor……koud!!! Der Kaffee mit Kuchen in der Bäckerei, brengt iedereen weer op de juiste fietstemperatuur. Voor het geld hoef je het niet te laten. Slechts 3,20 euro voor twee koffie en een stuk taart. Kom daar maar eens om na een zondagochtendritje in Nederland.

Thuisgekomen kruipt iedereen snel onder een lekkere warme douche. De ruim voorradige snoeperij en lekkere drankjes brengt iedereen weer op krachten. Dan ontwikkelt zich een mooi staaltje van groepsdynamiek. Een enkeling is driftig in de weer het fietsmateriaal weer op en top schoon en gesmeerd te krijgen. Terwijl een enkele ketting al weer glimt als een spiegel, gaan anderen als beginnende soigneurs aarzelend aan de slag “Misschien is het toch wel goed wat aan onderhoud te doen”, zie je de meeste denken. Maar ja, je hebt onderhoud en onderhoud. Simpel een doekje over je ketting halen kan niet door de beugel. Iedereen krijgt tussen neus en lippen door les in eredivisie onderhoud. De schoonmaakmeesters halen hun vingers nog eens langs de ogenschijnlijk propere ketting. Oeps….. Hij geeft nog zwart af. De poetser weet wat hem of haar te doen staat: nog een keer de doek erlangs.

Intussen is het keukenpeloton weer hecht bijeen en koerst voor een volwaardig driegangen diner. Als bij het serveren het woord quinoa valt, wordt het een enkele carnivoor wit om de neus. Ben je in het land van Schnitzels und Brattwursten moet je het supersymbool van de vegetarische keuken eten! En daar houdt het niet op. De sojaburger als hoofdgerecht wakkert bij een enkeling het verlangen aan om in de Imbiss van de buren iets te gaan halen. Het is slechts klein, kortdurend vlees minnend gesputter. De smaak is zo goed dat carnivoor, flexitariër en vegetariër zijn of haar bordje met gretigheid verorbert waarna zich een avondje wielerpraat en ander gezellig geklets ontspint. Dat blijkt een goede opmaat voor een goed humeur op de besneeuwde zondagochtend.

Zondagavond 14 april na 16.00 uur

Iedereen kijkt uiteindelijk terug op een geslaagd weekend. De Eifel-app stroomt vol met bedankjes, tevreden terugblikken, foto’s filmpjes en commentaren. De agenda voor april 2020 staat bij menig renner al geblokt voor het volgende CTC-weekend. Mallorca is een van de suggesties.

Mountainbikers: es war knackiger spass!

– Tekst van Harry (mountainbiker) –

Vrijdag

Na een rondje Utrecht op vrijdagochtend om CTC-ers op te pikken, zat mijn auto aardig vol; op naar Schleiden met 4 fietsen en 4 fietsgekken. Gelukkig hadden wij ook één wielrenster mee, tjee wat zijn die racefietsen licht! Onderweg was er natuurlijk die altijd aanwezige CTC-gezelligheid. Koffie doen? Ja! Want collega chauffeur Gerrit-Jan, die altijd een lading reservebanden bij zich heeft, stond met een lekke band, en niets van zijn voorraad paste op zijn auto. Dat kon nog even duren voordat het opgelost werd. Aangekomen in Schleiden het bekende kamp-tafereel: kamers uitzoeken, spullen dumpen en z.s.m. omkleden, want fietsen zullen we!

De vrijdagtocht start bij het hotel al direct met fikse klim. Een uitkomst want het was met 2 graden aardig koud en van klimmen wordt je als vanzelf warm. Het werd een rondje rond de Obersee. Niet al te moeilijk maar wel met schitterend uitzicht. Lekker om zo het weekend te starten. 45 kilometer en 670 hoogtemeters later waren we weer bij het hotel terug en hadden we echt een hete douche nodig voordat we konden aanschuiven aan het diner, want zo kun je het eten verzorgd door onze eigen CTC koks echt wel noemen.

Zaterdag

Na een nachtje in het voormalige hotel Höddelbusch, gingen we door een doolhof van gangetjes op naar het perfect verzorgde ontbijt. Waarna wij om 9:30 starten met de MTB-koningsrit ten oosten van Schleiden. Wat een dag werd dit; alle mountainbike waren ingrediënten aanwezig. Lange steile beklimmingen waar je zwetend boven komt, met aansluitend snelle afdalingen voor de afkoeling (brrrrrrr). In een besneeuwde omgeving moesten we regelmatig obstakels overwinnen, zo leuk en motiverend. Deze dag was top: samen fietsen en ontdekken, samen afzien, samen knutselen, elkaar aanmoedigen, samen lunchen. De totalen van deze dag: 51 kilometer en 1140 hoogtemeters.

Zondag

Op het zondagprogramma staat (onverwacht toch weer) sneeuw. Sneeuw maakt wielrenners nerveus. Een aantal vertrok alvast richting Nederland, wetende dat het weer vanaf de grens zachter weer was, om daar een rondje re rijden. De andere wielrenners en alle mountainbikers bleven wél, en hadden een hele mooie dag waarbij het weer al snel opklaarde!

We starten voor onze rit van 24 kilometer en 570 hoogtemeters bij -1 graden. In de middag tikten we zelfs even de +18 graden aan. Langs een steile helling omhoog fietsen is altijd spannend. We vonden een leuke koffietent met enorme hoeveelheden gebak, die ons zeer gastvrij toeliet ondanks onze staat (reuze gezellig en reuze smerig). Om 13:30 uur waren we weer terug bij het hotel waar we op ons gemak in de zon onze fietsen konden schoonspuiten en de boel konden inpakken.

Nagenieten

Nog een uurtje of 3 in de auto terug, waarna het nagenieten kon beginnen…. Start de film maar: https://vimeo.com/331393014

2018 buitenlandreis (race) Zwitserland

Op zondag 17 juni reden Magiel, Karel, Brigitte en Henri vanuit CTC Fietsen de Alpenchallenge Lenzerheide. Dwars door Graubunden met Albulapass, Julierpass en een mooie slotklim terug naar Lenzerheide. Een flinke cyclo. Door onze goede voorbereidingen ook wel weer goed te doen. Door het prachtige weer en zeker ook door de afstand van 116 km. De Splügen Pass moest namelijk door rotsval afgesloten worden, de 190 km kon niet gereden worden. Het was een prachtige tocht! Met ook achteraf nog plezier met de topfoto’s en de ‘ergebnisse’ waarin je heel mooi kunt zien waar je fietst t.o.v. alle deelnemers, je categorie, je leeftijd- en landgenoten etc. Al met al een erg geslaagde en gezellige fietsweek van Magiel, Karel, Brigitte en Henri. Hieronder een verslag met de ‘gory details’, dat je maar weet wat je gemist hebt 🙂

De dagen die vooraf gingen

Magiel vertrekt op zaterdag 9 juni voor een grondige voorbereiding en lekkere fietsweek. Eerst naar Frankrijk waar hij een paar flinke beklimmingen doet. Karel, Brigitte en ik, Henri, vertrekken woensdagochtend. We horen van Brigitte uitgebreid waar de Schwäbische Alpen liggen, wat typisch Schwäbisch is en dat bv. de Schwäbische mensch een stuk leuker is dan bv. de Beierische. Wat we nog niet weten is dat de term Schwäbisch de komende dagen nog vaak terug zal komen. Het zal zelfs echt een begrip worden: is het Schwäbisch of is het niet Schwäbisch, dat wordt de vraag.

In Tiefencastel treft Magiel ons in een lichte paniek. Want wat niet kan is toch gebeurd: we hebben de fietsen in de verkeerde garage gezet, want die was toevallig gewoon open. Vervolgens – wat eigenlijk niet kan – deur op slot gedraaid (dat slot is natuurlijk kapot en daarom zat hij niet op slot) en toen pas bleek: verkeerde garage! De sleutel die we hebben is van de juiste garage en de eigenaar van de verkeerde garage zit ergens in Duitsland. Dus stel je voor: we gaan op fietsvakantie naar Zwitserland en nu kunnen we niet meer bij onze fietsen: consternatie alom!

We gaan – moeten – het oplossen! Wie heeft een sleutel? Klara de appartementeigenaresse? De congierge? De slotenmaker uit (??) laten komen en slot laten vervangen? Dure grap. Het wordt al laat, 21.30u. Gelukkig is er toch een lichtpunt: Herr Kohler, de manus van alles in het dorp. Maar het is al laat en we willen hier niet meteen de boel op stelten zetten. Er brandt nog licht en we besluiten dan toch maar brutaal te zijn en aan te bellen. Hij doet open en wat fijn dat Brigitte mee is: vloeiend Duits spreken opent deuren. Hij probeert wat met een grote bos sleutels. Eerst lukt dat 5x niet en dan … hoe is het mogelijk: hij heeft de goede sleutel! We kunnen weer bij onze fietsen. Wat komen we hier goed weg! Moraal van het verhaal volgens Magiel: ‘always read the fucking manual!’

Dus: we kunnen de donderdag gaan voorbereiden. Wat gaan we doen? En dat is wel een mooie puzzel. Welke route, beklimming, hoe kunnen we de zondag het mooist voorbereiden? Laptops op tafel, het is alsof je in een snoeptrommel mag graaien: de ene route is nog mooier dan de andere. Dus zo moeilijk is het eigenlijk ook weer niet. Want zelfs als je hier bij het huis gewoon wegrijdt, zit je ook meteen al goed. Dat wordt alvast een mooie fietsdag.

