2016 aprilweekend (race&mtb) Nordeifel, Duitsland

2016apr CTC Nordeifel_Monschau 36Trainingsweekend in de Nordeifel
-Boukje de Haan-

Gingen we in 2015 nog naar Limburg, in 2016 vond het jaarlijkse trainingsweekend van 8 t/m 10 april plaats in de Nordeifel, op ruim 200 km van Utrecht. In totaal gingen dertien fietsers mee naar Monschau, waar CTC een prachtig vakantiehuis aan de rand van het dorp had gehuurd. De meesten vertrokken op vrijdagochtend, om ’s middags alvast een tochtje te kunnen maken. We spraken af om eerst in Monschau te lunchen, en daarna pas naar het huis te gaan. Hadden we dat maar niet gedaan….

In een vreemde loods met allemaal souvenir kraampjes gingen we lunchen. Na een lekker kopje soep, curryworst met friet én een apfelstrudel zochten we de auto’s weer op. De uitgang van het parkeerdek was niet gemakkelijk te vinden en uiteindelijk werden we onder een parkeerdek door naar de uitgang geleid. We hadden al gezien dat Erwin twee fietsen op het dak van de auto had staan, dus stuurden we hem een berichtje om hem te waarschuwen dat hij met de fietsen op het dak waarschijnlijk niet van het parkeerdek kon rijden. Nog maar net in het huisje ontvingen we bericht dat er twee fietsen ‘overleden’ waren. Eerst dachten we nog dat ze een grapje maakten, maar helaas. Erwin was nietsvermoedend met z’n auto tegen het parkeerdek geknald. Het resultaat: één fiets van de auto gevallen, twee fietsframes geknakt en ook het autodak ontwricht. Wat een pech, en wat een ongelukkige start van het fietsweekend. Henk en Reinart herstelden zich razendsnel en wilden maar één ding: snel een fiets huren zodat ze toch konden gaan fietsen. Wat een veerkracht!

Diederik, Anneke, Fab en ik maakten ’s middags ons eerste tochtje. Magiel was al eerder op de fiets vertrokken. Omdat Monschau in een dal ligt begon de tocht met een klimmetje. Daarna hebben we een ontspannen een redelijk vlak opwarmingsritje gemaakt. Terug in het vakantiehuisje stond meesterkok Heinz al in de keuken; wat een luxe! Heinz en Saskia bleken onderweg ook schade opgelopen te hebben. Bij het uitparkeren in Utrecht kwam het achterwiel van de fiets van Jeroen klem te zitten. Gelukkig had Rinus van Cycle Works direct een ander wiel voor hen. Later bleek dat Jeroen net die week een nieuw achterwiel + band had gekocht vanwege een kleine slag in het oude wiel; hij had er nog geen centimeter met het nieuwe wiel gefietst….

2016apr CTC Nordeifel_Monschau 11Jeroen, Nicole en Judith kwamen ’s avonds. De groep was daarmee compleet, en er kon gegeten worden. Heinz verwende ons met een heerlijk voorgerecht, een tussengerecht én een hoofdgerecht. Daarna werden de plannen voor de zaterdag besproken.

Zaterdagochtend was het ontbijt om 8 uur. Het was ’s nachts koud geweest en de ijsbloemen stonden op de ramen, maar de lucht was strak blauw. Op verzoek van Fab maakte Heinz een Jamie Oliver variant van een ‘full English breakfast’. Heerlijk! Rond half 10 vertrokken Henk en Reinart op hun gehuurde mountainbikes voor een tochtje, en maakten wij ons klaar voor de gezamenlijke ochtendtraining. De klim uit het dal was steil (tot 15%), maar gelukkig konden we daarna bijkomen. Via een oude spoorweg (nu geasfalteerd fietspad) reden we naar het startpunt van ons trainingsrondje met een langere en een kortere klim. De opdracht: een ronde in hoge cadans klimmen (schakelen!) en daarna een ronde op kracht klimmen (deels staand). Na de training volgde lunch in het huis. Henk en Reinart waren inmiddels ook weer terug. De route die ze hadden uitgestippeld bleek zeer pittig, meer geschikt voor professionals. Ze hadden al met al vooral met hun fiets op de schouders gelopen en Henk had een ongelukkige val gemaakt met pijnlijke ribben als gevolg.

Ik vond het wel genoeg voor die dag. Om energie te sparen voor de volgende dag besloot ik ’s middags thuis te blijven. Heinz bleef ook thuis, om in alle rust het avondeten te kunnen voorbereiden. De rest vertrok voor een middagrondje. Diederik hield het kort rondje omdat hij aan het eind van de middag alweer terug naar Utrecht moest. Ik heb die middag heerlijk op het terras van het huisje in de zon gezeten, en daarna het pittoreske dorpje verkend. De middagploeg kwam niet helemaal schadevrij terug. De fietsketting van Jeroen brak, maar werd ter plaatse door hem zelf snel en vaardig hersteld waarna hij weer door kon rijden. De bovenbenen van Erwin gingen protesteren. Hij kon geen kracht meer zetten en moest door Magiel met de auto opgehaald worden. Opnieuw maakte Heinz een heerlijke avondmaaltijd en daarna stippelden Magiel en Saskia de route voor zondag uit. Het plan: in totaal zo’n 100 kilometer met ruim 2000 hoogtemeters, met de mogelijkheid om na 70 kilometer af te snijden. Een aantrekkelijke optie voor Nicole, Judith en mij.