Donderdag #1

Donderdag, 1e trainingsdag: je leeft door zo’n cyclo echt ergens naartoe. We overleggen nog een keer en Brigitte besluit om eerst even alleen de bergbenen te testen. Ze gaat de Albulapas doen en weer terug. Dat blijkt heel goed te kunnen. Magiel, Karel en ik maken een flinke ronde. Voor mij is het bijna 40 jaar geleden dat ik met racefiets in de Alpen was en het bergbesef bleek wel wat weggezakt. Want waar Karel verstandig zijn eigen tempo ging fietsen op de Flüelapass, denk ik: hé, dat voelt goed, gaat lekker en wat is het leuk hier in de bergen. Dus in beklimming van Davos naar de Flüelapass probeerde ik het wiel van Magiel vast te houden. Het gaat een hele tijd goed, maar dan begint dat bergbesef toch door te dringen. O ja, je moet toch maar je eigen tempo fietsen. Maar het is te laat. De benen zijn toch wel wat opgeblazen. Verdorie, daar is Karel. Gaat ie me nog inhalen ook! De afdaling gaat heel goed en ik herstel weer wat. Denk zelfs dat ik helemaal herstel, maar dat is schijn. Er komt een vlak stuk door het dal en dan de Albulapass zuidzijde. En dan maak ik iets nieuws mee: ook 40 jaar geleden ging ik niet zó een berg op: meer lopen dan fietsen. Draaien gaat niet, trap voor trap omhoog. Stug doorgaan, ik kom boven! Lange, lange afdaling naar beneden en nog netjes voor het eten thuis in Tiefencastel waar Karel, Magiel en Brigitte met de benen op tafel voetbal zaten te kijken.

Fietsvakantie. Het is fietsen, fietsen, eten, slapen, rusten, praten over fietsen en verder helemaal niks. Heerlijk! En behulpzaam als het team is maak ik ook nog eens kennis met het verschijnsel van de supplementen: krijg een magnesiumpil aangeprezen. Dat helpt de spieren herstellen, zeggen ze. Ik denk: ik doe het gewoon, ik pak zo’n pil! Baat het niet, dan schaadt het niet.

Vrijdag #2

Dan de vrijdag, trainingsdag 2. Route is vrij snel duidelijk: de Ronde van Zwitserland finished in Arosa. Daar fietsen we naartoe om de sfeer te proeven, maar we blijven niet op de top wachten tot de finish, omdat we dan te laat weer in Tiefencastel zijn. Mooie tocht. Eerst naar Lenzerheide omhoog, dan naar Chur in het dal (erg leuk stadje aan de Rijn) en dan omhoog naar Arosa. Een ‘lopertje’ zoals Magiel dat zo mooi noemt. Brigitte zet vandaag met trein en fiets trouwens de bloemetjes buiten. Ze doet wel de klim van Chur naar Arosa en die doet ze helemaal, net als Magiel (uiteraard).

Karel en ik worden 5 km onder de top overmand door ‘zin in bier en bratwurst’ en gaan lekker op een terras zitten. Ons hoofd heeft ook een prachtige smoes verzonnen om niet ook nog die 5 km omhoog te hoeven: ‘als we dat nu nog doen, komen we in de drukte van de Rond van Zwitserland terecht en kunnen we niet meer op tijd naar beneden’. Het werkt heel goed. Snel afstappen hier en de sfeer proeven! Ik voel het berggevoel al iets terugkomen en heb af en toe een opleving.

We komen allemaal enthousiast thuis, maar we moeten ons inhouden het te delen op Fietsafspraak-groepsapp. Jammer, want nu hebben CTC’ers die niet óók in de appgroep Wielercafé zitten het prachtige filmpje van Magiel met de koebellen gemist (evt. op te vragen bij Magiel). Maar ook hier gelden #therules!

Zaterdag: rust

Zaterdag is dan een rustdag. Morgen is de grote dag en moeten we er ook heel vroeg uit. Om 7 uur aan de start staan. Doe normaal man! Maar ja, ik heb het zelf allemaal zo gewild, dus we gaan het maar doen. Het rusten gaat ons heel goed af. O nee, toch niet, ik maak nog een beginnersfout. Ik eet veel te veel uit angst om morgen zonder energie te komen zitten. En Magiel roept de hele tijd: stapelen! Maar mijn benen nemen het helemaal niet op. Prachtige voorbereiding is ook het ZEN fietsen poetsen door Magiel, Karel en Brigitte. Ik kijk eens goed naar mijn fiets en denkt: die is toch al schoon en kies voor de levenskunst van het ‘dolce far niente’.

Tripje van de dag -in de auto- is het ophalen van onze transponders, rugnummers en – alvast – de müeslikom (voor Stravagebruikers: die KOM hebben we dus al in de tas) met daarop o.a. de mooie en ‘velosofische’ tekst: ‘Sometimes the direct way to happiness is a number of switchbacks’. Brigitte moet dan nu een beslissing nemen: ga ik het doen of ga ik het niet doen? Ze toont zich een ware Schwäbische: ze doet het gewoon! Heel goed!

Lekker sportsfeertje daar merken we. Lenzerheide is een mooie bergsportplek. Het mountainbiken is er bv. zeer populair. We doen nog even wat boodschappen bij de Spar suizen weer naar beneden. Eten maken onder leiding van chef kok Karel (pasta natuurlijk), spullen klaarleggen voor de grote dag morgen. Magiel heeft zijn startnummer al op z’n fiets bevestigd en dat is nog niet zo’n slecht idee. Dus naar beneden, naar de fietsen in de garage, en aan de slag. Het is natuurlijk een simpel klusje, maar beter om dat nu dan maar vast te doen. Morgen zijn we bloednerveus.

Ik ben snel bij Magiel gaan afkijken hoe die het heeft gedaan en dat gaat helemaal prima. Brigitte doet het lekker helemaal op haar eigen manier en Karel … Ja, Karel. Afgestudeerd in de wiskunde, maar dit blijkt dan toch wel een dingetje. Punt is dat we maar twee tiewraps hebben en als je die eenmaal bevestigd hebt, kun je het niet meer opnieuw doen. Karel denkt goed na, moet lukken. Maar het zit toch niet goed, en dat is niet zo handig als je met 70 km per uur in een afdaling zit. Wat nu?! ‘Het is niet gelukt!’, constateren we met Karel. We hebben inmiddels de slappe lach. Ook dit loopt weer met een sisser af. Karel kan de transponder (waar het natuurlijk allemaal om draait) alsnog netjes bevestigen. We zijn er klaar voor, we kunnen gaan slapen.

Zondag: Alpenchallenge

En dan de zondag heel vroeg op. Om 5.30 uur al. Waar ben ik mee bezig!? Magiel is met Brigitte al snel weg. Karel en Henri zijn iets relaxter, oftewel hebben iets meer tijd nodig. Oftewel, zijn uiteindelijk nog maar net op tijd bij de start. Magiel is dan al op weg. Dan mogen Karel en Henri, Brigitte zit in de ‘rustige, maar gestaag klimmende’ groep. Daar gaat ie dan! Eerst een heel stuk naar beneden. Maar niet zo hard want in een grote groep, en het is héél vroeg, en het is (steen)koud (4 graden) en… Er zit mij iets goed dwars. Ik zie Karel al snel zijn eigen tempo pakken en gaan, maar bij mij gaat het helemaal niet lekker. Ik had meer verwacht van de trainingsdagen. Het loopt voor geen meter. Komt terecht in een groep fietsers waarvan ik denk: wat heb ik nou aan mijn fiets hangen; waar ben ik; ben ik dat toch zo slecht? Maar het wordt al snel duidelijk wat er mis is: de stoelgang. Zoiets banaals kan je op dit niveau de kop kosten! Het ongelofelijke moet gebeuren en ik ben gedwongen te ‘dumoulineren’. Zit niks anders op. Accepteren, face the facts. En het blijkt dat ik wel een heel goed plekje had uitgezocht, want de sfeer is zo amicaal ‘fietsers onder elkaar’ dat er gewoon iemand naast me komt staan pissen. Nog een keer: waar ben ik aan begonnen, wat is dit en ik doe dit nooit meer!

Klimmen! Rustig. Eigen tempo heb ik donderdag al geleerd. Ja. Rustig. Niet achter wie dan ook gaan aanfietsen. Geen wiel pakken. Eigen tempo. (Ik kan het niet vaak genoeg zeggen.) En ja, daar komt ie inderdaad: ik haal rijders stuk voor stuk weer in op de klim. Dan de afdaling en ik weet: dit gaat goed komen vandaag. Straks de slotklim naar Lenzerheide. Daar moet ik liefst nog wat over hebben. Zo fiets ik door. Schitterende afdaling van de Julierpas. Heerlijk brede wegen met rechte stukken: 78 kmpu max. Geweldig, kippenvel! Karel haal ik niet meer in. Magiel is behoorlijk snel binnen, dan Karel, dan ik, dan Brigitte. Heel leuk om te finishen in Zwitserland terwijl de speaker je naam omroept. Blij, mooie tocht, leuk, mooie ervaring!

Niet kapot, wel moe en voldaan terug naar Tiefencastel. WE DIT IT! En meteen begint natuurlijk de data-analyse van Garmin, Strava en ook de ‘ergebnisse’. De harde feiten. Helemaal niet zo gek allemaal. Resultaten even op een rij:

  • Brigitte 1 seconde binnen de maximale tijd gebleven: 06:59:59. Dat is nog een timing!
  • Magiel 4:40.37/ 77e in categorie Masters/ 250e overall.
  • Karel 5:27:23/ 167e in categorie Masters/ 537 overall.
  • Henri 5,53.41/ 175e in categorie /Grand Masters/ 635e overall.

Zelf even naar de lijsten gekeken en leuke is: er is perspectief! De snelste man uit 1962 heeft een tijd van 04:07:57 en bij de (nog) oudere heren (geboren ’44 – ’58) zijn er nog 36 mannen sneller dan ik. Leuk om te weten dat het theoretisch nog een stuk harder kan. Maar dan moet ik wel elk jaar naar de bergen. En dát lijkt me nou echt een heel goed plan!

2019: plannenmakerij

De terugreis verloopt voorspoedig, met veel velosofie onderweg. Op naar de volgende CTC Buitenlandreis! We denken al aan Zuid-Spanje. Een planning rond een bestaande Challenge is misschien niet eens nodig, want met alle route-kennis zijn we bij CTC Fietsen prima in staat om een eigen Challenge te ontwikkelen. Wel cruciaal om die Challenge er in te houden denken wij. Je leeft ergens naartoe en je bent geneigd om daar specifiek voor te trainen. 

Wie gaan er mee? Je interesse opgeven kan nu al. Met z’n vieren was het superleuk, maar het wordt natuurlijk nog leuker met meer CTC’ers. Als we zelf de Challenge ontwerpen, kunnen we dat ook heel goed variëren naar ieder wat wils. Ga sowieso maar vast trainen, want Buitenlandchallenge gaat altijd over het zoeken en verleggen van je (fiets)grenzen. Omdat dat leuk is en omdat je er sterker en fitter van wordt en vervolgens ook in eigen land net weer anders op de fiets zit!

Tot slot

Van de site van de Alpenchallenge willen we jullie deze niet onthouden:

“When the spirits are low, when the day appears dark, when work becomes monotonous, when hope hardly seems worth having, just mount a bicycle and go out for a spin down the road, without thought on anything but the ride you are taking.”

― Arthur Conan Doyle

Henri, namens Brigitte, Magiel en Karel

2018 aprilweekend (race&mtb) in Houffalize

– Anne-Marie, mountainbiker –

Vrijdagmiddag
We stappen om half 3 op de pedalen: Judith, Anneke, Gerrit-Jan, Harry, Reinaert, en ik. We hebben er zin in, we zijn terug in de Ardennen! Wat een prachtige omgeving. Het grote huis bovenop de heuvel biedt een grandioos uitzicht. Wijdse velden en bosserijen, schilderachtig mooi.

We zoeven over het asfalt naar beneden, Reinaert gidst ons naar het beginpunt van route 5. Van dalen komt dalen en nog meer dalen.. voordat we het weten staan we in hartje Houffalize. Een mooi gevarieerd trail volgt. Dat is zo lekker aan mountainbiken in dit gebied. Het ene moment fiets je over een rotsig bospad of probeer je een steile klim over leistenen te bedwingen, het andere moment rij je op een single track midden in de velden of glijdt het asfalt onder je door terwijl je een boeren gehucht passeert. Alles komt aanbod, ook de enorme kuitenbijters. Tijdens deze eerste rit pakken we zo’n 640 hoogtemeters; vergeleken daarbij is onze hometrack in Zeist zo plat als een pannenkoek.

We eindigen de rit in een geweldige Belgisch kroeg. Terwijl hond Diana over onze bikes waakt schenkt de tante van Martine Morero -tante Cor- 5 glazen la Chouffe in en hakt een ‘plateau de journe’ in elkaar. Vijf kaboutermutsen maken het tafereel af, de stemming zit er goed in!

Zaterdag
Een kraakheldere dag. We vertekken bijtijds want ’s middags zijn de onofficiële CTC-clubkampioenschappen waar wielrennen en mountainbiken gecombineerd worden; niet te missen natuurlijk!

De rit van vandaag is qua landschap weer even gevarieerd. Ronald heeft verschillende routes met elkaar verbonden. In totaal zullen we zo’n 950 hoogtemeters pakken en ook enkele technisch uitdagende stukken fietsen. We waaien aan bij ‘De School Van Bonnerue’, waar we op het erf in de tuin een pot koffie soldaat maken. De zon schijnt volop en het lijkt alsof we al dagen van huis zijn. Tegen het einde van de dag benoemen we Harry unaniem tot CTC MTB clubkampioen omdat hij ‘fearless’ een trappetje afrijdt.

Na terugkomst rusten we wat uit in het huis, en spelen op een eigen gebouwde stellage in de tuin. Door gecontroleerd op een laag tempo manoeuvres te oefenen groeit je fietscontrole enorm en neemt je zelfvertrouwen op de fiets aanzienlijk toe. Een leerzame ervaring, een heel ander gevoel dan ‘gewoon ergens overheen kletteren’.

Rond half 4 rijden we met de hele groep, wielrenners en mtb-ers, naar de brouwerij van La Chouffe. Dit is het startpunt van de clubkampioenschappen 2018. Heinz start ons 1 voor 1, tijdwaarnemers Judith en Michiel staan boven op de top en klokken de finish. Na het klimmen volgt een behendigheidsparcours, waar de mtb-ers tijd kunnen goed maken ten opzichte van de wielrenners. Leuk om te zien dat asfalt niet voor onze ‘tractoren’ is weggelegd (behalve Anneke, die weet nog enkele wielrenners achter zich te houden). De laagst geëindigden mtb-ers op de klim zegevieren op behendigheid. J!

Zondag
De laatste rit. Vandaag maken we het ons makkelijk, we volgen gewoon een kleurtje. Bijkomstig voordeel is dat de flow van het parcours overeind blijft. En dat is merkbaar; na een steile klim volgt bijvoorbeeld een stuk om te herstellen. Je kan lekker door pedalen want je rijdt in principe niet verkeerd zolang je de bordjes volgt. We stoppen bij een kerkje voor nog een laatste groepsfoto en dan zit het er alweer op.

Dit weekend was weer heerlijk! Op naar de volgende buitenlandtrip: Suggesties?


– Door Gerrit, wielrenner –

Ah, het langverwachte fietsweekend in Houffalize!

Met een aardige groep gingen we vrijdagmiddag alvast een rondje rijden, om er even in te komen. En net als altijd dringt zich bij mij tijdens de 1e klim de vraag op: “Wat is er ook alweer leuk aan klimmen?” Geen sprake meer van gezellig naast elkaar fietsen en kletsen: alle aandacht is nodig voor het omzeilen van de gaten in het creatief gestorte asfalt. En toch zoek ik ’s zomers vaak de heuvels en bergen op om te fietsen. Het is fijn om te merken dat het lukt, een goede cadans vinden en omhoog komen. Maar het echt leuke aan de heuvels is de natuur: berg- of heuvellandschappen zijn mooi. Tijdens een klim of afdaling langs een riviertje zit ik vreselijk te genieten.

Sinds ik vorige maand mijn CTC-wegkapiteinsbrevet heb, fiets ik bewust in de achterhoede. Zo kan ik het groepsproces goed in de gaten houden, goede raad geven en assistentie verlenen bij problemen. Deze plek in de achterhoede heb ik dit weekend vrijwillig op me genomen, waardoor ik diverse keren als richtpunt of windvanger voor de levensgenieters achter mij heb kunnen dienen, en hand- en spandiensten heb verricht bij panne. En, ik biecht het maar op, ik ben ook geen snelle klimmer.

In de afgelopen jaren heb ik al een keer of vijf een fijne fietscampeerreis met Cycletours gemaakt, waarbij het gezamenlijk koken en afwassen hoog in het vaandel staat. Dat koken gebeurt dan aan lange tafels, onder een luifel. En afwassen bij -daar vaak niet op berekende- sanitaire voorzieningen, op de budgetcampings die zo’n vakantie betaalbaar houden. Maar: je creëert er een mooi groepsgevoel mee.

Gelukkig is dat bij CTC niet anders. Een kok hoeft mij maar aan te kijken en hij/zij weet onmiddellijk: laat die vent maar uien snipperen! Bij Heinz, chef van de vrijdagmaaltijd, kreeg ik een upgrade: ik mocht tomaten halveren! Karel, chef zaterdag, verviel in de aloude reflex en liet me uien en knoflook snijden. Ik doe dat graag, je hebt wat om handen en drinkt er een glas bij, wat heel goed smaakt na een stevige fietstocht. De maaltijden waren lekker en gezond, met veel koolhydraten en groenten. Er had wat mij betreft wel een rookworst bij gemogen, maar vooruit, één weekend per jaar vegetarisch, dat is te overzien.