Anneke zette de wekker extra vroeg om zondagochtend eerst nog 12 kilometer te gaan hardlopen; haar laatste lange training voor de marathon van 16 april. Henk had teveel last van zijn ribben en besloot niet meer te gaan fietsen. Erwin besloot het rustig aan te doen en ging met Reinart een ontspannen tochtje maken door België. Wij vertrokken daarom met z’n negenen. De bewolking trok snel weg en het werd een stralende dag. Het fietsen ging heerlijk en het was fijn te ervaren dat de automobilisten zoveel rekening hielden met fietsers. Voor de motoren moest je meer oppassen. Vlak voor Schmidt, het plaatsje waar we wilden lunchen, raakte ik de groep kwijt. Stom dat ik mijn telefoon in het huisje had laten liggen. Ik kwam wel bij een prachtig stuwmeer terecht. Ik ben omgedraaid en eenmaal op de weg naar Schmidt kwam Fab me tegemoet gefietst. Dank je wel Fab!

2016apr CTC Nordeifel_Monschau 35In Schmidt was volgens Magiel, die vooruit gefietst was, geen goede lunchplek en dus reserveerde hij een tafeltje in een dorpje verderop. Dat betekende nóg verder fietsen, pff. We kwamen in een wat oubollig 50+ restaurant terecht, waar een organist live-muziek speelde. Nicole en ik probeerden de muziek te herkennen; volgens Jeroen het begin van een CTC koortje voor het eerste lustrum. Wel heel aardig personeel trouwens, alle fietsen mochten we veilig binnen neerzetten. De meesten kozen voor Strammer-Max en er ontstond een discussie of ‘uitsmijter’ de juiste vertaling hiervoor is, en of het klopt dat hier spiegeleieren bij horen. Volgens Saskia moest je de eierdooier kapot prikken, maar nee, bij Strammer-Max eet je spiegeleieren. Kort na de lunch kozen Judith, Nicole en ik voor de kortere route naar huis. Heerlijk uitfietsen over de geasfalteerde spoorbaan, een klein klimmetje en toen de steile afdaling naar huis: 96 kilometer op de teller! Al snel waren ook Saskia, Heinz, Jeroen, Anneke en Fab terug. Na het douchen hebben we alle restjes uit de koelkast opgegeten, en toen in de auto terug naar Utrecht.

Een geweldig weekend, dankzij het gezelschap, het huisje, het heerlijke eten, het prachtige weer en de mooie omgeving. Ik heb me vooraf best zorgen gemaakt of ik dit allemaal wel zou kunnen, zowel het klimmen als het dalen. Blij dat het gelukt was, weer een stapje gezet! Dank je wel CTC voor de organisatie, en dank je wel Heinz voor het heerlijke eten. Hopelijk volgend jaar weer! En Henk, wat een veerkracht. Fiets kapot, lijf beschadigd, maar een positief brein!

2015 oktober MTB-weekend Houffalize, Belgie

MTB weekend Houffalize: 20-22 november 2015

Mountainbike Houffalize 011Verslag van Ronald Hennekes

Koud. Verdomd koud was de start. Een sneeuwstorm gierde om onze corpussen tijdens de start van het weekend op zaterdagochtend de 21ste. De avond daarvoor was de sfeervolle kennismaking met de eigenaren van Les Etables, een prachtig verbouwde boerderij in het gehucht Bonnerue, zo’n 5 km van Houffalize. Een kennismaking met elkaar, met de lokale drank (voortreffelijke zelf gebrouwen bier) en met -tamelijk laat op de avond- de bedden.

Maar we stonden er wel, die zaterdagochtend: 12 bikers en onze instructeur Fons Sommerdijk. Houffalize staat bekend als MTB-eldorado. Er zijn 6 routes uitgezet die door de vele kronkelige dalen van de Ourthe en diens zijriviertjes voeren. De dalen zijn diep en de hellingen redelijk steil. Goed dus voor stevige inspanning. Zo gezegd zo gedaan. Na een leuk afdalinkje en een geinig bruggetje ging het meteen straf omhoog. Eenmaal boven voerde de route via een mooi pad met prachtig uitzicht op de besneeuwde heuvels. Verder ging het, over waanzinnig bemodderde weggetjes langs boerderijen en door bos. Weer een leuke afdaling, die als snel doodliep in een diep dalletje. Geen punt: met bike op de schouder even omhoog klunen en vervolgens via een ander pad weer vrolijk door. MTB-route? Bij deze: gewoon meteen een nieuwe gemaakt.