De feiten:

  • Vrijdagmiddag een rondje van 44 km met 750 hoogtemeters of een van 67 km met 1400 hoogtemeters. De korte was een mooie route en we werden meteen gewaarschuwd dat onbezorgd fietsen niet aan de orde was: er lag op veel plaatsen EOAB (extreem open asfaltbeton). Uitstekend voor de afwatering van de wegen, maar het zitcomfort was hierdoor wat minder.
  • Zaterdagochtend kon je kiezen tussen zelf fietsen of een klimclinic verzorgd door Heinz. Ik heb de clinic gedaan. Net als bij de spinninglessen werden we gestimuleerd om veel staand op de pedalen te klimmen. Je komt steilere stukken dan wel op, maar damn, het is vermoeiend. Om de boodschap van staand klimmen er goed in te hameren hadden Heinz en Saskia nog de Saint-Roch in Houffalize uitgekozen. Ik citeer een stukje van de website www.klimtijd.nl:

Rondom Houffalize zijn maar weinig echt steile beklimmingen te vinden. De Saint-Roch is daar een absolute uitzondering op. De explosieve bom klimt tussen de huizen op een gruwelijke wijze het dorp uit. […] Direct vanaf de start is duidelijk dat deze muur geen genade kent. Tussen de huizen door klimt de weg in flauwe bochten onder gruwelijke steilheid naar boven. [….] In slechts 900 meter kan deze beklimming je volledig blootleggen.

Daar is geen woord van gelogen, geen wonder dat we best trots waren dat we deze helling konden bedwingen.

  • De gecombineerde clubkampioenschappen zaterdagmiddag waren hilarisch. We begonnen met een klimtijdrit over 2 km, waarbij 100 hoogtemeters werden geklommen. Het was voor iedereen een koude start, dus het hart klopte als een bezetene. Daarna had de MTB-afdeling een behendigheidsparcours opgezet. Het bleek dat racefietsers toch wel moeite hebben met het omzeilen van pionnen en het oppakken van een pion, en surplace op de eindbestemming neerzetten. De MTB-ers lachen daar uiteraard om, en ze klopten de dunne-banden fietsers dik.
  • Als afsluitende rit vertrokken we zondag met het idee dik 100 km te fietsen, maar toen we de kans kregen om hem in te korten werd dit massaal gedaan. We hebben vanuit La Roche de Haussire beklommen. Ik citeer weer:

De Haussire is de moeilijkste beklimming van de Benelux! […] Deze bij veel wielrenners onbekende moordmachine zorgt er met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,2% over een 3.9 kilometer voor dat je benen goed vol zuur zullen lopen. Een onbekend monster van formaat.

Die hebben we dus ook gedaan: check in the box!

Tot zover de feiten. Het belangrijkste was dat het retegezellig was met z’n allen en dat we met het mooie weer in dit mooie gebied drie dagen goddelijk hebben kunnen fietsen. Allemaal bedankt en een extra pluim voor de organisatie.

Trainen in de winter

Trainen in de winter*

Door Heinz Schiller

De winter is dé periode om je duurvermogen op en uit te bouwen. Daar pluk je het hele seizoen door de vruchten van. Neemt niet weg dat echte rust ook van belang is. Een paar weken niks doen is geen ramp, sterker nog, het helpt om kleine blessures te laten herstellen. Je hoeft eigenlijk er alleen maar op te letten dat je niet te veel kilo’s aankomt!

Maar wat is nu een goede wintertraining? De kern is: je benen veel rondjes laten draaien (duurvermogen)! Aangevuld met krachttraining. Dat laatste kan zowel met als zonder fiets. Sowieso is het goed in de winter wat meer variatie op te zoeken, verschillende prikkels doen het lichaam goed. Core-stability lessen bijvoorbeeld of (als je dat leuk vindt) wat hardlopen. Maar wie met wat ambitie het komende wegseizoen wil voorbereiden legt de echte basis met duurtrainingen.

De focus bij duurtraining is gelijkmatige inspanning. Dat betekent gerieflijk uren in het zadel (kunnen) blijven zitten. Duurtraining vergroot niet je aerobe vermogen bij hoge hartslag en ook niet je snelheid, maar het levert je dit op:

  • je slaat beter koolhydraten op in je spieren en lever
  • je vervoert beter zuurstof naar de spieren die ertoe doen
  • je hart pompt beter bloed rond
  • je trapt soepeler
  • je gebruikt meer vet als brandstof

Dit alles maakt dat je efficiënter fietst en geen energie verliest. Resultaat: met minder brandstof en inspanning verder en sneller.

Maar wat kan je precies doen als het vroeg donker is, je elke dag naar je werk gaat en je in het weekend ook nog allerlei sociale verplichtingen (ook leuk) hebt. Elke dag 4 tot 5 uur op de fiets zitten gaat ‘m niet worden. Het wordt wat passen en meten maar weet dat je duurvermogen al met sprongen vooruit gaat als je elke week een lekker lange rit doet en dat aanvult met een paar kortere ritten of andere vormen van (kortere) training.

Die wekelijkse duurtraining, dat doen we bij CTC op zondag, duurt minimaal 90 minuten en wordt in een lage intensiteit gereden. Een veelgemaakte fietsersfout is dat een zware training te licht, en een lichte training te zwaar wordt afgewerkt. Resultaat: twee keer géén resultaat. Bij een duurtraining blijf je in zone 1-2, dus op 60-80 procent van je maximale hartslag. Blijf daadwerkelijk in die zones dus laat je niet verleiden om te sprinten bij de plaatsnaambordjes, je ego kan je thuis laten.

Naast de duurtraining werk je aan het sterker maken van je lichaam. Dat kan op verschillende manieren. Bij CTC bieden we bijvoorbeel core-stability lessen. Of probeer eens yoga of pilatus, heel goed voor je lichaam ook al zweet je niet. Ook een paar uurtjes in de sportschool kunnen zeker geen kwaad, mits goed begeleid (een beetje sportschool heeft gediplomeerde trainers in huis die voor jou een programma op maat kunnen maken gericht op het fietsen).

Ook spinning is een goede aanvulling. Maar let op: de reguliere spinningles in een sportschool is geen aanrader. Dat zijn eigenlijk meer fitnesstrainingen en hebben weinig tot niets van doen met het onderhouden van je fietsconditie. De nadruk in de spinningtraining moet dan liggen op kracht; beperkt afgewisseld met cardio of trainen om je omslagpunt te verleggen. In de winter is dat niet het hoogste doel.

Aan de andere kant weet je dat bij alleen duurtraining je VO2max daalt, dus het vermogen om veel zuurstof op te nemen en de verzuring uit te stellen. Je lichaam heeft in de winter wel zo af en toe een prikkel nodig om dat enigszins op niveau te houden. Dat kan heel goed door het 1 x per (maximaal) drie weken een HiiT of intensieve intervaltraining af te werken.

Ten slotte. Het ís niet altijd even makkelijk om op je fiets te stappen als het donker, nat en koud is. Een paar tips om de drempel iets makkelijker over te komen. Zorg dat je winterfiets in goede staat is en niet een seizoen heeft staan roesten. Leg al je spullen de avond ervoor klaar, zelfs in de juiste volgorde. Hou je aan een gouden regel: hoe slecht of futloos je je ook voelt, je gaat er in ieder geval 20 minuten op uit. Bijna altijd valt het dan wel mee en als je dan toch alles al aan hebt: ach, doorrijden maar. Is het weer echt te slecht, dan stap je toch op een fietstrainer thuis? Lekker muziekje erbij of een mooie natuurfilm op en gaan met de beentjes. En dan lekker lang en goed slapen, want je weet wat Jochem Uytdehaage tijdens de CTC/Stoempers workshop zei: “Hard werken, hard rusten!”

* geschreven mede op o.b.v. een artikel in FietsMagazine en tips van Alan Smeets, inspanningsfysioloog.

2017 buitenlandreis (race) Vogezen, Frankrijk

– Tekst Fab de Jonge, foto’s Fab/Anneke/Magiel –

Eind juni lijkt al weer een tijd geleden, maar toch zijn we pas een maand terug van de vierde CTC buitenlandreis. Vele kilometers, hoogtemeters, zonnestralen, zweetdruppels, maaltijden en drankjes hebben we geconsumeerd. Dit alles overgoten met de gezelligheid van een gevarieerde en fijne groep fietsers.

Omdat de Vogezen op maar zes uur rijden vanuit Utrecht liggen hadden we de eerste middag meteen al een afspraak met de Col de la Schlucht en Route des Crêtes. Tijdens dit ritje bleek al snel dat het een heerlijke week zou worden over rustige wegen, door mooie natuur en in de volle zon met hoge temperaturen. De eerste paar nachten hebben we doorgebracht in een chambres et tables d’hôtes (Frans voor Bed & Breakfast inclusief diner). Volgens goede traditie (…) was dit verblijf gelegen bovenaan een pittig klimmetje, wat ook nog een Strava-segment bleek te zijn. Ondanks/dankzij dat het eten volledig vegetarisch was, bleek dit een uitstekende uitvalsbasis voor een paar mooie fietsritten en wandeltochten (lahardalle.eu). Maaltijden gericht op sporters, de kamers prima, en de twee Nederlandse eigenaars allervriendelijkst.

Na een paar mooie ritten -en uiteraard het behalen van de KOM en QOM op het klimmetje- konden we voor het tweede deel van ons verblijf door naar een hotel in de buurt van Mulhouse. Daar in de vlakte bleek pas echt hoe warm het was. Ons voorgenomen middagtripje hebben we daar dan ook direct aangepast naar een avondrondje. Vanaf de volgende ochtend ging het vizier al langzaam richting de cyclosportieve L’Alsacienne. Een tocht die vergelijkbaar is met de meer bekende Trois Ballons en daar zeker niet voor onderdoet in zwaarte. Als voorbereiding hebben we een deel van het parcours gefietst en hebben we flink wat Vogezencols beklommen. Grand Ballon, Petit Ballon, Ballon de Servance en Ballon d’Alsace zijn een paar beklimmingen die we hebben afgevinkt. La Planche de Belles Filles hebben we even aan ons voorbij laten gaan tijdens een zoektocht naar een goede middagmaaltijd, en met een blik op de stijgingspercentages. Wel hebben we op het terras van het hotel heerlijk kunnen dineren en ook nog kunnen aanschuiven bij een BBQ in Parijse stijl die vergezeld ging van flinke aantallen juni-kevers.

De apotheose van de week werd dit jaar gevormd door de L’Alsacienne, waar ieder de afstand met hoogtemeters kon uitkiezen die het beste bij hem/haar paste. Ieder van ons heeft de tocht uitgefietst met een meer dan persoonlijke voldoening. Speciale vermelding is er nog voor Anneke die in haar categorie de eerste prijs wegsleepte en als tweede dame overall eindigde, hulde voor die prestatie!

Samen met Anneke, Diederik, Hillie, Magiel, Michel, Michiel, Ronald en Wim was het wederom een toffe week met vooral veel hoogtepunten waar ik met veel plezier aan terugdenk!

 

2017 aprilweekend (race&mtb) Willingen, Duitsland

– door Camille van der Harten, wielrenner –

Als herintredende fietser was het voor mij een weerzien met heuvels en steile klimmen. Na een jaartje op zondagochtend regelmatig te hebben meegefietst met CTC dacht ik er wel klaar voor te zijn. Dat was wat opportunistisch – het was voor mij aanhaken en harken. En dan vraagt Saskia mij ook nog een verslagje te maken.

Dat doe ik graag want het was een super leuk en gezellig weekend! Een geweldig leuke groep, een schitterend huis, een super kok (dank Heinz) en mooie tochten. En ook een  weekend met de Garmin gadgets en de koppeling met Strava en Relive. Het begon al in de voorbereiding, met de mails en whatsapp-groep. Vooruitzicht op een mooie omgeving die van te voren al werd verkend door Saskia en Heinz. Er waren chauffeurs, en gelukkigen die konden meerijden.

Ik werd vrijdagmorgen opgehaald door Magiel en Michel, en zoals het hoort bij Magiel gingen wij meteen op kop richting Willingen. Gerrit Jan, met Reinart en Boukje, zat vlak achter ons gevolgd door Giel en Karel. Wij arriveerden als eersten rond half 1 in Willingen waar wij door de vriendelijke Frau Hausmeister werden opgewacht. Zij leidde ons rond in het mooie huis met alle faciliteiten en vooral een uiterst zorgvuldig ingerichte keuken. Snel na ons arriveerden de anderen en wij besloten een rondje te gaan fietsen.

Magiel was al vertrokken voor een eigen ronde en Gerrit Jan en Reinart gingen op hun mountainbike hun eerste tocht maken. Boukje, Giel, Karel, Michel en ik besloten een rondje te maken van 64 km met 1365 hoogtemeters. Na 8 km en de eerste 160 hoogtemeters besloten Boukje en ik samen verder te gaan, zodat Giel, Karel en Michel sneller konden doorrijden. Boukje en ik waren van plan een kortere variant te rijden, maar mijn Garmin dacht daar anders over. Het werd toch nog een tocht van zo’n 48 km en ruim 800 hoogtemeters. Daar waren ondertussen ook Saskia en Heinz gearriveerd. Jeroen en Henri waren er ook en zij hadden ook nog de tijd gehad om een stuk te fietsen. Later arriveerden ook Anneke en Fab, Michiel en Marije en Cor-Jan.

Terwijl we aan het borrelen waren zorgde Heinz voor het diner. Verschillende gangen in Italiaanse vegetarische sfeer werden met een toelichting van Heinz opgediend. Het was heerlijk. Na een gezellige avond, waar bleek dat we allemaal toch geen totale vreemden voor elkaar waren, zocht iedereen zijn kamer op.

Zaterdagochtend begon relaxed. Half 9 ontbijt waarna we ons klaarmaakte voor de klimtraining onder leiding van Heinz. Magiel, Fab en Michiel vertrokken voor een eigen koers. Reinart, Gerrit Jan en Anneke gingen mountainbiken. Saskia en Heinz hadden een mooie tocht uitgezet. Het eerste stuk ging na een korte klim vooral bergafwaarts. Dat was een mooi stuk om teamfietsen met doordraaien te oefenen. Na een korte stop bij de stuwdam van de Diemelsee, volgens Henri een van de oudste stuwdammen van Duistsland, gingen we gestaag bergop. Voorbij het dorpje Heringhausen lag onze eerste steile uitdaging bergop en weer naar beneden. Dit was een geasfalteerd landbouwweggetje, een zijstraat van de hoofdweg met de toepasselijke naam Seestrasse. Nadat we dit klimmetje twee keer hadden gedaan gingen we weer verder langs het meer en de rivier de Diemel. Bij Hemmighausen lieten we de rivier achter ons en lag er een mooie klim op ons te wachten. Die werd door iedereen nog een keer gefietst terwijl ik er in gezelschap van Henri voor koos om even uit te rusten in het gras op de top. Daarna gingen wij weer verder richting Willingen, waar we nog een laatste klimmetje hadden richting ons huis.

Na de lunch was het tijd voor het eerste CTC Clubkampioenschap. Een heuse bergtijdrit van 1,8 km, uitgezet door Henri en Heinz. De kenners hielden het op een proloog, vanwege de korte explosieve afstand. Fietsen werden geprepareerd en alle overtollige grammetjes werden verwijderd. Voor deze uitdaging had iedereen zich weer gemeld, terwijl wij berichten ontvingen van de moutainbikers dat zij zwaar moesten ‘afzien’ en nog onderweg waren. De tijdrit ging van start met de snelle heren als eersten. Wat opviel was de haperende tijdwaarneming en doorschietende renners die vergaten een bocht te nemen. Uiteindelijk werd onder leiding van de uitstekende jurering door Henri en Heinz toch een resultaat behaald. ’s Avonds tijdens het alweer uitstekende diner zorgde Henri voor een uiterst transparante prijsuitreiking waarin iedereen winnaar werd in zijn eigen categorie. Er was nog wel enige discussie en twijfel. Uiteindelijk werd duidelijk dat de de snelste tijd was neergezet door Magiel, die zich terecht mocht kronen tot winnaar.  Iedereen kreeg een prijs – hoewel het mij niet duidelijk is hoeveel stenen uiteindelijk meegenomen zijn naar Nederland.

Zondagochtend werden wij weer rond half 9 verwacht voor het ontbijt. Afspraak was om rond half 10 te gaan fietsen. Door de prestatie van Max Verstappen in China begonnen we uiteindelijk wat later. We vertrokken voor een tocht van 100+ km. Boukje, Cor-Jan, Marije en ik reden de eerste 40 km mee met deze groep om daarna zelf een kortere variant te rijden. We kwamen helaas geen Kneipe tegen voor ‘kaffee und kuchen’. Dat had ik namelijk aangeboden, omdat er vaak op mij moest worden gewacht. Na onze splitsing kwamen wij na de lunch de andere groep weer tegen in Winterberg. Zij waren daar net neergestreken.  Vervolgens dachten wij dat we rustig zouden kunnen terugrijden naar Willingen, maar niets was minder waar. We moesten nog een paar venijnige klimmetjes nemen en uiteindelijk werden wij op de laatste klim voor aankomst weer bijgehaald door de grote groep. Het was een heerlijke ochtend – lekker gefietst.

Na thuiskomst gingen we na een late lunch weer terug naar Nederland. Voldaan en terugkijkend op een hartstikke leuk weekend met mooie fietstochten, lekker eten en heel veel gezelligheid. Top – dank allemaal!

– door Reinart Koops, mountainbiker –

Vrijdagochtend om 9 uur vertrokken wij, MTB-ers Gerrit Jan en Reinart samen met Boukje (race) in GJ’s bolide richting Willingen, Duitsland. Vroeg in de middag komen wij aan.Het weer is goed. Wij kunnen niet wachten en vertrekken een halfuur later vanuit Schwalefeld. Gelijk hebben wij het naar ons zin, het landschap is mooi met heuvels links en een bosbeek rechts beneden ons.

In Willingen pakken wij route 27 op voor 50 kilometer met 900 hoogtemeters. Daar fietsen wij de paden en steile heuvels op. Al snel zien wij onze eerste top, da’s effe wat anders dan Zeist. We praten nog even maar worden snel koest. Na de top volgt de beloning in een lange afdaling door een dennenbos. Snel volgt echter de volgende beklimming en zo gaat het verder.

Middenin het donkere dennenbos komen wij een groepje verdwaalde MTB-ers tegen. Na wat Duits heen-en-weer gekletst blijken het Nederlanders te zijn. Het groepje jonge mannen op het juiste spoor gezet. Al snel denderen ze met hun fully’s met groot verzet ons voorbij. We wilden nog roepen “Uit je zadel man!”, maar het was al te laat. Onbezonnenheid of een geplande stop?  Daar ging er één over de kop.  Een ander verdween na een stuurfout in het bos. Een shortcut ? Zeker een gewaagde, want die takken geven niet mee. Een paar kilometers verderop lagen ze al ras, uitgeteld, met bebloede koppen in het gras.