In de 2e helft van de ochtend zijn we het wat ‘netter aan gaan doen’, door wel een officiële route te volgen. Maar na wat technisch pielen was het toch te leuk om een uitdagende afdaling links te laten liggen. Glibberend en glijdend, soms voetje aan de grond, ging het over supersmalle en bijzonder glibberige singeltrack naar beneden, tot de bodem van het dal bij de Ourthe. Omdat we er nog niet genoeg van hadden, gingen we door met MTB route 6, de meest uitdagende van de regio. Zeer steile klimmetjes, als Tarzan van boom naar boom slingerend weer naar beneden en stuiterend over stenen en boomwortels de route vervolgen….. het lijkt bijna eentonig, maar de werkelijkheid was anders! Toen iedereen meer toonde als een speleoloog i.p.v. een biker, was het tijd voor de lunch.

Mountainbike Houffalize 027’s Middags heeft de groep zich gesplitst. Eén groep is het wat rustiger aan gaan doen, de ander is samen met Fons en Rob, de eigenaar en tevens vervend MTB’er, een eigen en daarmee redelijk onbekend parcours gaan doen. Eerst technisch friemelen op de oefenhelling van Rob: bijzonder kort bochtenwerk, slalommend tussen bomen. Niet makkelijk, want je moest op het juiste moment je achterrem goed inknijpen om zo de bocht door te kunnen slippen. Rem je te vroeg, dan slip je de verkeerde kant op. Was je te laat, dan was de bocht niet te nemen. Soms frustrerend als het niet lukte, maar uiteindelijk kwam iedereen er toch door heen. Dat geeft voldoening, zeg!

Tijd voor een afdaling door het bos, die –volgens Rob- technisch minder moeilijk was. Tja, volgens hem… Schuin op een supersteile afdaling naar beneden, met als opdracht: gewicht helemaal achterop en blijven rijden zonder weg te glippen in deze bizarre omstandigheden (het was weer flink gaan sneeuwen). Je ervaart zoiets als een merkwaardige mix van angst en uitdaging. En als het dan redelijkerwijs lukt, maakt een kinderlijke juichstemming zich van je meester. En zo ploegden wij door, die middag. Dan weer fors klimmend, vervolgens weer met je hart in je keel naar beneden snellend. Waanzinnig leuk!

Na een km of 50, kleddernat, zwaar bemodderd en verkleumd van de kou, vonden we het welletjes. Tijd voor een warme douche, chillen en een maaltijd. Eerst nog even die bikes afspuiten. En ook Anneke, want die wilde minder bemodderd het huis binnentreden. Dat was een kolfje naar mijn hand… Anneke fietste jaren geleden de eerste editie van de Tour for Life, in haar team Spartaanse Vrouwen. Die is dus wel wat gewend.

Afijn: toen de duisternis was ingevallen waren de bikes weer toonbaar en kettingen droog en voorzien van een tikkie olie. Het huis waarin wij verbleven is een voormalige school die bij Les Etables hoort. Een school met maar één lokaal, die al vele jaren niet meer in dienst is wegens het gebrek aan kinderen (of beter: bevolking). Schitterend verbouwd, luxe en warm. Haast te luxe voor ons als MTB’ers. Toch hebben we er heerlijk vertoefd, voortreffelijk gegeten en gedronken en diep geslapen.

Blauwe track = route zaterdag 21/11; paarse track = MTB route 2 (grotendeels)
Blauwe track = route zaterdag 21/11; paarse track = MTB route 2 (grotendeels)

Zondag was het iets droger, maar wel een paar graden kouder, met vers gevallen sneeuw in de hogere delen van de heuvels. We maakten ons op voor de 2e dag. Na een km of 10 zijn de we de groep gaan splitsen. Eén groep (de grootste) is zich gaan storten op de technisch uitdagende MTB route 6, daarbij gegidst door Fons. De andere groep deed route 2, die al met al wat tegenviel, omdat die betrekkelijk veel over wegen gaat. Die heb ik kunnen gidsen. Dat ging zo’n km of 5 voor Houffalize niet helemaal goed, toen we Vreni, die even moest bellen, zijn kwijtgeraakt. Vreni is mijn levensgezel, dus dat was om meerdere redenen geen slimme move… In Houffalize hebben we elkaar weer gevonden. Na een pitchstop met koffie of warme chocomel ging het bloed weer stromen en stapte het hele gezelschap (de groepen waren inmiddels weer verenigd) op de bike om terug te gaan naar Bonnerue En zo sloten we een heerlijk weekend in winterse omstandigheden af.

De locatie is top en voor herhaling vatbaar. Dus volgend jaar nieuwe kansen, ook voor beginnende MTB’ers!

Met dank aan de grote gezelligheid en heel veel lol: Annemarie, Martha, Erwin, Harmke, Hans, Natasha, Bert, Mijndert, Anneke, Fab, Vreni en Fons & Rob voor begeleiding en gastvrijheid.