Wij reden in een gestaag tempo fluitend verder de heuvels op. Voelden ons goed, dronken wat en hadden geen zorgen aan ons hoofd. Weer een heuvel op en gelijk na een bocht een steil grindpad naar beneden. Snel uit het zadel, kont naar achteren, staand op de pedalen, geen rust voor de vermoeide leden. Onderweg komen wij bovenlangs de skipiste van Usseln. De afdaling is zelfs zonder ski’s heftig. Terug in Willingen drinken wij op terras met uitzicht op de skipiste een paar Erdinger’s . Daarna afzakken naar Schwalefeld  voor de nabeschouwing en het afpilsen in ons mooie onderkomen.

’s Avonds een heerlijke primi met pasta met pesto en daarna een secondi van India’s brood, bloemkool, tomaten en komkommer begeleid door wijn en bier. Wat is het wielerleven goed!

Zaterdag: Ontbijt, met brood, bonen en eieren, wat kan ons nog gebeuren die dag. Samen met Anneke vertrekken we voor route 45, 60 km met 1500 hgt. Het beloven weer flinke klimmen en spectaculaire afdalingen te worden. Net de koffie achter de kiezen en koud 5 minuten onderweg of daar doemt de eerste steile bosklim al op. Schakelen bijtrappen en nog eens schakelen, daarna puffen, hijgen en zweten en blijven draaien en doortrappen. Met de laatste 20 meter in het vizier en bijna op de top, brak het lijntje bij de mannen en was het omvallen of afrollen. Alleen unsere Spitzenkonigin pedaleerde met gemak naar de top.

Kwam je dan uiteindelijk boven dan stond daar onze blitzlicht Photographer Gert Jan op de top. Geen tijd om je shirt rechttrekken of voor een lach op je gezicht maar direct de flitslamp voor je kop. Dan weer verder naar beneden. Met de blik strak vooruit, niet naar beneden kijkend in de donkere ski-schacht. Hobbelend over boomwortels, stuiterend over keien, scheren wij links en rechts langs bomen in een achtbaanvaart naar het dal. Hoe vertel ik het mijn moeder, is dit fijn? Nee dit is niet fijn, dit is geweldig! Over single tracks en smalle bospadjes vervolgen wij onze weg richting de Langenberg. Uiteindelijk bereiken wij via een hoogplateau de Langenberg met 843m het hoogste punt van Sauerland. Daar aangekomen duikt Gertjan gelijk op de hangmat

Gelukkig hebben we goed ontbeten , want met zero horeca en met slechts 1 krentenbol met z’n drieën houdt het niet over. Ja daar rij je dan in Niemandsland, geen hond of Bauernhof te bekennen en ook het water raakt op. Een eindje verder rijden we boven op de piste in Willingen dwars door de eeuwige sneeuw. Tijd om onze bidons te vullen.  Terug op de basis, komen wij lekker bij in het zonnetje met een Warsteiner.

Daarna met zijn allen genieten van de door Heinz bereide wielermaaltijd. Verkocht niet Abel zijn eerste geboorterecht aan Ezau voor een bord linzen? Na Heinz’s bietensoep en linzenschotel is zelfs je (schoon)moeder niet meer veilig.

Zondag: vandaag sluit Jeroen ook aan. Met zijn vieren vertrekken wij voor Route 30, 45km 1150 hgt naar de Diemelsee. Het weer vandaag is heerlijk, 18 C dus kortebroek-en-shirten-weer. Ook vandaag wordt ons niets bespaard. Direct worden wij getest bij dezelfde berg en vallen wij door de mand. Wat blijft die klim toch lastig en wat zijn onze lijven zwaar. Vandaag lijken de klimmen en afdalingen nog zwaarder en langer te worden. Is het het weer of zit het tussen de oren ?

Der Abtallungspezialist Jeroen toont weer eens zijn specialisme in de afdalingen. Hij snelt weg en is niet te volgen. Pas onderaan de berg zien wij hem terug rustend in het veld, terwijl bij ons de adrenaline nog door de bloedvaten giert. Halverwege zetten wij GJ op een zijspoor, ja genoeg is genoeg, voor een shortcut richting Schwalefeld. Later die dag vernemen wij dat hij het toch gehaald heeft. Over onkruid gesproken. Dit keer hebben wij geluk, we vinden zowaar een eettentje met Hollandische spezialitaten bij der Diemelsee. “He he, eindelijk vlees” roepen wij in koor. Daarna vervolgen wij weer onze weg

Terwijl het groen voor ons wegschiet, neuriën wij zacht een wielerlied:

“Hij kijkt vooruit ziet niets. Hij denkt niet na hij fietst
Al doen zijn benen pijn. Hij moet de snelste zijn
Ze halen nooit meer in. Hij denkt: verdomd ik win
Met de laatste meter in zicht, breekt hij dan toch en zwicht
Vallen of afrollen is wat rest en hij deed nog zo zijn best”

Na nog een aantal forse klimmen en spectaculaire afdalingen, mooi vastgelegd door Jeroen komen wij aan in Schwalefeld. Daar omkleden, inpakken en vervolgens verlaten wij Sauerland voor…even…

2016 buitenlandreis (race) Megeve, Franse Alpen

2016 Megeve_32

Fietsen in de bergen met onstabiele hogedrukgebieden
-door Diederik van Dorth-

Van 28 mei tot 6 juni vond de buitenlandreis van CTC plaats, gekozen was voor de omgeving van Megeve in de Franse Alpen. Een mooie streek met diverse bekende en minder bekende cols. Behalve het maken van mooie tochten gedurende de week was het doel ook het rijden van de cyclo Time Megeve Montblanc op zondag, de laatste dag van onze fietsweek.

De deelnemers dit jaar waren Anneke, Brigitte, Fabricio, Magiel, Andries, Ronald, Reinhard, Erwin en Diederik. Naast vaste gastrijder Wim (vader van Fab) was er ook nog een nieuw buitenlid: Michiel Valk.

Fiets je in de bergen dan wil je natuurlijk het liefst mooi weer. Maar helaas voor ons lag er tijdens deze week geen stabiel hogedruk gebied boven de Franse Alpen. Het was elke dag weer even afwachten wat de weergoden voor ons in petto hadden. Maar achteraf bezien hebben we nagenoeg alles kunnen fietsen wat we wilden, en regende het op de ene berg dan was het in het volgende dal toch weer droog.
2016 Megeve_26Bijzonder waren ook de hoge sneeuwwallen waar je tussendoor fietste als je bovenop een col kwam. Wel moesten er in de loop van de week nieuwe remblokjes worden gekocht want die sleten natuurlijk erg hard op het natte wegdek.

Voor de kenners van het gebied een opsomming van enkele bekendere beklimmingen die we deden: Col de Saisies, Col du Joly, Col des Aravis en de Col de la Croix Fry. De Tour de France doet deze zomer dit gebied 3 keer (!) aan en een aantal van ons reed het parcours van de klimtijdrit naar Megeve.

Op zondag was de cyclo Time Megeve Montblanc. Er was keuze tussen de afstanden 90 (2.000 hoogtemeters), 120 (2.800 hoogtemeters) en 145 km (3.800 hoogtemeters). Het weer was op deze dag goed, de tocht prachtig en alle CTC-ers en buitenleden hebben de door hen gekozen afstand goed en veilig kunnen volbrengen.

Deze succesvolle dag (en daarmee ook de hele week) werd afgesloten met een zeer gezellige en lekkere kaasfondue in het plaatselijke restaurant.

Foto’s Zijn van Diederik en Magiel:

2016 aprilweekend (race&mtb) Nordeifel, Duitsland

2016apr CTC Nordeifel_Monschau 36Trainingsweekend in de Nordeifel
-Boukje de Haan-

Gingen we in 2015 nog naar Limburg, in 2016 vond het jaarlijkse trainingsweekend van 8 t/m 10 april plaats in de Nordeifel, op ruim 200 km van Utrecht. In totaal gingen dertien fietsers mee naar Monschau, waar CTC een prachtig vakantiehuis aan de rand van het dorp had gehuurd. De meesten vertrokken op vrijdagochtend, om ’s middags alvast een tochtje te kunnen maken. We spraken af om eerst in Monschau te lunchen, en daarna pas naar het huis te gaan. Hadden we dat maar niet gedaan….

In een vreemde loods met allemaal souvenir kraampjes gingen we lunchen. Na een lekker kopje soep, curryworst met friet én een apfelstrudel zochten we de auto’s weer op. De uitgang van het parkeerdek was niet gemakkelijk te vinden en uiteindelijk werden we onder een parkeerdek door naar de uitgang geleid. We hadden al gezien dat Erwin twee fietsen op het dak van de auto had staan, dus stuurden we hem een berichtje om hem te waarschuwen dat hij met de fietsen op het dak waarschijnlijk niet van het parkeerdek kon rijden. Nog maar net in het huisje ontvingen we bericht dat er twee fietsen ‘overleden’ waren. Eerst dachten we nog dat ze een grapje maakten, maar helaas. Erwin was nietsvermoedend met z’n auto tegen het parkeerdek geknald. Het resultaat: één fiets van de auto gevallen, twee fietsframes geknakt en ook het autodak ontwricht. Wat een pech, en wat een ongelukkige start van het fietsweekend. Henk en Reinart herstelden zich razendsnel en wilden maar één ding: snel een fiets huren zodat ze toch konden gaan fietsen. Wat een veerkracht!

Diederik, Anneke, Fab en ik maakten ’s middags ons eerste tochtje. Magiel was al eerder op de fiets vertrokken. Omdat Monschau in een dal ligt begon de tocht met een klimmetje. Daarna hebben we een ontspannen een redelijk vlak opwarmingsritje gemaakt. Terug in het vakantiehuisje stond meesterkok Heinz al in de keuken; wat een luxe! Heinz en Saskia bleken onderweg ook schade opgelopen te hebben. Bij het uitparkeren in Utrecht kwam het achterwiel van de fiets van Jeroen klem te zitten. Gelukkig had Rinus van Cycle Works direct een ander wiel voor hen. Later bleek dat Jeroen net die week een nieuw achterwiel + band had gekocht vanwege een kleine slag in het oude wiel; hij had er nog geen centimeter met het nieuwe wiel gefietst….

2016apr CTC Nordeifel_Monschau 11Jeroen, Nicole en Judith kwamen ’s avonds. De groep was daarmee compleet, en er kon gegeten worden. Heinz verwende ons met een heerlijk voorgerecht, een tussengerecht én een hoofdgerecht. Daarna werden de plannen voor de zaterdag besproken.

Zaterdagochtend was het ontbijt om 8 uur. Het was ’s nachts koud geweest en de ijsbloemen stonden op de ramen, maar de lucht was strak blauw. Op verzoek van Fab maakte Heinz een Jamie Oliver variant van een ‘full English breakfast’. Heerlijk! Rond half 10 vertrokken Henk en Reinart op hun gehuurde mountainbikes voor een tochtje, en maakten wij ons klaar voor de gezamenlijke ochtendtraining. De klim uit het dal was steil (tot 15%), maar gelukkig konden we daarna bijkomen. Via een oude spoorweg (nu geasfalteerd fietspad) reden we naar het startpunt van ons trainingsrondje met een langere en een kortere klim. De opdracht: een ronde in hoge cadans klimmen (schakelen!) en daarna een ronde op kracht klimmen (deels staand). Na de training volgde lunch in het huis. Henk en Reinart waren inmiddels ook weer terug. De route die ze hadden uitgestippeld bleek zeer pittig, meer geschikt voor professionals. Ze hadden al met al vooral met hun fiets op de schouders gelopen en Henk had een ongelukkige val gemaakt met pijnlijke ribben als gevolg.

Ik vond het wel genoeg voor die dag. Om energie te sparen voor de volgende dag besloot ik ’s middags thuis te blijven. Heinz bleef ook thuis, om in alle rust het avondeten te kunnen voorbereiden. De rest vertrok voor een middagrondje. Diederik hield het kort rondje omdat hij aan het eind van de middag alweer terug naar Utrecht moest. Ik heb die middag heerlijk op het terras van het huisje in de zon gezeten, en daarna het pittoreske dorpje verkend. De middagploeg kwam niet helemaal schadevrij terug. De fietsketting van Jeroen brak, maar werd ter plaatse door hem zelf snel en vaardig hersteld waarna hij weer door kon rijden. De bovenbenen van Erwin gingen protesteren. Hij kon geen kracht meer zetten en moest door Magiel met de auto opgehaald worden. Opnieuw maakte Heinz een heerlijke avondmaaltijd en daarna stippelden Magiel en Saskia de route voor zondag uit. Het plan: in totaal zo’n 100 kilometer met ruim 2000 hoogtemeters, met de mogelijkheid om na 70 kilometer af te snijden. Een aantrekkelijke optie voor Nicole, Judith en mij.

Anneke zette de wekker extra vroeg om zondagochtend eerst nog 12 kilometer te gaan hardlopen; haar laatste lange training voor de marathon van 16 april. Henk had teveel last van zijn ribben en besloot niet meer te gaan fietsen. Erwin besloot het rustig aan te doen en ging met Reinart een ontspannen tochtje maken door België. Wij vertrokken daarom met z’n negenen. De bewolking trok snel weg en het werd een stralende dag. Het fietsen ging heerlijk en het was fijn te ervaren dat de automobilisten zoveel rekening hielden met fietsers. Voor de motoren moest je meer oppassen. Vlak voor Schmidt, het plaatsje waar we wilden lunchen, raakte ik de groep kwijt. Stom dat ik mijn telefoon in het huisje had laten liggen. Ik kwam wel bij een prachtig stuwmeer terecht. Ik ben omgedraaid en eenmaal op de weg naar Schmidt kwam Fab me tegemoet gefietst. Dank je wel Fab!

2016apr CTC Nordeifel_Monschau 35In Schmidt was volgens Magiel, die vooruit gefietst was, geen goede lunchplek en dus reserveerde hij een tafeltje in een dorpje verderop. Dat betekende nóg verder fietsen, pff. We kwamen in een wat oubollig 50+ restaurant terecht, waar een organist live-muziek speelde. Nicole en ik probeerden de muziek te herkennen; volgens Jeroen het begin van een CTC koortje voor het eerste lustrum. Wel heel aardig personeel trouwens, alle fietsen mochten we veilig binnen neerzetten. De meesten kozen voor Strammer-Max en er ontstond een discussie of ‘uitsmijter’ de juiste vertaling hiervoor is, en of het klopt dat hier spiegeleieren bij horen. Volgens Saskia moest je de eierdooier kapot prikken, maar nee, bij Strammer-Max eet je spiegeleieren. Kort na de lunch kozen Judith, Nicole en ik voor de kortere route naar huis. Heerlijk uitfietsen over de geasfalteerde spoorbaan, een klein klimmetje en toen de steile afdaling naar huis: 96 kilometer op de teller! Al snel waren ook Saskia, Heinz, Jeroen, Anneke en Fab terug. Na het douchen hebben we alle restjes uit de koelkast opgegeten, en toen in de auto terug naar Utrecht.

Een geweldig weekend, dankzij het gezelschap, het huisje, het heerlijke eten, het prachtige weer en de mooie omgeving. Ik heb me vooraf best zorgen gemaakt of ik dit allemaal wel zou kunnen, zowel het klimmen als het dalen. Blij dat het gelukt was, weer een stapje gezet! Dank je wel CTC voor de organisatie, en dank je wel Heinz voor het heerlijke eten. Hopelijk volgend jaar weer! En Henk, wat een veerkracht. Fiets kapot, lijf beschadigd, maar een positief brein!

2015 24h Radmarathon Grieskirchen, Oostenrijk

Wolfgang, solorijder CTC Nachtschwärmer
24 uur koersen – Is dat nou leuk?

24 Stunden Radmarathon GrieskirchenMiddernacht in het stadje Grieskirchen, gelegen tussen glooiende korenvelden van het Oostenrijkse Alpenvorland, frisse 16 graden in een sterrenverlichte, glasheldere nacht. De eeuwenoude gevels ondergedompeld in het goudgele licht van straatlantaarns, muziek weerkaatst tussen de huizen. Sporadisch schieten renners op racefietsen door de afgezette binnenstad, gefocust en gehaast, langs een lange rij van bestelbusjes, partytenten en containers, aangemoedigd door een enkeling hebben ze nul besef van hun hoofdrol in dit pittoreske tafereel.

Leuk ?? … Nee, leuk is echt wel anders. Pas de helft van de race verreden, 360 km gekoerst.

Een echte wedstrijd, dat wel, voortdurend bezig met je prestatie, zo veel mogelijk zuinig rijden. Net ingehaald door twee snellere renners, aanhaken of verder op je eigen tempo doorstoempen… Weer niet goed geanticipeerd, te lang geaarzeld met je beslissing, dan maar toch dat sprintje trekken naar het laatste wiel, een paar kilometer vals plat naar beneden, meegesleurd, weer kracht gespaard. Klimmen dan weer op eigen tempo, anders vreet het energie, consequent op het buitenblad, dat wel, dan ben je het snelst boven, je hartslag net onder het maximum gehouden, lonkt al gauw weer de afdaling. In de bevoorradingszone bovenop nog een stuk banaan en een beker drinken aangepakt, haastig weggewerkt, zit je meteen weer op volle snelheid. Onderaan de helling dan een terugdraaiende bocht, is altijd wel uitkijken, zeker met dat gootje waar je overheen moet. En op het vlakke weer omkijken naar wat medestrijders om aan te haken, vlakke kilometers tegen de wind in. Dit keer geen geluk, dan maar op eigen kracht!, liggend op je tijdritstuur, genadeloos bikkelen tot de volgende klim.

Saai ?? … Nee, saai is het niet, elk rondje is anders, voortdurend bezig met de koers, geen tijd om in de tunnel van je gedachten stil te staan.

In het in rennerskamp net gehoord dat ik in het klassement ben opgeklommen naar de vierde plek, in mijn leeftijdscategorie dat wel, maar toch! Dit geeft aanvullende motivatie om nog harder door te gaan, zicht op het podium, dus wie weet …

Later steady state in de nacht, de autopiloot staat aan, alle gevaren van het parcours reeds opgeslagen in je geheugen, zo doezel je bijna weg in de duisternis. Focussen man, wakker blijven! Het is uitkijken naar de schemering, de eerste lichtgrijze streep aan de horizon, het oplossen van de nacht in het heiige ochtendlicht, en kort daarna, het rijzen van een gloedrode vuurbal met de eerste, verwarmende zonnestraal. Wanneer zal het zover zijn? Rondjes aftellen tot dat moment. Zeven rondjes later gaat met eerste ochtendschemering ook deze nacht ten einde.

Het moeilijkste moment dan tegen 9u. Inmiddels is het heet geworden, onbarmhartig vermoeid is het veel te warm om nog lekker te fietsen. De cafeïne werkt al lang niet meer, het beste is eraf, doorbijten op karakter. Nog drie uur te gaan, een halve eeuwigheid!, zo lijkt het wel!

Bijna weer middag in het stadje Grieskirchen, 30 rondjes zitten erop. Het is mooi geweest, 645 km gereden, meer dan ooit van tevoren gedroomd, word ik gegrepen door een alomvattende vermoeidheid. Nu beslissen over een volgende keer, No way!, te vers nog de geleden pijn.

Een week later, in de auto op weg naar huis, ben ik al weer bezig de race kritisch te analyseren. Toch nog 2 uur stilstand gehad, dat is veel te veel, in begin niet altijd slim gereden, zuiniger aandoen, meer profiteren van je tegenstanders, daarmee zouden tenminste 3 rondjes meer haalbaar moeten zijn. De pijn van een week geleden ben ik al lang weer vergeten, het overheerst het euforische gevoel van de overwinning, een overwinning met name over je zelf… en zachtjes beginnen de contouren van een volgende uitdaging concrete vormen aan te nemen.

GRIESKIRCHEN24AlbertkleurAlbert, CTC Nachtschwärmer estafetteteam
Zingend door de nacht…

Naast solo-Radfahrer Wolfgang Wieser was CTC met een mixed team vertegenwoordigd. Doel was, net als bij de solorijders, om een zo groot mogelijke afstand af te leggen in 24 uur. Het parcours: 21,5 km door het glooiende gebied rond het niet perse heel erg pittoresque Grieskirchen met daarin 2 klimmetjes opgenomen.

Bij Wolfgang thuis hadden we al voorzichtig zitten rekenen met schema’s en gemiddeldes van rond de 28-30 km p/uur (meegenomen dat er geklommen moest worden + dat we een flink deel in het duister zouden fietsen). Dat zou zo’n 600 km betekenen. Na onze eerste verkenning stelden we dat echter bij en gingen voor een afstand van boven de 700 km en een gemiddelde van boven de dertig. Dat moest haalbaar zijn. Zeker gezien de door Wolfgang geregelde appartementen in een Bauerhof 10 km verderop die de ideale voorbereidingsplek bleken. Alles zeer relaxed, net als de sfeer onderling.

Het eerste deel reden we allemaal op ons individuele niveau een superrondje, om daarna te merken dat de tweede beurt behoorlijk zwaar was. Doseren dus. Al snel bleek ook dat je op 3 manieren kon rijden: solo (snel), met een maat op het parcours (sneller) of in een groep (snelst). Met name in die laatste variant kon je vaak tijd winnen en energie besparen. Allemaal reden we zowel solo als in groep, op veel plekken luid aangemoedigd door publiek en in Grieskirchen door teamgenoten: Gib Gas!

Hoogtepunt werd het rijden door de schemer en in de nacht. Met kop- en helmlamp over het zwarte asfalt, geleid door de witte strepen en de kattenogen langs de weg. Heel soms afgewisseld door twee echte reeënogen en het geluid van de nachtvogels. Hier kwam het liedje bij me op… ‘dit is een nacht die je normaal alleen in films ziet, dit is een nacht die wordt bezongen in het mooiste lied…’ Onvergetelijk in atmosfeer in combinatie met het tijdrijden en het wachten…

Wat hadden we ‘n mazzel met het zwoele weer en de prachtige zonsopkomst (ik geloof dat Saskia toen reed)… In de ochtend volmaakten we onze tocht en haalde onze doelstelling met verve: 36 rondes hardrijden en 784 km afleggen, dat is toch van München naar Utrecht binnen 24 uur 🙂

Ondertussen draaide Wolfgang in zijn eentje, samen met nog 150 andere solofanaten, in zijn uppie zijn rondjes. Daarbij verzorgd en gemotiveerd (voor zover nodig) door Marian om in zijn categorie (iets met leeftijd) als vijfde te eindigen met een respectabele afstand van 645 kilometer. Daarvoor namen we ons CTC-petje diep af.

In onze categorie: de mixed team werden we ook vijfde. Daar droeg de tijdwaarneming van Charlotte zeker aan bij (dat kan en moet sneller Fab!!) Maar bovenal kregen het geel-groen-glooiende landschap, de zwart-zwoele-nacht en het teamgevoel een vaste plek in ons hart en geheugen. Een Topbelevenis!

 


   		   	

2015 buitenlandreis (race) Ventoux et Vercors, Frankrijk

Voor het tweede jaar op rij was er dit jaar een CTC buitenlandreis. Deze traditionele fietsweek vindt in het voorseizoen plaats en sluit altijd af met een cyclosportieve. Dit jaar was de bestemming Zuid-Frankrijk waar we onderaan de Mont Ventoux een mooi huisje met verwarmd zwembad tot onze beschikking hadden. 2015 CTC Frankrijkweek_001 Van hieruit werden in een paar dagen een aantal mooie tochten gefietst en is uiteraard ook de Mont Ventoux beklommen. Deze tot de verbeelding sprekende mythische berg doet zijn naam eer aan met een beklimming van 21 kilometer en een gemiddelde stijging van meer dan 7%. De boeken die we er in de voorbereiding over hadden gelezen, de films die we hadden gezien en de verhalen die we hadden gehoord kwamen allemaal tot leven in het prachtige en zonovergoten landschap met afwisselend bos en krijtrotsen.

Omdat de geselecteerde cyclosportieve wat verder naar het Noorden, in de Vercors, plaatsvond werd halverwege de week naar die regio verplaatst. De bijna 300 kilometer werden door de meesten met de auto afgelegd en door een iemand per fiets! De Vercors is een vrij onbekend maar zeer mooi fietsgebied. Uitgestrekte hoogvlaktes worden doorsneden door diverse rivieren waardoor een grote variatie aan zogenaamde ‘gorges’ is ontstaan. Deze kloofdalen staan garant voor mooie plaatjes en niet al te steile beklimmingen. In de voorbereiding op de cyclosportieve werden een aantal ritten gereden waaronder de beklimming vanuit Grenoble naar Villard de Lans.

2015 CTC Frankrijkweek_022Al dit fietswerk leidde uiteindelijk tot de afsluiting van onze fietsweek, de ‘Challenge Vercors’. Een van de bijzondere dingen van deze cyclo is dat er op zaterdag een speciale damesversie wordt vereden. Vanuit onze groep deed Marian hieraan mee in een peloton van ongeveer 80 dames heeft zij bijna 100km geklommen en gedaald om daarna vermoeid en voldaan over de streep te komen. De dag erna vond de tocht plaats die voor zowel dames als heren was opengesteld. De Challenge Vercors is geen massale cyclo en met nog geen 1000 deelnemers aan de start ademt de organisatie een ruime mate van ontspannenheid uit. Dit komt ook terug in het parcours waar het nooit echt heel steil wordt, de hoogtemeters beperkt zijn en het asfalt er goed bij ligt. Ieder heeft de tocht naar eigen voldoening volbracht en een zilveren of gouden tijd gereden. Anneke mocht na afloop zelfs op het podium een heuze bokaal in ontvangst nemen omdat ze als derde in haar categorie was geeindigd!

Al met al was het ook dit jaar weer een mooie fietsweek die ook de nodige ontspanning en gezelligheid meebracht. Magiel en Fabricio bedankt voor de perfecte organisatie. Over een bestemming voor volgend jaar wordt al weer driftig gespeculeerd, want tradities moeten in ere gehouden worden…..

Foto’s met dank aan Wolfgang Wieser en Magiel van den Bliek

2015 CTC Frankrijkweek_0012015 CTC Frankrijkweek_002 2015 CTC Frankrijkweek_003 2015 CTC Frankrijkweek_004 2015 CTC Frankrijkweek_007 2015 CTC Frankrijkweek_008 2015 CTC Frankrijkweek_009 2015 CTC Frankrijkweek_010 2015 CTC Frankrijkweek_011 2015 CTC Frankrijkweek_012 2015 CTC Frankrijkweek_013 2015 CTC Frankrijkweek_014 2015 CTC Frankrijkweek_015 2015 CTC Frankrijkweek_016 2015 CTC Frankrijkweek_017 2015 CTC Frankrijkweek_018 2015 CTC Frankrijkweek_019 2015 CTC Frankrijkweek_020 2015 CTC Frankrijkweek_021 2015 CTC Frankrijkweek_022 2015 CTC Frankrijkweek_023 2015 CTC Frankrijkweek_024 2015 CTC Frankrijkweek_025 2015 CTC Frankrijkweek_026 2015 CTC Frankrijkweek_027 2015 CTC Frankrijkweek_028 2015 CTC Frankrijkweek_029